Dag nul

Themanummer: ‘Qui a le droit?’ Van Patrick Bruel

On m’avait dit: Te poses pas trop de questions
Tu sais petit, c’est la vie qui t’ répond
A quoi ça sert de vouloir tout savoir?
Regarde en l’air et voit c’ que tu peux voir
On m’avait dit Faut écouter son père
Le mien a rien dit, quand il s’est fait la paire
Maman m’a dit T’es trop petit pour comprendre
Et j’ai grandi avec une place à prendre
Qui a le droit, qui a le droit
Qui a le droit d’ faire ça
A un enfant qui croit vraiment
C’ que disent les grands
On passe sa vie à dire merci
Merci à qui, à quoi
A faire la pluie et le beau temps
Pour des enfants à qui l’on ment’

 

Vandaag is een kille, natte dag en ik besloot om een film op te zetten. Ik wilde ‘Still Alice’ zien, een film met Julianne Moore over een hoogopgeleide vrouw die op zeer jonge leeftijd alzheimer krijgt. Niet bepaald een komedie, maar wel een mooie film. Hij deed me beseffen dat het leven kort is en dat er op elk moment een bom kan inslaan, dus je kan maar beter in het moment leven en de teerling zo werpen dat hij in je voordeel valt.

Na de film bleef ik verweesd achter. Fuck. Ik loop rond met een bom in mij en ik loop iedere dag op kousevoeten opdat hij niet af zou gaan. Dit kan zo niet langer, ik moet hulp zoeken. En dus gooide ik een schreeuw om hulp het universum in, naar iemand die ik impliciet vertrouw.

De bom in kwestie is mijn steeds groeiend complex over mijn lichaam. Althans, aan de oppervlakte gaat het over mijn lichaam, maar het probleem zit veel dieper dan dat. Ik voel me dik, en dat staat voor mij gelijk aan waardeloos (geldt alleen voor mezelf, anderen beoordeel ik zo niet). Het is een echte obsessie geworden, ik vergelijk me constant met andere vrouwen, zie niks anders meer dan andere lichamen en ik ben de hele dag bezig mijn complexen te verdringen zodat het leven toch nog een beetje leefbaar is. Ik word daar zo moe van, voel me zo leeg en verdrietig. Te leeg om te wenen, te verdrietig en beschaamd om hulp te zoeken. Tot nu.

Plots voel ik me enorm moe, mijn lichaam voelt zwaar en uitgeput aan, alsof ik na een marathon te lopen plots stilsta. Maar waar naartoe? Ik weet het niet meer. Dit gaat mijn begrip te boven, ik kan dit niet alleen oplossen. Vandaar mijn schreeuw om hulp.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.