Nieuwe inzichten

Themanummer: ‘Through’ van George Michael

 ‘It’s so clear to me now
I’ve enough of these chains
Life is there for the taking
What kind of fool would remain in this, in this cheap gilded cage
I’ve no memory of truth
But suddenly the audience is so cruel
Oh God, I’m sorry

Het was een lange nacht… De voorbije twee dagen heb ik afgezien van het geschreeuw van mijn IC, van mijn twijfels en zelfkastijding. Vannacht werd ik rond 4u wakker en heb ik veel nagedacht.

Ten eerste denk ik terug aan de woorden van mijn psy dat ik deze weken nog zou afzien van wat er tussen mij en mijn vriend gebeurde ivm het overschrijden van mijn grenzen. Hij heeft gelijk gekregen. Verder heb ik hulp ingeroepen en raad gekregen die ik moest laten bezinken. En tenslotte is mijn brein koortsachtig in het verleden gedoken om wat ik nu voel af te toetsen aan oudere ervaringen en melt-downs.

Uiteindelijk heb ik beseft dat ik eerst en vooral contact moest maken met mijn kindje om haar te troosten en van de grond te schrapen. Ik lag in bed en visualiseerde hoe ik mijn vijfjarige zelf troostte, haar traantjes afveegde en in mijn armen nam. Ik probeerde haar warmte te geven en mijn liefde over te brengen. Zie jezelf graag zoals je je hondje graag ziet, zei mijn vriendin gisteren. Dat vond ik prachtig advies, want het gaat om een hoop diepe onvoorwaardelijke liefde!

Stilaan ben ik dan gekalmeerd en terug ingeslapen, om te dromen van mijn ouders die me thuis warm verwelkomden en mijn moeder die me oprecht in haar armen sloot. Ik voel de warmte van haar knuffel nog en hoe er een ton gewicht van me afviel. Helaas was het een (wens)droom. Ik werd wakker met hoofdpijn en een algehele sufheid die me eigenlijk deugddoet, want diep nadenken lukt nu toch niet…

Volgens Nick (mijn hulpbron) heeft mijn obsessie met dik zijn te maken met angst voor afwijzing van wie ik ben. De obsessie is als het ware een omweg rond het echte obstakel. Mijn lichaam is een pars pro toto voor mijn ‘zijn’, een metafoor voor mijn diepste ik die doodsbang is om zich te tonen omdat ze in het verleden al vaak gestraft is met afwijzing en vernedering precies om wie ze is.

Hoe het nu verder moet weet ik niet. Ik ben momenteel te moe om er verder op in te gaan. Ik laat het even rusten en negeer mijn IC zoveel mogelijk. Hij heeft me er weer toe verleid met hem te vechten en dat gevecht win je nooit.

 

Advertenties

Dag nul

Themanummer: ‘Qui a le droit?’ Van Patrick Bruel

On m’avait dit: Te poses pas trop de questions
Tu sais petit, c’est la vie qui t’ répond
A quoi ça sert de vouloir tout savoir?
Regarde en l’air et voit c’ que tu peux voir
On m’avait dit Faut écouter son père
Le mien a rien dit, quand il s’est fait la paire
Maman m’a dit T’es trop petit pour comprendre
Et j’ai grandi avec une place à prendre
Qui a le droit, qui a le droit
Qui a le droit d’ faire ça
A un enfant qui croit vraiment
C’ que disent les grands
On passe sa vie à dire merci
Merci à qui, à quoi
A faire la pluie et le beau temps
Pour des enfants à qui l’on ment’

 

Vandaag is een kille, natte dag en ik besloot om een film op te zetten. Ik wilde ‘Still Alice’ zien, een film met Julianne Moore over een hoogopgeleide vrouw die op zeer jonge leeftijd alzheimer krijgt. Niet bepaald een komedie, maar wel een mooie film. Hij deed me beseffen dat het leven kort is en dat er op elk moment een bom kan inslaan, dus je kan maar beter in het moment leven en de teerling zo werpen dat hij in je voordeel valt.

Na de film bleef ik verweesd achter. Fuck. Ik loop rond met een bom in mij en ik loop iedere dag op kousevoeten opdat hij niet af zou gaan. Dit kan zo niet langer, ik moet hulp zoeken. En dus gooide ik een schreeuw om hulp het universum in, naar iemand die ik impliciet vertrouw.

De bom in kwestie is mijn steeds groeiend complex over mijn lichaam. Althans, aan de oppervlakte gaat het over mijn lichaam, maar het probleem zit veel dieper dan dat. Ik voel me dik, en dat staat voor mij gelijk aan waardeloos (geldt alleen voor mezelf, anderen beoordeel ik zo niet). Het is een echte obsessie geworden, ik vergelijk me constant met andere vrouwen, zie niks anders meer dan andere lichamen en ik ben de hele dag bezig mijn complexen te verdringen zodat het leven toch nog een beetje leefbaar is. Ik word daar zo moe van, voel me zo leeg en verdrietig. Te leeg om te wenen, te verdrietig en beschaamd om hulp te zoeken. Tot nu.

Plots voel ik me enorm moe, mijn lichaam voelt zwaar en uitgeput aan, alsof ik na een marathon te lopen plots stilsta. Maar waar naartoe? Ik weet het niet meer. Dit gaat mijn begrip te boven, ik kan dit niet alleen oplossen. Vandaar mijn schreeuw om hulp.

Herademen

Themanummer: ‘Teddybeer’ van Herman Van Veen

Maar ik heb nu zo’n koud gevoel 
als ik nooit eerder heb gehad, 
want iemand heeft mijn teddybeer, 
mijn beertje van mijn graf gejat.’

Ik heradem. September nadert, de temperatuur daalt, de herfst kondigt zich aan en ik voel me stilaan herleven. ‘Het seizoen’ is bijna achter de rug en de drukte neemt af in het dorp. Nog een paar weken en ik kan mijn leven hernemen zoals ik het graag heb.

Dit weekend moest ik een moeilijke horde nemen. Ik beschouw mijn huis als mijn cocon en mijn veilige plekje op de wereld. Stap hier binnen en je ziet wie ik ben. Daarom nodig ik hier alleen mensen uit bij wie ik me echt goed en veilig voel. Maar dit WE kwam mijn schoonfamilie langs en laat ons zeggen dat ik me bij hen verre van veilig voel. Mijn vriend had aangedrongen dat we hen zouden uitnodigen en ik was overstag gegaan. Naarmate de dag naderde voelde ik me slechter en slechter en werd ik kwaad op mijn vriend omdat hij me dit bezoek opgedrongen had.

Met mij slecht voelen bedoel ik dat ik buikpijn had en dat ik me weer dik en lelijk ging voelen. Offers die ik niet wil brengen op het altaar dat ‘familie’ heet. Op de dag zelf heb ik me vermand en me verschanst achter mijn masker. Ik voel me nu eenmaal slecht wanneer er over koetjes en kalfjes gebabbeld moet worden – ik zet me liever in een hoekje met een goed boek – en wanneer ik me overvallen voel in mijn ruimte. Puur objectief gezien is er niks ergs gebeurd en vloog de dag voorbij, maar emotioneel was het voor mij zwaar en nodeloos belastend.

Het is moeilijk voor de meeste mensen om dit te begrijpen, maar van mijn vriend verwacht ik meer dan van ‘de mensen’. We hebben er samen over gepraat en we zijn er uitgeraakt, maar ik wil dit soort situaties in de toekomst vermijden. Waarom zou ik me geweld laten aandoen? Waarom werd ik weer niet gehoord? Dat moet maar eens gedaan zijn. Ik bepaal zoveel mogelijk zelf mijn grenzen en dus ook wanneer ik ze verleg. Dat is proces waarin ik groei en nog veel te leren heb, en dit WE heb ik dus weer wat bijgeleerd.

 

Muurtje bouwen

Themanummer: ‘There’s a road (Noorderlaan)’ van Admiral Freebee

First they teach you how to walk
But you really wanna run
They tell you how to swim
But you don’t know how it feels to drown
So back for an act
Cos you’re life has only just begun
Here you’ve got your victory
Go ahead and take it, I don’t need it
Cause there’s a road out in the north
Yeah I took it a several times
And I might take it tonight

De voorbije dagen waren zwaar. Mijn IBS is in vrije val, mijn rug doet pijn, ik voel me mentaal niet stabiel en zonder me af om te overleven.

Het lijkt momenteel wel alsof er nauwelijks een grens bestaat tussen mezelf en de wereld rondom mij. Ik word overweldigd en grijp terug naar oude reddingsstrategieen om een muurtje te bouwen ter afgrenzing. Ik zoek afzondering op, vermijd drukke plaatsen en winkels en ik sluit de gordijnen om het huis prikkelvrijer te maken. Ik begraaf me in een veilig boek, kijk veilige tv en structureer mijn dagen netjes om orde aan te brengen in de emotionele chaos.

Ik ben tevreden dat het een beetje verlichting brengt, het is fijn om op mijn ervaring te kunnen terugvallen nu het wat moeilijker gaat. Het is vandaag gelukkig wat frisser en minder zonnig. Ook dat brengt rust. Ik kon vanmorgen de auto nemen zonder drijfnat van het zweet uit te stappen (geen airco) en zelfs dat deed me deugd. Ik mis mijn leven. Ik heb het gevoel dat ik aan het kamperen ben op een overbevolkte camping vol Hollanders. Need I say more?

 

Patstelling

Themanummer: ‘Last Flowers’ van Radiohead

And if I’m gonna talk
I just want to talk
Please don’t interrupt
Just sit back and listen…
It’s too much, too bright, too powerful
Too much, too bright, too powerful

De lyrics van dit nummer vatten het perfect samen. Het is teveel, te helder, te sterk. De intensiteit van de zomer is te hoog, de sterkte van het licht te groot en het overweldigt me. Ik word verblind door het licht, ik voel me als een schichtig dier zonder veilig nestje.

Het resultaat is dat ik overloop van de emoties, de prikkels, de rusteloosheid. Mijn eigen gedachten overprikkelen me, net als de mensen rondom mij. Ik voel mijn eigen grenzen niet meer goed aan, alsof ze weggesmolten zijn door de warmte. Mijn lichaam staat ook onder druk; ik heb rugpijn, mijn buik is overgevoelig en ik slaap slecht.

Ieder jaar ga ik in de zomer door zo’n dip en dit jaar is niet anders. Ik sprak er net over met mijn beste vriendin en zij herkende de overweldigende kracht van de zon en de warmte op het gemoed. Nochtans lig ik graag in de zon en houd ik van mooi weer. Maar dit jaar is het te warm en duurt het te lang. Morgen gaan we naar het strand om verkoeling op te zoeken en ik hoop dat dat mij deugd zal doen.

-=-=-=-=-

Vorige week kreeg ik een mail van mijn moeder. Ze liet me weten dat ze het spijtig vond dat de laatste vier contactloze jaren verloren tijd waren. Tja, ik kan daar niks op zeggen. Ik ben in die tijd rechtgekropen uit het dal, dus voor mij zijn het net hele vruchtbare jaren geweest. Ieder zijn perspectief, zeker?

-=-=-=-=-

Gisteren kwam een vriendin langs met heel slecht nieuws. Haar man heeft terminale kanker. Als een sloophamer die tegen je voorhoofd knalt. Ik kan het niet bevatten, wat zij nu doormaken. Er is ook weinig dat je kan doen, ze hebben nu ruimte en rust nodig om te bekomen en recht te krabbelen. Het nieuws is wel hard aangekomen bij ons en ik kan het momenteel geen plaats geven. Het komt mee op de hoop ‘emotionele chaos‘ in mijn hoofd terecht. Morgen ga ik naar de psy en daar kan ik misschien alles eens op een rij zetten. Ik hoop het voor mezelf, want ik kan wel wat ruggesteun gebruiken.

 

Beklemd en overprikkeld

Themanummer: ‘Kites’ van Alin Coen Band

Stealing my anchor, chasing my heart
Wind finds me, wind bribes me
Let me be free to rise up and drift
But hold on to what l’m tied to’

De impact van het toeristisch seizoen op mijn welzijn wordt stilaan zichtbaar. Ik slaap niet goed, voel me vaak overprikkeld en ik loop rond met het beklemmend gevoel ingesloten te zijn. Mijn maag is overgevoelig waardoor ik vaak misselijk ben en me niet zo lekker voel.

Gisteren zijn we naar het binnenland gevlucht om een wandeling te maken en te relaxen, weg van de kust en de drukte. De ironie is dat de drukte dit jaar bijzonder goed meevalt. En toch heb ik er last van. Vrijdag was zo’n dag waarop ik weer wist waarom ik ooit met een angstremmer begonnen ben… De angst om mezelf te verliezen in de overprikkeling was groot en ik moest me echt terugtrekken in mijn kokonnetje om weer tot mezelf te komen. Dat lukte godzijdank en een paar uur later ging het al wat beter.

Hoeveel ik ook van de zon en het mooie weer houd, ook de warmte kan een bron van overprikkeling zijn. Daarom zou ik een beetje verfrissing verwelkomen, maar dat is misschien ondankbaar tegenover de mooie zomer die ons te beurt valt?

Heerlijke reis

Themanummer: ‘Sally’ van Vasco Rossi

Sally cammina per la strada leggera
Ormai è sera
Si accendono le luci dei lampioni
Tutta la gente corre a casa davanti alle televisioni
Ed un pensiero le passa per la testa
Forse la vita non è stata tutta persa
Forse qualcosa s’è salvato
Forse davvero non è stato poi tutto sbagliato
Forse era giusto così
Forse ma, forse ma sì

Ik ben weer in het land en heb heimwee naar de Provence. Wat een heerlijke reis! Mijn zintuigen hebben genoten en mijn geest en lichaam zijn tot rust gekomen.

Het duurt meestal zes dagen vooraleer ik me ergens thuis begin te voelen. Ook dit keer voelde ik op dag 6 dat er een rust over mij neerdaalde waar ik diep naar verlangd had. Mijn buik was tot rust gekomen en ik begon me lekker in mijn vel te voelen. Een zalig gevoel!

Toen we naar huis vertrokken was ik misselijk en voelde ik me intriest. Het leek alsof ik alle blijheid en lichtheid die ik daar had gevonden opnieuw moest achterlaten. Gelukkig scheen hier in Belgie de zon ook en vond ik dezelfde lichtheid terug in mezelf. Ik heb ze als het ware meegenomen in mijn rugzak en kan ze hier opnieuw inzetten als een troefkaart.

-=-=-=-=-

Het toeristisch seizoen aan de kust is begonnen en er heerst een – voorlopig nog – gezellige drukte. Hopelijk wordt het geen overrompeling, want ik voel nu al dat ik begin te verlangen naar de doodse rust die je hier normaal buiten het seizoen vindt. Ik ben nu eenmaal een gewoontediertje.

Momenteel voel ik me goed en kom ik de dagen goed door. Alleen slapen vormt een probleem. Ik kan niet inslapen, mijn geest laat niet los. Ik heb geen inzicht in het waarom, behalve dan dat ik makkelijk overprikkeld ben de laatste weken. Ik heb meer energie en daardoor tast ik mijn grenzen opnieuw af, en ga ik er ook al eens over. Een eeuwig leerproces