Bjistje in min uoft

Themanummer: ‘We zullen doorgaan’ van Ramses Shaffy

‘We zullen doorgaan
Met de wankelende zekerheid
Om door te gaan
In een mateloze tijd
We zullen doorgaan
We zullen doorgaan
Tot we samen zijn’

 

Ik ben erachter wat me zo persoonlijk geraakt heeft ivm de nieuwe liefde van mijn BFF. Het heeft mijn afwijzings-trauma keihard getriggerd en ik heb zo hard geprobeerd om het te rationaliseren en mijn gevoelens te onderdrukken dat ik bijna implodeerde.

Ik vind het heel pijnlijk dat mijn beste vriendin me uit een deel van haar leven weert – het belangrijkste deel op dit moment – en dat andere vriendinnen hiertoe wel toegang krijgen. Rationeel begrijp ik dat ik dat niet persoonlijk mag nemen, maar in mijn hart heb ik ontzettend veel pijn. Het roept oude trauma’s op van afwijzing, er niet bij horen, er niet mogen zijn…

Door de associatie tussen mijn vriendin en mijn mama (mijn vriendin is alles wat mijn mama wenste dat ik was: frêle, bescheiden, klassiek gekleed, discreet, prachtig…) waardoor de zogenaamde afwijzing door mijn vriendin de echo van de afwijzing door mijn moeder oproept. En daar zit de diepe pijn verscholen, natuurlijk.

Wat de huidige situatie ook oproept is het ‘er niet bij horen’. Ik heb nooit ergens bijgehoord. Meestal was ik te anders: te slim, te mooi, te vroegrijp, te assertief, in de ogen van de anderen te perfect, te mondig voor een vrouw, een vrouw die geen kinderen wil, te ambitieus… Ik ben dat pas beginnen te beseffen op de secundaire school waar ik niks gemeen had met mijn medeleerlingen. En op den duur verdruk je de pijn en ga je je sociale awkwardness als een trofee dragen. Wat kan je anders?

Bij mijn vriendin heb ik me nooit awkward gevoeld. Ik mag bij haar zijn wie ik ben en ze koestert me zoals ik ben. Stel je voor hoe heerlijk dat voelt na jaaaaren van afwijzing. En nu plots word ik weer gesegregeerd van de ‘groep’ en op een zijspoor gezet, precies omdat ik te kritisch zou kunnen zijn, of te confronterend. Dat doet enorm veel pijn. Als resultaat voel ik me dik, lelijk, waardeloos. Rationeel niet: rationeel ben ik trots op wie ik ben en waar ik nu sta. Maar mijn innerlijk kindje huilt tranen met tuiten en mijn hartstreek voelt gespannen en pijnlijk. Oude wonden genezen nooit helemaal.

Ik zal nooit de goedkeuring van mijn mama krijgen, om exact dezelfde redenen als waarom mijn vriendin me nu effe in de koelkast zet: omdat ik kritisch ben, geen blad voor de mond neem en haar te graag zie om te zwijgen. Wanneer mijn moeder me zag, keek ze in de spiegel en voelde ze zichzelf tekortschieten. Dat heeft ze me nooit kunnen vergeven. Mijn vader met mij moeten delen was ook een onvergeeflijke transgressie mijnentwegen. Me afzetten tegen mijn vader en haar zo een spiegel voorhouden van wat zij voor lief nam en ik weigerde te aanvaarden heeft een wig tussen ons gedreven die geen enkele bruggenbouwer kan herstellen.

Haar wraak was mijn tekortkomingen uitvergroten en eraan peuzelen, zoals een gier aan een lijk. En in haar ogen schoot ik tekort omdat ik geen grasspriet was, bvb. Of omdat onze hond mij zogezegd liever zag dan haar. ALLES werd een strijd.

Ik zou niets liever willen dan dat mijn moeder me haar zegen geeft, maar het water is te diep en de gelegenheid gepasseerd. Nadat ze me, samen met mijn vader, finaal afgebroken had, ben ik jaren later eindelijk voor mezelf opgekomen en heb de deur achter me dicht getrokken. Voorgoed. Maar de trauma’s heb ik meegenomen, die leven verder in mij en steken regelmatig de kop op.

Angst regeert nog altijd mijn leven. Angst om het leven niet aan te kunnen, angst om tekort te schieten, angst om te goed te zijn, angst om gezien te worden en de vrees om genegeerd te worden.

Eén ding staat buiten kijf. Ik ben nu zo ver gekomen, heb een enorme weg afgelegd, en ik blijf trots op wat ik al overwonnen en verwezenlijkt heb. Ondanks de pijn, ondanks de angst, ondanks het fysieke lijden: ik zal doorgaan ‘met de stootkracht van de milde kracht’. (R. Shaffy)

Advertenties

Altijd maar volhouden…

Themanummer: ‘Bless his ever loving heart’ van Nick Cave ATBS

And when your feeling sad
And everywhere you look
You can’t believe the things you see
When it all comes down so bad
And beauty lies exhausted in the streets

Hold his ever loving hand
Even when you do not understand
Sorrow has it’s natural end
Hold his ever loving hand

 

Ik lijd al minstens drie weken aan chronische IBS pijn en de gevolgen die dat heeft. Het verdragen van die pijn en er niet op focussen heeft zijn ‘natural end’ bereikt: ik ben op.

Fight? hoe kan ik vechten tegen mijn eigen lichaam behalve met pillen (check)
Flight? waar naartoe? hoe breng ik mezelf in veiligheid? ik kan me niet opsplitsen.
Freeze dan maar? like the bad old days. Ik zie geen andere optie dan het uitzweten, zonder enige verlichting in zicht want de FT is met verlof, de TT is met verlof en heel de fucking wereld is in verlof.

Ik ben het ook beu om een diep getraumatiseerde HSP te zijn. Het gesprek gisteren over mijn vriendin haar nieuwe liefde heeft wonden geslagen. Het heeft iets in me opgewekt, iets dat niets met mijn vriendin te maken heeft. Iets diep persoonlijks, iets traumatisch, maar ik weet niet wat. ik heb vannacht angstdromen gehad om U tegen te zeggen, wilde vandaag eigenlijk niet terug naar de scene of the crime maar ben toch gegaan omdat vermijding de slechtste ‘oplossing’ is. Ik ben vandaag geen mens en twijfel eraan of ik morgen veel waard zal zijn. Zo lang duurt het om te herstellen van die ervaring. It knocked me for six.

Wat er zo ellendig aan was, was de combinatie van mijn kennis die maar gal bleef spuwen, ik die weg wilde maar niet wist hoe ik ‘beleefd’ kon vluchten, de hitte in de koffiebar, de drukte rondom mij. Ik voelde me zo gecoinceerd dat ik amper adem kreeg. Uiteindelijk ben ik toch rechtgestaan en doorgegaan, maar toen was het al veel te laat. Ik heb me voorgenomen dat ik in de toekomst direct aangeef dat ik er niet over wil praten als iemand het onderwerp nog eens aansnijdt. Ik ben ook zo naief dat ik niet had ingecalculeerd dat die kennis mij op de rooster ging leggen. Zelfs mijn vriend had dat voorspeld – zei hij achteraf – maar ik dacht echt dat zij daar teveel klasse voor had. Niet dus. Ik voelde me als een konijn in de koplampen van een stroper. GVD.

-¨-¨-

Elke ochtend wanneer ik me maquilleer voel ik een vreemde gewaarwording die langs de rechterkant van mijn lichaam via een tinteling mijn hoofd bereikt: exact het gevoel dat je hebt als je dissocieert. Het gaat pas over als ik een tijdje in de buitenwereld ben. Pretty scary. Vooral omdat mijn angstremmer verhoogd is.

 

Leven en laten leven?

Themanummer: ‘You are my sister’ van Antony and the Johnsons

You are my sister
And I love you
May all of your dreams come true
You are my sister
And I love you
May all of your, all of your dreams come true
All of your, all of your dreams, come true
I want this for you
They’re gonna come true (gonna come true)

Mijn beste vriendin is sinds een maand samen met een man wiens reputatie hem vooruitloopt. Volgens de geruchten is hij een vreselijke rokkenjager die enkel voor de sport vrouwen tot zich neemt en weer dropt. Volgens mijn vriendin is het waar dat hij zich in het verleden misdragen heeft en de casanova uithing. Het spreekt voor zich dat ik mijn hart vasthoud.

Je moet het de man nageven: zodra de gevoelens tussen hem en mijn vriendin te sterk werden, heeft hij zijn vriendin met wie hij al twintig jaar samen was onmiddellijk verlaten. Een positief signaal, dacht ik.

Het duurde niet lang vooraleer mensen bij mij kwamen polsen naar hun romance: het dorp gonst van de geruchten. Ik houd me altijd van den domme, wat niet moeilijk is aangezien ik ook nauwelijks iets weet en de man in kwestie nog niet ontmoet heb.

Vandaag sprak een kennis – de beste vriendin van de casanova zijn ex – me aan op de relatie. Ik hield me van den domme, maar wat ik toen hoorde aan verhalen over hun relatie en zijn gedrag bracht me volledig uit evenwicht. Ik merkte meteen enorme discrepanties op tussen wat mijn vriendin me vertelt en wat ik van mijn kennis hoorde. Waar ligt de waarheid? Zelfs als ze in het midden ligt, blijft het mottig.

Wat mij verontrust is dat mijn vriendin haar nieuwe vlam niet aan mij voorstelt. Als je verliefd bent, wil je dat toch van de daken schreeuwen? Andere vriendinnen hebben hem al ontmoet, maar ze vreest dat ik hem boers en ongepolijst ga vinden. So what, zou ik denken. Wat maakt het uit wat ik denk? Tenzij dat ik daarmee zou bevestigen wat zij zelf denkt maar niet aan zichzelf wil toegeven.

Ik kan deze bijkomende zorgen missen als kiespijn; ik heb al moeite genoeg om mezelf recht te houden, maar dat lijkt mijn vriendin niet te beseffen. Telkens wanneer ik vraag om hem te mogen ontmoeten zodat ik mijn ongerustheid wat los kan laten (of niet), stoot ik op een muur.

Nu is het dus aan mij om het los te laten. Heel moeilijk. Ik geef ontzettend veel om haar en ga door het vuur voor de mensen van wie ik hou. Ik zou ook zo graag betrokken willen worden in dit deel van haar leven, maar zij ziet dat voorlopig anders en ik moet dat respecteren. Ik wil niet dat eender welke man tussen ons komt, dus ik zal afstand nemen en proberen het los te laten. Hoe? Te beginnen met een valium, peins ik, gezien mijn staat van overprikkeling en getikketaktheid.

Ik ga me nu terugtrekken in mijn veilig plekje en proberen een beetje tot rust te komen. Het zal een mirakel zijn als dat lukt, maar je weet maar nooit…

Rot eitje

Themanummer: ‘Voor Marie-Louise’ van Willem Vermandere

der komen soms zo’n donkre dagen
dat de lucht nie openklaart
het leven is soms zwaar te dragen
da’ j’ liever nie geboren waart

kom dan bie mie om je te warmen
‘k maak een kamer voor u gereed
‘k zal u wiegen in mijn armen
‘k zal u duiken in mijn kleed.

 

Ik voel me rot, uitgeput, overprikkeld

De laatste tijd ben ik volledig uit balans: de belasting in mijn leven is te hoog ten opzichte van de veerkracht die ik momenteel (niet) heb. De FT voelt het wekelijks in mijn lichaam. elke week hetzelfde liedje: absurd veel spanning die niet meegeeft. Voor even soms wel, vlak na de behandeling, maar dat duurt meestal niet lang. De FT beschreef mijn veerkracht/spanning als een elastiek die zodanig uitgerekt is dat hij dun is geworden en zijn elasticiteit verloren heeft. Precies zo voel ik me.

De afbreekwerken aan het nieuwe huis zijn overweldigend. Ik ben na elk bezoek helemaal van streek. Er zit een diepe ongerustheid in mij dat het niet in orde komt. Ik krijg er geen zicht op. Momenteel is het breken, breken en nog eens breken. Heel mijn mooie huis onder het stof en de brokstukken. En ik zie niet hoe dat opgelost gaat worden. Ik zit zodanig in mijn stressbrein dat ik alleen nog maar angst voel en vervreemding.

Creatief zijn is ook onmogelijk; de stress is veel te groot. Die stress put me dan weer zodanig uit dat ik ook geen energie heb om creatief te zijn. Of om iets constructiefs te doen. Ik zou in het nieuwe huis de tuin n beurt willen geven, maar ik ben een vod.

Het gesprek van gisteren met de FT was best confronterend. Ze had het over de nood aan vergiffenis naar mijn ouders toe omdat ik op die manier ontlast zou worden. En ze sprak ook over hoe moeilijk dat was nu we geen contact meer hadden en dat zelfs als dat er wel was het een hopeloze zaak is omdat mijn ouders nu eenmaal niet luisteren en geen schuldinzicht hebben. Ik heb al weken niet over mijn ouders gesproken tijdens de behandeling, maar zij voelt hoe de kwaadheid en gekwetstheid mijn buik nog steeds teisteren.

Vanmorgen kwam het gesprek met mijn vriend toevallig op honden en katten en waarom die zo vaak spuwen en of dat normaal is. Ik begon het rijtje van mijn vorige huisdieren af te gaan en er welde een combinatie van hartpijn en walging in me op die me de adem afsneed. Mijn ouders gingen om met onze dieren zoals met mij: als iets dat in de pas moest lopen en anders gedumpt werd. Toen vroeg ik me af hoe je zoiets vergeeft als je zelf bijna moet spuwen van walging als je erover spreekt?

Op dezelfde manier is er een meisje in mijn directe omgeving die zware anorexia heeft en wiens ouders al hun geld tegen behandelingen aansmijten, maar weigeren in gezinstherapie te gaan. Zelfs als de arts benadrukt dat hun dochter enkel beter zal worden als ook de ouders mee veranderen en meegaan in het proces weigeren ze carrément en schuiven ze ‘de schuld’ in de nek van hun dochter. Zij is ‘het probleem’. Ik zie de moeder regelmatig en zou haar willen slaan, stampen, uitkafferen! haar dochter zit gvd in een rolstoel!!! En dan val ik terug op mijn eigen ongehoorde schreeuw om hulp en aandacht. Ook ik was ‘het probleem’ en moest ‘me zo niet aanstellen’. Door hun weigering mij te helpen en te horen heb ik tot mijn dertig gesukkeld met anorexia. Het is immers een ziekte, geen bevlieging.

Ik schrik ervan hoeveel pijn er nog in mij zit en begrijp mijn verzengend gevoel van machteloosheid nu een beetje beter. Maar net zoals mijn FT even niet meer weet hoe ze me nog kan helpen, weet ik ook niet hoe ik mezelf momenteel kan helpen. Ik voel me zo verdrietig en overbelast maar ik weet er geen blijf mee. Mijn vriend is mijn luisterend oor en is bereid om hemel en aarde te bewegen om me te ontlasten en te helpen, maar ik zou niet weten hoe. Hij werkt hard verder aan het huis en daar ben ik blij om, omdat er dan op een bepaald moment eindelijk opgebouwd zal worden ipv afgebroken. Hij houdt het hoofd koel terwijl ik oververhit of soms onderkoel. Godzijdank.

Meltdown

Themanummer: ‘Safe’ van George Michael

Someday
My darkest fears will find their way
After all
Somebody loves me
All day
My heart tells strangers how I feel
And it’s hard not to feel this way
When you thought your future was on prescription

 

Ik kan even niet meer. Het is op. De druk is te groot en vooral de onveiligheid.

Ik kan een aantal dingen opnoemen die me over de streep duwen: mijn hond is aangevallen door een grote St-Bernard en ik was doodsbang, net als hij. Mijn auto is weeral in panne gevallen en we gaan waarschijnlijk een nieuwe moeten kopen – alsof het geld op onze rug groeit. Mijn lichaam doet pijn en is heel moe. Mentaal ben ik enorm gespannen, zoals ook de FT aanvoelde deze week. Ons mooie huis is een bouwwerf. Ik heb gisteren al mijn kleren uitgesorteerd en veel weggedaan en op 2dehands gezet – voor mij een heel emotioneel proces. Ik ben net naar Brugge gereden in een oude doos van 20 jaar om bloed te laten trekken en dat deed keizeer, wrschlk omdat ik zo gespannen ben. Het toeri-seizoen is begonnen en het is veel te druk en het wordt na dit WE nog drukker. Er komt een hittegolf aan en ik haat de hitte. De boer die het veld achter ons huis beheert heeft vannacht zijn veld gemaaid – fucking fruitcake!

Maar uiteindelijk is het een ding dat mij over the edge duwt en dat is de onzekerheid betreffende onze toekomst. Mijn vriend verandert van job, wordt zelfstandige, maar ik heb geen idee wat hij nu precies gaat doen in de meubelmakerij – en hij ook niet. En dat maakt me zo bang. Bang om arm te worden, bang om in de miserie terecht te komen, bang om de onzekerheid niet te kunnen dragen die bij de nieuwe uitdaging hoort. Bang dat er geen geld gaat binnenkomen.

Ik voel me zo vreselijk onveilig dat ik niet eens aan mijn boek kan denken. Het kan me zelfs niks meer schelen. Ik heb deze week een keigrave handtas gekocht en ik kan er niet eens blij mee zijn. Mijn vriend staat nu constant op de bouw en iets samendoen is plots tijdsverlies. Ik ben nog even alleen als vroeger. Huismoeder, dat ben ik nu. Zorgen dat er eten is, poetsen… Vroeger deed ik dat ook, maar nu voelt het anders. Omdat hij er wel is, maar ook niet. Ik weet niet waar ik sta; wanneer is er tijd voor mij? Is dat onredelijk?

Ik ben zo op dat ik niet meer van lekker eten kan genieten en zelfs niet opfleur bij de gedachte aan een gin tonic of een glaasje wijn. Ik houd me constant sterk voor mijn vriend zodat die verder kan doen en voor mezelf (waarom?) maar eigenlijk ben ik binnenin als een woestijn waar momenteel niks kan groeien. Niks.

En typisch: mijn vriend is in Leuven en heeft een hele dag meetings. Ik zit hier weer alleen te janken. Ik kan zelfs het geblaf van mijn hond niet meer verdragen. Teveel allemaal.

Ik ga nu ontbijten – mocht niks eten omwille van de bloedname – en proberen een beetje tot rust te komen. Als ik eerst kan stoppen met wenen.

Te intense tijden

Themanummer: ‘Zoutelande’ BLOF en Geike Arnaert

Niets is mooier dan met jou het land doorkruisen
Op mistroostige plekken je bij me te hebben
En te zien dat het goed is, te zien dat we bruisen
En met wodka en met bokking tussen reddingsbanden
En dan zitten we hier in het oude strandhuis
Wat je vertelt houdt me nuchter en warm
En boven m’n hoofd zie ik de grijze wolken
Ik ben blij dat je hier bent, blij dat je hier bent
Wij zitten hier in het gammele strandhuis
Maakte me toch al nooit uit waar we waren
We verzuipen onszelf in de drank van je vader
Ik ben blij dat je hier bent, blij dat je hier bent
Ik ben blij dat je hier bent

 

Vorige week vrijdag, toen ik een post schreef, voelde ik hoofdpijn opkomen vanuit mijn nek. Ik dacht dat een gin tonic het wel zou oplossen, zoals zo vaak. Helaas… Ik bleef eveneens ontzettend moe, het avondeten klaarmaken was een karwei van hep-ik-jou-daar. ’s Nachts werd ik wakker met de schoonmoeder aller hoofdpijnen. Ik ben opgestaan om een migrainepil te nemen en heb verdergeslapen. ’s Morgens was de ergste pijn gaan liggen, maar achteraan mijn nek had ik nog steeds veel pijn, net zoals aan mijn slapen en voorhoofd/ogen. Het is een pijnstillerdag op de zetel geworden.

De dag erna was ik nog niet veel waard, het leek wel of ik echt een slag van de moker had gekregen. Vandaag ging ik naar de FT en zij bevestigde dat er achteraan mijn nek een spanning staat waarmee je een woonwijk kan verlichten. Van net onder mijn haarlijn tot op mijn schouders. Na veel voelen en peilen duidde ze de pijn als afkomstig van te intense veranderingen op korte tijd. En dan bedoelt ze niet het huis, mijn boek… maar interne verandering in mezelf; evolutie als het ware.

Misschien voel ik daarom een ontzettende nood aan cocooning. Ik kan enorm genieten van mijn plekje in de zetel. Ik ben ontzettend blij dat de zon niet schijnt en dat het lekker grijs is. Ik heb nood aan herfst. Daar word ik altijd rustig van. De zomer is me te schel en te fel.

Als bij een godsgeschenk was het vanmorgen in mijn favoriete koffiebar heerlijk rustig. Alleen regulars, locals, en een babbeltje met mijn BFF. Daar had ik echt nood aan en dat voelde als een geschenk. Even geen toeri’s en geen kinderen, maar rust en gemoedelijkheid.

Nu heb ik mijn cocooning-kleren aangetrokken en ga ik lekker, met poes en hond, op de zetel liggen met een boek, de afstandbediening en mijn iPad. En mijn leesbril, want zo ver is het intussen gekomen. Niet dat ik het erg vind; stiekem vind ik hem eigenlijk wel sexy ;).

Mijn vriend werkt intussen in ons huis. Hij heeft een drilboor gehuurd en hij is de vloer aan het slopen in de living/keuken omdat we daar vloerverwarming gaan leggen. Hij was zo enthousiast om eraan te beginnen. Net als wanneer ik een nieuwe sakosj kies en me te pletter google. LOL

 

Number two!

Themanummer: ‘Une belle histoire’ van Michel Fugain

‘Ils se sont cachés dans un grand champ de blé
Se laissant porter par les courants
Se sont racontés leur vies qui commençaient
Ils n’étaient encore que des enfants, des enfants
Qui s’étaient trouvés au bord du chemin
Sur l’autoroute des vacances
C’était sans doute un jour de chance
Qui cueillirent le ciel au creux de leurs mains
Comme on cueille la providence
Refusant de penser au lendemain

 

Mijn tweede publicatie is een feit. Een half uur geleden is het online gekomen. Ben superblij en opnieuw heel fier! Ik heb het verhaal herlezen en ben er nog steeds tevreden mee. De gin staat al koud!

¨*¨*¨*¨

Vanmorgen volgde ik een yogasessie over ‘santosha’, een staat van diepe innerlijke tevredenheid. De yoga was actiever dan anders en de meditatie was heerlijk. Ik heb daarna een boke gegeten en vervolgens 2,5u diep geslapen. Het was een heerlijke slaap, diep, knus en zonder nachtmerries. Wel veel beelden en soms geluiden, maar geen zware kater achteraf. Poes lag naast mij en de hond in de zetel nabij. Er heerste een fijne vrede in huis.

¨*¨*¨*¨

Wat mij op dit moment het meest bezighoudt, zijn twee zaken: het nieuwe huis en mijn boek. Er komt zoveel kijken bij het huis. Plannen moeten bestudeerd worden, de chauffage uitgetekend, beslissingen genomen, containers gereserveerd… Mijn vriend is de verbouwer/architect. Hij neemt de zaken op zich, maar beslissen doen we samen. Ik vind het leuk en spannend, maar soms ook stresserend. Ik kan soms zo moeilijk voorzien welke impact een bepaalde beslissing zal hebben. Mijn vriend heeft al een grote verbouwing achter de kiezen, maar voor mij is deze kleine verbouwing de eerste.

Wat betreft mijn boek heb ik eindelijk waardevolle feedback van een uitgever gekregen en uiteindelijk heb ik beslist het door een professionele redacteur te laten nalezen. Het is een meerkost, natuurlijk, maar ik ben ervan overtuigd dat ik een nieuw paar ogen nodig heb om de foutjes en onvolkomenheden eruit te halen. En een native speaker, dat zal zeker een meerwaarde zijn! Als het eenmaal op punt staat kan ik het ook met veel meer vertrouwen insturen naar nieuwe agenten/uitgevers.

¨*¨*¨*¨

Nu mijn vriend vaak thuis is en minder werkt slaap ik merkelijk beter, en langer. Wat een fijne evolutie!