In de soep

Themanummer: ‘Love knows no borders’ van Howe Gelb

Well, welcome to the season
of suspicion and what not
where the only reason
is based on why not
maybe your bank account
is not a high enough amount
just jingling your pockets
full of quarters, well
love knows no borders

 

De laatste weken voel ik mij belabberd, vooral de laatste twee. Ik ga niet meer uitweiden over mijn slaap-‘problemen’ of gebrek aan energie, maar weet dat ze beide nog acuut zijn.

Wat me vooral zorgen baart is de totale afwezigheid van ‘mojo’. Ik voel geen spark, geen waakvlammetje dat elk moment kan ontbranden en me zin geeft om te schrijven of iets te ondernemen. Hoewel ik in feite al veel opgeruimd heb de voorbije weken, dus ik doe toch wel iets, bedenk ik net. Anyway, vooral het gebrek aan inspiratie om te schrijven baart me zorgen. Wat als het niet weerkeert? Waarschijnlijk heeft iedere (beginnende) schrijver hier last van en panikeert die eveneens door een gebrek aan ervaring, maar al dat gerationaliseer stelt mijn gevoel geenszins gerust.

Verder voel ik me ook fysiek slecht. Niet alleen moe en futloos, maar ook buitengewoon dorstig, wondjes genezen slecht, regelmatig last van IBS, droge ogen, vaak plassen, en infecties die weerkeren. Noem me een hypochonder, maar ik dacht hierbij aan diabetes. Waarschijnlijk slaat dat nergens op, maar binnen een paar weken ga ik terug naar mijn wonderarts in Brugge en ik ga er hem toch naar vragen. Hij trekt bloed, dus hij kan het makkelijk testen en dan ben ik gerustgesteld.

Soms vrees ik dat de vermoeidheidsziektes terug zijn, maar daar wil ik niet eens aan denken want nog eens de baxterbehandeling moeten ondergaan en twee keer per week naar Brugge rijden zie ik echt niet zitten. Gewoon verdringen, die boel!

¨*¨*¨*¨

Eén van de zaken waaraan ik merk dat ik niet goed in mijn vel zit is dat ik teveel shop. Online dan vooral. Tijdens mijn boek en vlak erna was ik daar totaal niet mee bezig en nu, zoals vaker in het voorjaar, slaat de shoppingmicrobe toe. Ik ben dan kwaad op mezelf maar helaas ook zwak… en dus nog gefrustreerder.

Verder ben ik ook een paar kilo’s bijgekomen die me op zich niet storen, maar wel de oorzaak erachter, namelijk teveel aperitiefjes en flesjes wijn. Mijn vriend en ik moeten ons herpakken en ons terug aan de regel ‘enkel in het WE’ houden. Anders is het een slippery slope en slechte gewoontes zijn snel gekweekt maar verdomme moeilijk af te leren! Zelfs nu na een paar weken heb ik er al moeite mee.

Terwijl ik het herlees besef ik dat mijn IC weer lekker bezig is. eyeroll-emoji.

¨*¨*¨*¨

Vrijdag had ik een hele goeie sessie bij de psy; ik vertel er later meer over. Helaas de yoga gemist deze week, dat was een bummer. Ik heb er nu echt wel nood aan! Maar het seizoen loopt op zijn einde. Ik heb me ingeschreven voor een speciale reeks ‘yoga en meditatie’ voor stoelyoga (jaja, ik zit bij de oude besjes). Ik hou enorm van de combo yoga en meditatie, dus dat wordt genieten.

¨*¨*¨*¨

Ik heb al twee afwijzingen van mijn boek gehad. Auw. Pijnlijk. Vooral heel wisselend. De ene keer voelde ik me sterk en kwam het niet zo hard binnen, maar de andere keer kwam de mail letterlijk op mijn nuchtere maag binnen en ben ik er een hele dag slecht van geweest. Dan ook nog eens een njet op een kortverhaal van me… Teveel nee’s op drie dagen, dat was echt niet fijn. Ik begin erdoor te twijfelen, natuurlijk. Het leren incasseren hoort bij de job, maar het is gvd geen peanuts

 

Advertenties

Futloos en leeg

Themanummer: ‘Viens dans Mon Ile’ van Thomas Dutronc

Viens dans mon île, aux vinyles rayés…
Ce qui est fragile, se casse en premier
Pendant tes absences, la vie n’a plus de sens
Il pleut dans ma chanson, sans toi dans ma maison

 

Ik voel me de laatste dagen futloos, moe en leeg.

Ik slaap slecht. Als ik al makkelijk inslaap, dan word ik vaak wakker omwille van een nachtmerrie en tussen 6 en 7 ben ik wakker en vat ik de slaap niet meer omdat ik gespannen ben. Je zou voor minder met de XL-nachtmerries die mijn deel zijn de laatste tijd. Ik slaap beter wanneer mijn vriend er is, en soms zelfs langer, maar de nachtmerries laten niet af. Vaak haal ik ’s namiddags een uurtje slaap in, maar dan begint de zetelroutine weer en die was ik zo beu…

¨*¨*¨*¨

Ik heb mijn boek opgestuurd naar zeven agenten. Megaspannend! Ik bereid me voor op afwijzing maar hoop toch dat eentje toehapt. Eén is genoeg, uiteindelijk. We zien wel, maar het is bangelijk.
Mijn laatste vier kortverhalen heb ik ook ingediend. Momenteel heb ik geen funnel meer; alles is ingediend en het is dus afwachten. Vandaar misschien de leegheid; ik voel me wat stuurloos nu ik geen project omhanden heb enerzijds, en te moe ben om aan iets nieuws te beginnen anderzijds.

¨*¨*¨*¨

Bij de FT was het vandaag interessant. Er was veel spanning, vooral rondom mijn hoofd vanuit schouders en nek, en in de buikstreek. Mijn lichaam werkte vlot mee met de behandeling, mijn kindje spartelde ook niet tegen. Maar de spanning is wel het resultaat van de vele dingen die momenteel spelen: boek ingediend, huis gekocht, mijn vriend zijn opleiding, huis verkopen, opruimen tegen de verhuis… Er staat zoveel op stapel dat mijn lichaam zich onveilig voelt en dus tegenpruttelt. Vandaar ook de nachtmerries, volgens haar. Als een soort van oud waarschuwingssysteem dat ik op mijn qui-vive moet zijn. Alsof je dat als traumapatiënt niet zowiezo in extreme mate bent.

¨*¨*¨*¨

De enige persoon van mijn mini-familie die ik nog zie is een nonkel van moederskant. Hij heeft altijd beloofd ons contact ‘geheim’ te houden en beweerde dat mijn moeder er niks van wist. Verleden week mailde hij me dat mijn moeder gevraagd had of ik mijn trouwkleed terug wou. Mmm… Waarom vraagt ze dat aan hem? Dan weet ze toch dat wij nog contact hebben? Heeft ze dat geraden of heeft hij het verteld?

Doet het ertoe? Ja, eigenlijk wel. Het gaat om vertrouwen. Ik ga het hem dus vragen, hoe zij erop gekomen is om het hem te vragen. Dan is mijn nieuwsgierigheid bevredigd en weet ik waar ik sta. Wantrouwen… erg hé. Maar ik kan er niet doen, het is sterker dan mezelf. Ik weet immers waarom.

 

Nachtmerries in het kwadraat

Themanummer: ‘Stream’ van Alin Coen Band’ opgedragen aan mijn kindje

Turn the coin cause there’s no way to measure
What I found in you my greatest treasure
All my words had gone, I lost the key
Could I still make you trust in me
Turn the coin cause there’s no way to measure
What I found in you my greatest treasure
All my words had gone, I lost the key
Could I still make you trust in me,
Trust in me.’

Zondag heb ik eindelijk weer wat kunnen werken. Plots sloeg de motor terug aan. ZALIG! Mijn vriend vertrok om te gaan stemmen rond twee uur en daarna ben ik tot zes uur bezig geweest. Ik werk nu aan een inleidende brief, een synopsis van mijn boek en ik werk drie kortverhalen af – deadlines!

Gisteren heb ik mijn ‘Writer’s Yearbook’ – de bijbel van de schrijver – uitgepluisd om geschikte agenten te vinden die interesse zouden kunnen hebben in mijn manuscript en die me ook aanspreken omwille van hun filosofie, manier van communiceren en portfolio van auteurs. Een werk van lange adem. Ik ben er gisteren drie uur mee bezig geweest en heb drie agenten gevonden die me aanstonden. Ik heb nu een lijstje van vijf, nog eentje erbij en dan iedere brief personaliseren naar de individuele agent.

Je kan je niet voorstellen hoe moeilijk het is om een complex boek samen te vatten op een A4’tje in een leesbare font. Maar het dwingt je wel om tot de essentie te komen en dat is altijd een goeie oefening. Als de synopsis standhoudt, dan zit je verhaal wrschlk ook wel goed in elkaar.

-*-*-*-

Ik slaap heel slecht de laatste week. Inslapen lukt vrij goed omdat ik heel moe ben ’s avonds maar ik word belachelijk vroeg wakker. Gisteren 6.45u. Vandaag 6.14u. Gisteren voelde ik dat nog niet, maar vandaag ben ik echt loom.

Erger dan het vroege ontwaken zijn de gruwelijke nachtmerries. Ik heb al jaaaren nachtmerries, maar ze intensifiëren de laatste week tot griezelige hoogtes. Brrr. Wanneer ik dan wakker word ben ik in feite opgelucht en vind ik de rust niet om opnieuw in te dommelen. Ik vraag me af wat de intensiteit van de nachtmerries zo de hoogte injaagt? Broeit er iets? Gisteren bij de FT viel de spanning nochtans redelijk mee, gezien mijn track record de laatste tijd.

Time will tell. Ik houd mijn hart al vast. (emoji met rollende ogen)

Controle arts

Themanummer: ‘Here comes the sun’ door Nick Cave

Little darling, the smiles returning to the faces
Little darling, it seems like years since it’s been here
Here comes the sun
Here comes the sun, and I say
It’s all right

 

Naar de controle arts gaan is niet bepaald fijn. Het is eerder stresserend en soms vernederend. Gelukkig viel het dit keer mee in die zin dat de dame in kwestie zeer gerichte vragen stelde en to the point was. Ze heeft me wel n beetje gegrild, maar ze was fair.

Daarna ben ik naar de yoga geweest. Dat deed enorm veel deugd. Na de controle voelde ik mijn spieren verstrammen omdat de stress plots op mijn lijf sloeg en die verstijving is nu wat weggetrokken. Oef.

-*-*-*-

Gisteren had ik afgesproken met een goeie vriend van me. We hebben bijgebabbeld op een heerlijk terrasje en tot 21u buiten gezeten. Wat een luxe! Daar werd ik echt goedgezind van. Vandaag ben ik natuurlijk een beetje kroket omdat ik pas om 23u in mijn bed lag en moe ben van het babbelen en luisteren. Dat heb je als HSP: je luistert heel intens, maar dat vergt veel energie. Dadelijk ga ik even n rustje doen.

-*-*-*-

Morgen ga ik naar de TT. Momenteel heb ik er geen courage voor, maar dat zal morgen weer wel beter gaan, hoop ik. Laat vanavond komt mijn vriend thuis uit Lyon; die moest een laatste keer een weekje weg voor zijn job. Ik vraag me af hoe het zal verlopen.
Heb ik me te sterk gehouden (onbewust) en val ik als n pudding ineen of is het effectief vlot gegaan (zoals het lijkt) en doet het simpelweg deugd dat hij er weer is?

In het verleden zette ik me altijd schrap als hij op buz trip ging, dus ik weet echt niet goed waar ik nu aan toe ben.

Dank u, yoga…

Themanummer: ‘Purple Rain’ van Prince

Honey, I know, I know
I know times are changing
It’s time we all reach out
For something new, that means you too

Ik ben een ander mens als ik geen noemenswaardige pijn heb. Rustiger, blijer, verdraagzamer, minder snel moe.

Gisteren stond ik weer op met spanningshoofdpijn, mijn lichaam was een warzone. Een dafalgan codeïne en een yogasessie later was ik een ander mens. Na de yoga was de spanning beduidend minder en is de hoofdpijn en pijnketen in mijn arm/nek niet teruggekeerd.

Ook vanmorgen, toen ik opstond, had ik geen pijn. WAW! De eerste keer in drie weken. Heeeeerlijk!

Ik ga thuis vaker alleen yoga doen. Niet makkelijk, maar ik heb er zo’n deugd van dat ik er echt werk van moet maken. Mijn yogi heeft me een YouTube kanaal aangeraden, want het is belangrijk dat ik het rustig aandoe. Net in het u niet forceren zit het heil dat yoga kan brengen.

Oplossingen

Themanummer: ‘True Colours’ door Tom Odell (nogmaals)

‘If this world makes you crazy
And you’ve taken all you can bear
You call me up
Because you know I’ll be there

And I’ll see your true colors
Shining through
I see your true colors
And that’s why I love you
So don’t be afraid to let them show

Na mijn vorige post, tijdens dewelke er veel emoties zijn losgekomen, gepaard gaande met heel wat traantjes, heb ik een beslissing genomen. Ik heb om hulp gevraagd aan diegene die ik nu het meeste nodig heb. Mijn vriend.

Ik heb hem een serene mail geschreven waarin ik hem vertelde dat ik deze periode niet alleen kan overbruggen en dat ik hem nodig heb om me hier doorheen te helpen. Anders schiet er tegen oktober, wanneer we hopelijk kunnen verhuizen, enkel nog een schim van mij over.

Na heel wat traantjes aan beide kanten zijn we overeengekomen dat mijn vriend zijn werk versneld afbouwt zodat hij in juni nog maar twee dagen per week werkt en afwezig is, en vanaf juli full-time thuis is. Op die manier kan hij zorgen voor de veiligheid en geborgenheid die ik nu nodig heb om uit mijn huidige staat van blinde paniek te geraken en terug een beetje normaal te functioneren.

Het feit dat hij mijn hulpvraag onmiddellijk ernstig heeft genomen en me dus echt gehoord heeft, betekent alles voor me. Eindelijk iemand die ons – mijn kindje en ik – hoort en aan onze hulpkreten actie en engagement verbindt. Prachtig.

Vrijdag had ik een hele boeiende sessie bij de psy, maar daar vertel ik later over. Ik ben momenteel uitgeput van de spanning en stress van de laatste weken en in het bijzonder de voorbije dagen.

Mijn lief ZIET dus echt mijn ‘true colours‘ en vindt ze zo mooi dat hij ze wil vrijwaren en beschermen. Dat ik dat nog mag meemaken. Niet dat ik het niet verdien, maar het verleden zag er anders uit. De toekomst is een stuk zonniger en warmer. 😉

Waar is de af-knop?

Themanummer: ‘Bless his ever loving heart’ van Nick Cave and the Bad Seeds

And when your feeling low
And everyone you meet
You can’t believe the things they say
When there’s no place left to go
Where someone isn’t moving
You a little further down the way

Bless his ever loving heart
What you do is what you are
When it all comes down so hard
Bless his ever loving heart
Hold his ever loving hand
When it seems you ain’t got a friend

 

Ik ben aan het eind van mijn Latijn. Na 10 opeenvolgende dagen van pijn, angst en naar wanhoop neigende leegte is het bobijntje af.

Maandag, bij de FT, bleek dat mijn kindje in een hoekje zat en punaises gooide (het beeld dat zij gebruikte) met als enige doel mij pijn te doen. We beraadden ons over hoe we die kleine de hand kunnen reiken, hoe we haar vertrouwen kunnen winnen. De FT probeerde te voelen hoe het kind zichzelf ervaart, in positieve zin: als een doorzetter, iemand die diepgang eist, die veiligheid vooropstelt en die fier is op haar edgy kantje – het feit dat ze een beetje een buitenbeentje is.

Dat stemt (gelukkig) overeen met hoe ik in elkaar zit en hoe de FT mij bvb ook kent. De FT opperde dat we misschien niet altijd moesten meegaan in mijn kindje haar verdriet en tegenstribbeling. Er zit misschien iets in, maar wie gaat het gelag betalen als ze zich verzet? Ik natuurlijk.

Het is de machteloosheid die me mentaal kraakt, naast de aanhoudende pijnen. Ik weet me geen raad. Hoe kan ik haar meer zelfvertrouwen geven, sussen, geruststellen… WTF kan ik doen? Niks? Ik probeer te luisteren naar mijn lichaam. Maar het enige wat ik hoor is hysterisch gekrijs. Hoe krijg ik het weer stil? Of op zijn minst draaglijk? Op den duur word ik bang om wat dan ook te doen of te denken, vrezend dat ik iets verkeerd zal doen of denken en het erger maak.

Pijn en angst isoleren een mens. Ik voel me eenzaam. Met wie kan je hier ook over praten? De meeste mensen verklaren je zot! Mijn BFF begrijpt het wel, maar ik begin mijn eigen gezaag beu te worden. En wat voor zin heeft het? Er verandert toch niks.

Ik zou graag een beetje op mijn vriend kunnen leunen, een beetje kracht aan zijn aanwezigheid en warmte ontlenen. Maar hij is er natuurlijk niet. En hij heeft geen tijd om eerder af te komen want hij heeft een belangrijke meeting waarin hij zijn opvolger moet bijstaan. Ik heb al heel wat afgeweend vanmorgen. Hoewel ik hem snap voel ik me toch tekort gedaan.

Altijd die opvolger wiens handje hij moet/wil vasthouden. Het is de voorbije twee maanden niks anders geweest dan dat: de fucking opvolging. Zelfs QE2 haar opvolging gaat met minder fuss en mollycoddling gepaard gaan. Alsof er trouwens ooit iemand ons handje heeft vastgehouden op de job. Maar nee, de opvolger moet ‘begeleid’ en ‘bijgestaan’ worden. Binnen twee weken gaat mijn vriend zelfs een week naar Frankrijk om ook daar het handje vast te houden. Dat ik hier ondertussen verzuip, tja... ik ben geen opvolger natuurlijk. Wie houdt mijn handje dan vast? De hond? De kat? George Michael? Ah nee, die is dood. Ik moet mijn plan maar trekken, zoals altijd. Met alles (verbouwing, verhuis, boek…) in het verschiet – aartsmoeilijke dingen voor mij – sta ik weer alleen. En daar word ik WOEST van! En verdrietig. En radeloos. En opstandig. Wat moet er dan gebeuren opdat ik belangrijker word dan de troonsopvolger? Dat er eindelijk naar mij geluisterd wordt? Dat dit zo niet verder kan? Dat ik de komende maanden niet alleen kan leven zoals ik dat de laatste vijf jaar met wisselend succes gedaan heb. Moet ik mezelf iets aandoen? Het huis in brand steken? De sloten veranderen? WAT MOET IK DOEN opdat er eindelijk geluisterd wordt en actie ondernomen wordt? Ik weiger om weer in de steek gelaten te worden, om niet gehoord te worden, zoals vroeger door mijn ouders en mijn ex. Woorden volstaan niet. Van woorden koop ik fuck-all.

IK KAN DIT NIET ALLEEN. EN IK WIL HET OOK NIET ALLEEN DOEN. 

En toch zit ik hier alleen, met een opstandige buik, versteende nek en schouders, pijn in mijn lage rug en angst in heel mijn lijf. Gelukkig ben ik een doorzetter – kotsemoji.