EMDR voorbereiden

Themanummer: ‘Paradise blues’ van Eels

Your contempt and your sarcasm
It’s all so transparent
Why don’t you give up the act now, kid
Woo, and let some love in?
Cause that’s all that we got
Singin’ these paradise blues

Straks ga ik naar de psy met de bedoeling om een EMDR te doen rond het thema lichaamsbeeld. Ik ben heel nerveus, heb buikkrampen en mijn keel zit dicht. Het is niet alleen een zwaar proces (EMDR) maar vooral ook een delicaat thema.

Woensdagavond stak het ik-ben-dik-gevoel weer de kop op. Ik had ervoor gekozen om mezelf een lasagne te gunnen – alleen al mijn woordkeuze, tsss – en die smaakte me geweldig. Al terwijl ik at voelde ik hoe het genieten omsloeg in een gevoel van walging van mezelf. Toen ik achteraf in de zetel zat voelde ik me net een aangespoelde walrus: opgeblazen, zwak, onwaardig. Het drong tot me door dat wat me echt dwarszat het toegeven aan mijn eigen goesting was. Ik verlangde naar een lasagne en ik had die simpelweg gekocht en opgegeten. Ik realiseer me nu dat ik op dat moment zelfs besefte dat het een daad van rebellie was. En daar moest ik voor gestraft worden met genadeloos kritische en afwijzende gedachten. Ik zag de afkeurende blik van mijn moeder voor me, voelde de afwijzing van mijn kritische vader en ik voelde me klein en waardeloos.

Meestal gehoorzaam ik aan de roep om flink te zijn en eet ik gezond en redelijk mager. Maar eigenlijk wil ik de vrijheid om zelf te kiezen en wil ik me losmaken van de dictatuur die zo diep ingeprent is. Soms gehoorzaam  ik aan de roep en stel ik een daad van rebellie, zoals een lasagne kopen. Helaas zijn de consequenties daarvan vreselijk zwaar. En toch blijf ik het doen en kies ik stiekem toch voor iets lekkers… ik WIL namelijk luisteren naar mezelf, maar de dictator in mezelf roept zoveel luider. (De ironie is dat ik zowiezo zou kiezen voor gezond eten simpelweg omdat ik graag lekker en puur eet.)

Donderdag waren de straffende gedachten nog steeds van de partij, maar na een wandeling met de hond en een terrasje ging het weer beter met me. ’s Avonds ging ik voor het eerst naar de leesclub in het dorp en die aanstaande confrontatie met nieuwe mensen bracht opnieuw gevoelens van waardeloosheid naar boven, met het daaraan gekoppelde afwijzen van mijn lichaam – en dus mezelf.

Ik herinner me een gevoel uit mijn droom van de voorbije nacht. Kort geschetst werd ik door mijn ouders afgebroken en wijsgemaakt dat niemand ooit van me zou houden. En plots was daar een jongeman die verliefd op me was en die me vasthield. Die omarming bracht een intens gevoel van thuiskomen in de wereld met zich mee. Een warme golf overspoelde mij en ik was diep gelukkig. Een heerlijk gevoel, dat ik godzijdank in het echte leven ook terugvind in mijn relatie. Nu nog kunnen/durven thuiskomen in mezelf…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.