Angst beu-heid

Themanummer: ‘True colours’ live gezongen door Tom Odell

‘I see your true colours
and that’s why I love you.’

Vandaag alweer dissociatie. Pfff. BEN HET ZO KOTSBEU!!!

Morgen wordt mijn verhaal gepubliceerd. En ik voel geen blijdschap. Weeral wolken, weeral miserie.

Wat hebben ze mij toch aangedaan dat alles zo beangstigend is, dat mijn kindje zo fundamenteel gekwetst is?

Emotionele verwaarlozing en misbruik tijdens de kindertijd worden zwaar onderschat in onze maatschappij. De verregaande gevolgen zijn haast niet te overzien. Voor iedereen verschillend, maar voor elkeen pijnlijk en levenslang.

-*-*-*-

Ik mis mijn vriend enorm. Ik heb nood aan geborgenheid, een beetje steun, een beetje opvang. Een knuffel, iemand die boodschappen doet of me helpt koken. Een beetje zorgzaamheid. Een partner, quoi.

-*-*-*-

Gisteren las ik de traumatherapeut zijn verslag voor de CM. Geen enkele vermelding van de recente terugval, geen woorden als ‘angstaanval’, ‘dissociatie’ of ‘trauma’. Ik viel van mijn stoel. Ik mailde hem om ernaar te vragen en zijn antwoord was dat dat allemaal vervat zit in ‘sterke emotionele reacties’. WTF??? Het gaat hier gvd niet over een huilbui! Mijn lijden wordt hier gebagatelliseerd. En dat na ons vorige gesprek dat net daarover ging! Ik ga het morgen voorzichtig aankaarten om af te tasten wat zijn bedoeling was. De kans is groot dat hij het voor de CM allemaal niet te gedetailleerd wil maken. Maar het was toch een slag in mijn gezicht. Het heeft me pijn gedaan. En het heeft mijn vertrouwen opnieuw beschadigd.

-*-*-*-

Ik las een hele mooie tekst op Pinterest over hoogbegaafdheid.

http://www.gifteddevelopment.com

De tekst raakt me diep, tot in het diepste van mijn wezen. Helaas is de combinatie met trauma en angststoornis in tegenspraak met haar ‘you are not broken’. Ik zou zeggen: ‘I was not broken, but they managed to break me which is why I needed to get fix, and still need fixing.’ Maar het vat wel mooi samen hoe ik in elkaar zit en hoe moeilijk ik het bvb heb gehad om aansluiting te vinden bij naderen. Ik ben ook echt anders, maar niet op zo’n manier dat ik geen liefde verdien. Integendeel. De liefde van de juiste mensen geeft me vleugels. En ik ben zelf tot immens veel liefde in staat.

Giftedness is not what you do or how hard you work. It is who you are.

You think differently.
You experience life intensely.
You care about injustice.
You seek meaning.
You appreciate and strive for the exquisite.
You are painfully sensitive.
You are extremely complex.
You cherish integrity.
Your truth-telling has gotten you in trouble.

Should 98% of the population find you odd, seek the company of those who love you just the way you are.

You are not broken.
You do not need to be fixed.
You are utterly fascinating.

Trust yourself!

Linda Silverman 

Advertenties

Roetsjbaan

Themanummer: ‘Four Seasons in one day’ van Crowded House

It doesn’t pay to make predictions
Sleeping on an unmade bed
Finding out wherever there is comfort there is pain
Only one step away
Like four seasons in one day

Maandag was een bewogen dag. Toen ik ’s morgens naar de kine vertrok was in blij omdat ik eindelijk tegen een dierbare vriend over mijn nakende publicatie kon vertellen en hij heel positief reageerde. ’s Middags kreeg ik geweldig nieuws waardoor ik op wolkjes liep. Later in de namiddag voelde ik me plots overprikkeld en tegen de avond kwam er angst op.

Getikketakt is het juiste woord.

Ook succes vergt aanpassing, zei Nick. Zeg dat wel. Het is overweldigend. Enerzijds durf ik er stilaan van te genieten terwijl mijn kindje er nog helemaal niet op vertrouwt. Mijn IC is natuurlijk opgetogen dat ik emotioneel een beetje strompel, want dat geeft hem extra speelruimte om me te ambeteren en te pesten.

Alles op een rij gezet zie ik het zo:

  • ik moet nog een beetje bekomen van de post-kerst-angst
  • intussen hebben we een huis gekocht, mijn vriend zegt zijn werk op en tegen eind dit jaar verhuizen we
  • mijn eerste kortverhaal wordt vrijdag gepubliceerd
  • mijn bezoek aan Leuven was te intens en heeft me uitgeput
  • ik moet mijn boek vanaf hoofdstuk een opnieuw herwerken op de laptop (reeds gedaan op papier, een helse taak)

Wat ik nodig heb is eenvoudig: r.u.s.t. in mijn hoofd en ’s nachts lekker slapen

Wat ik voel: opgejaagdheid, onrust

Rust betekent niet per se niks doen. Dinsdag heb ik heel hard gewerkt waardoor het steeds rustiger werd in mijn hoofd. Dat was heel fijn.

Vrijdag ga ik naar de TT; goeie timing. Er is best wat angst nu en onzekerheid, dus het is goed moment om alles eens op een rijtje te zetten.

Nu ga ik rusten en naar Hercule Poirot kijken. Ik ben terug vanaf aflevering 1 begonnen. (durf niet zeggen voor de hoeveelste keer – tel kwijt) Zalig! 🙂

Onvermoede kracht

Themanummer: ‘Free’ van Prince

Don’t sleep ‘til the sunrise, listen to the falling rain
Don’t worry ‘bout tomorrow, don’t worry ‘bout your pain
Don’t cry unless you’re happy, don’t smile unless you’re blue
Never let that lonely monster take control of U
Be glad that U r free – Free to change your mind
Free to go almost anywhere, anytime
Be glad that U r free – There’s many a man who’s not
Be glad for what U had baby, what you’ve got
Be glad for what you’ve got

 

Nadat ik gisteren op mijn blog geschreven had, trok ik me terug in mijn cocon om naar een oude aflevering van Lewis te kijken met ons hondje. Hoewel ik nog steeds hartzeer had omwille van de stilte van mijn hartsvriendin – die op een misverstand gebaseerd was – voelde ik me plots heel raar.

Ik ervoer een transformatie. Vergelijk het met de Pippin (de hobbit) die in het Fangorn Wood van het water van de enten dronk en, beetje bij beetje, begon te groeien (LOTR). Ik voelde een kracht in mij opwellen die ik nog niet kende. Iets stevigers dan wat ik gewoon ben, iets van heel diep in mezelf. Het is geen nieuwe kracht, het voelt eerder als een oeroude kracht die plots haar kop opstak en me toeliet opnieuw te ademen en niet ten onder te gaan aan knagende twijfel en angst voor afwijzing.

Ik voel ze nog steeds, de Kracht. Ik ben heel benieuwd of de FT ze vrijdag ook zal voelen, onder de angst en het verdriet.

Desondanks heb ik nog steeds pijn (schouder en nu ook onderrug) op de plaatsen waar mijn hernia’s zaten (zitten).

En toch…

-*-*-*-

Ik had gisteren, in het kader van mijn schrijfcursus, een stukje uit mijn boek online gepost. Het ging om een opdracht rond het opbouwen van suspense. Vandaag heb ik feedback gekregen van o.a. de tutor, die het heel goed vindt! YEAH! Ook een medeleerlinge was heel enthousiast, haar nieuwsgierigheid was gewekt en ze had veel vragen (read the book, dacht ik – hihi).

Die positieve feedback doet echt deugd, vooral omdat het om mijn project gaat. Mijn vertrouwen erin blijft groeien en dat is het beste gevoel in de wereld! (Of toch bijna.)

Kop in kas

Themanummer: ‘Somebody that I used to know’ van Gotye

Now and then I think of all the times you screwed me over
But had me believing it was always something that I’d done
But I don’t wanna live that way
Reading into every word you say
You said that you could let it go
And I wouldn’t catch you hung up on somebody that you used to know

Het is loodzwaar om hier te zijn. Gisteren had ik vreselijk veel pijn in mijn rechterschouder en arm, tot in mijn hand toe. Vandaag gaat het beter en bevindt het zich ter hoogte van mijn beide schouders, zonder uitstraling. Het is draaglijk, mits een zware pijnstiller.

Deze stad loopt vol met ‘people that I used to know’. Dat is op zich niet zo erg. Het zijn de herinneringen die me niet loslaten. Vannacht droomde ik bvb dat ik ging trouwen en mijn ex was weer overal aanwezig, net zoals mijn ouders en oude zogenaamde ‘vrienden’.

Ik kreun onder de spanning, maar heb beslist om toch te blijven zodat ik de vrienden met wie de morgen afgesproken hebben nog een keer kan zien. Aangezien ik hier misschien nooit meer zal komen wil ik hen tenminste nog een keer ontmoeten. En hopelijk vinden we dan op een andere manier onze weg naar elkaar.

Het toeval wil dat ik voor mijn cursus twee korte beschrijvingen over huizen moest schrijven op basis van een korte uitleg. Een positief verhaal en een negatief. Zo voel ik me hier, zoals in het tweede ‘haunted house’ waar niets moois groeit en ik opgejaagd word door trauma-gerelateerde herinneringen.

Zo werd ik vanmiddag plots heel kwaad omwille van de afwezigheid van verduistering in onze living. Enige toelichting: toen ik hier samen met mijn vriend woonde heb ik meermaals gevraagd of we verduistering konden hangen zodat ik, wanneer ik wil rusten, het licht kan buitensluiten. Als HSP heb ik er echt nood aan om fel licht te kunnen weren om rust te vinden. Mijn vraag werd afgewimpeld wegens te duur, elektrische bediening, blablabla. Nu, nav de verkoop van het huis, heeft mijn vriend nagevraagd hoeveel het kost om manueel bediende rolletjes op maat te kopen. Nog geen 200 euro…

Ik heb hier m.a.w. jarenlang gesukkeld en op mijn ongemak geweest voor minder dan 200 euro. Waarom? Omdat alles altijd tippie-toppie moet zijn en dus duur is. En omdat het voor hem geen prioriteit was, wat voor mij zoveel betekent als: ik ben geen prioriteit, mijn noden zijn niet belangrijk en ik moet mijn kak maar ophouden.

Dat doet dit huis met mij: het haalt oude koeien uit de sloot, maakt me boos om dingen die er niet meer toe doen, die tot het verleden behoren. Intussen zou het er anders aan toe gaan, dat weet ik. Maar het verleden is wel echt gebeurd en het heeft wonden geslagen die nu terug beginnen te ontsteken.

Eerlijk? Ik HAAT dit huis om de pijn die ik hier beleefd heb. Maar eigenlijk is dat zever. Dit huis heeft mij niets misdaan. Het was mijn vriend die me vroeger niet liefdevol genoeg behandelde en me daardoor veel pijn heeft gedaan. Het is gewoon zoveel makkelijker om kwaad te zijn op een hoop stenen dan op de man van wie je houdt en die intussen een hele liefdevolle, zorgzame man is geworden.

Dus in plaats van onze nek en schouders te rechten, zitten we weer ingedoken in elkaar zoals vroeger – mijn kindje en ik. Daarbovenop komt dat ik vanmorgen mijn beste vriendin vroeg om vijf minuutjes tijd en ze die blijkbaar nog steeds niet vindt. Er zal wel een reden zijn, die is er altijd, en ik vertrouw haar, maar het maakt me desalniettemin verdrietig.

Mijn vriend werkt hard om de klussen af te krijgen, hij doet dat super. Het zorgt er wel voor dat ik veel alleen ben en heel veel kracht verbruik om de dag door te komen, zonder meer. Gelukkig had ik veel schrijfwerk en inspiratie zodat ik zowel in de VM als in de NM hard werk. En er is een fijne koffiebar in de buurt waar ik samen met de hond in de VM naartoe snel om dekking te zoeken.

Ik vraag me stilaan af welke prijs ik voor deze week zal moeten betalen als ze een keer achter de rug is? Ik vrees het ergste… En ik vrees dat er kwaadheid mee gepaard zal gaan. Want etterende wonden wekken nu eenmaal boosheid gericht op de dader op.

Haardroger

Themanummer: ‘Later’ van Herman Van Veen

Later gaan wij naast elkaar wandelen op de overtoom
Drinken zoete melk met room, strijken door ons grijze haar.
Zie je ons daar samen lopen, naast elkaar zo diep bedaard
Jij een lieve ouwe taart, ik nog kras dat is te hopen
Maar al worden we ook wrakker, al dat vreselijke snoeven
Zal tenminste niet meer hoeven; gaar of muf we zijn gebakken.
En we zeggen kijk de tram of hoor jij die vogel zingen
Als die nutteloze dingen want het hoeft niet meer ad rem.’

 

Ik logeer sinds gisteren bij mijn vriend voor een weekje in de stad waar ik twintig jaar gewoond heb en dan abrupt ben vertrokken omdat ik ze onleefbaar vond. Vandaar mijn keuze voor het themanummer: ik ben blij dat wij die momenten op onze oude dag zullen beleven in het dorp waar we nu naartoe trekken (en waar ik al bijna 5 jaar woon) en niet hier.

Elke hoek van de stad roept herinneringen op en ook bij hem in huis voel ik het gewicht van oude pijn en zelfs van bezoeken van mijn moeder (HORROR) die nu de kop opsteken en waar ik liever nooit meer aan teruggedacht had.

Vanmorgen aan de ontbijttafel vermeldde mijn vriend een haardroger en plots overviel me een diepe tristesse. De haardroger zette een proces van herinneringen en gevoelens in gang die aan trauma gerelateerd waren en door de virtuele aanwezigheid van mijn moeder hield ik het niet droog.

Het is moeilijk om hier te zijn, zelfs nu mijn hondje erbij is en ik al zoveel stappen vooruit heb gezet sinds ik hier woonde. Gelukkig heb ik mijn cursuswerk en laptop bij. Ik vind mijn heil in het schrijven en het maken van mijn opdrachten. Zo kan ik terug aansluiten bij mijn huidige leven en even ontsnappen aan de tsunami aan herinneringen – beelden, emoties, geluiden, zelfs geuren.

Brief

Liefste bomma en bompa

Er gebeurt momenteel heel veel in mijn leven, er ontstaan nieuwe en mooie verhalen. Alsof er een ons gunstig gezinde bries waait over ons. En ik zou het zo ontzettend graag met jullie delen.

Jullie hebben altijd in mij geloofd en nu kan ik zeggen dat ik een droom aan het waarmaken ben die ik al koester sinds ik bij jullie mijn eerste gedichtjes schreef als kind. Ik ben opnieuw beginnen te schrijven en het gaat goed; mensen genieten van mijn verhalen en worden erdoor geraakt. En ik geniet er eindeloos van om het te doen, te spelen met taal en te vertellen over wat mij bezighoudt.

Ik stel me voor dat jullie in de hemel zitten, met een Duvel, (ook al dronken jullie dat nooit vroeger) en even neerkijken hoe het gaat en dat jullie nu enorm blij en opgelucht zijn dat er na jaren van diep verdriet en zielenpijn opnieuw zon in mijn leven is. 

Ik mis jullie nog steeds onbeschrijflijk hard en zou hemel en aarde bewegen om nog eens een uurtje samen te keuvelen bij een tasje thee. Maar aangezien dat niet kan, blijf ik schrijven om over jullie te vertellen. Jullie zijn overal: in ieder verhaal, in alles wat ik doe en waarin ik geloof.

Zelfs in ons nieuwe huis zullen jullie over ons waken. 

Ik hou van jullie en voel jullie liefde in alles, overal. Danku daarvoor. Ik zal er alles aan doen om met die liefde mezelf en de mensen rondom mij te verwarmen. Het is jullie mooiste geschenk.

Trots en blij

Themanummer: ‘Hoppipolla’ van Sigur Rós

Smiling
Spinning round and round
Holding hands
The whole world a blur
But you are standing
(…)
Jump into puddles
With no boots on
Completely drenched(Soaked)
With no boots on’    (vertaald uit het Ijslands)

Het is zover. Ik ben een schrijver. 

Een kortverhaal dat ik ingestuurd had voor een wedstrijd is bij de winnaars en wordt gepubliceerd!!!!!!!!!!!

Ik ben zo onbeschrijflijk Blij, Fier, Opgelucht, …

Eindelijk erkenning dat ik iets kan. En het is hetgeen ik het liefst doe: schrijven. Mensen raken met mijn verhalen.

Ik ben buiten gaan staan nadat ik de mail had gekregen en mijn vriend mij overladen had met trotse zoenen en ik heb geschreeuwd als een kind! En toch had ik het gevoel dat ik even goed heel hard had willen huilen.

Maandag bij de FT voelde zij onmiddellijk de enorme dualiteit in mijn lichaam tussen enerzijds blijdschap en trots en anderzijds oud verdriet dat bovenkomt. Mijn gekwetst kind durft nu haar rug een beetje te rechten na jaren van onzichtbaarheid na te streven en dat brengt heel veel tranen met zich mee.

Ongelofelijk hoe zij in mijn lichaam die dualiteit weerspiegeld voelt. Dat vind ik na jaren nog altijd magisch. Wat heel positief is, is dat ik ze zelf ook al had gevoeld. Dat is vooruitgang!

We zijn die avond uit geweest om de gelegenheid te vieren en de herinnering dieper te laten wortelen. En om te genieten natuurlijk. Mijn vriend betrapte mij erop dat ik zat te stralen, alsof ik een binnenpretje had. Ik was zo aan het genieten!