Crushed like a bug

Themanummer: ‘Qui a le droit’ van Patrick Bruel

On m’avait dit que les hommes sont tous pareils
Y a plusieurs dieux, mais y’ a qu’un seul soleil
Oui mais, l’ soleil il brille ou bien il brûle
Tu meurs de soif ou bien tu bois des bulles

Gisteren voelde ik me rot en dat beterde niet nadat ik van de FT terugkeerde. Integendeel. Er zat iets te broeien, maar ik kon er mijn vinger niet op leggen. Tot ik vanmorgen huilend wakker werd.

Om een lang verhaal kort te maken: ik was in mijn droom hartverscheurend aan het huilen. Toen een oude vriendin vroeg waarom, haalde ik mijn schouders op. Tot ik plots een flashback kreeg en zag hoe ik, door de jaren heen, door de moeder van mijn vader was gekwetst en vernederd. Ik zag mezelf als kind groeien en telkens opnieuw de pijn voelen van het uitgespuwd worden, het geplet worden als een insect. 

Vreselijk veel pijn deed het, zoveel dat ik huilend wakker werd en niet kon stoppen. Het is ontstellend als ik erbij stilsta hoe vaak en hoe hard mijn kinderhart vertrappeld is geweest, onopgemerkt is gebleven, verwaarloosd is geworden. Ik voel echt mee met mijn arme kindje dat uiteindelijk onschuldig was. Ze probeerde om de volwassenen in wie ze moest vertrouwen tot zorg en liefde aan te zetten, en wat ze kreeg was vaak wreed, pijnlijk en vooral afwijzend.

Ik voel nu, een paar uur later, niet alleen verdriet, maar ook eenzaamheid. De vreselijke alleenheid die gepaard gaat met het afgewezen en platgetrapt worden door de mensen die je zouden moeten liefhebben en verzorgen. 

Het is een wonde waarmee ik zal moeten leren leven. Op zijn minst kan ik ze nu voelen en meeleven met mezelf, in volle liefde voor mijn gekwetst kind. Ik ga haar sparen vandaag, laten herstellen en tot rust komen. En mezelf ook. We zijn tenslotte één.

Advertenties

Liefde

Themanummer: ‘Bird Gerhl’ van Antony and the Johnsons

Cause I’m a bird girl
And the bird girls go to heaven
I’m a bird girl
And the bird girls can fly
Bird girls can fly’

Liefde komt in vele vormen, maar haar verbindende kracht is universeel. Vanmorgen besefte ik dat ik veel liefde in mijn leven heb (gehad).

Mijn bomma en bompa hielden van me. Zij leerden me wat liefde kan zijn. Warm, onvoorwaardelijk, zorgzaam, blij, vrijmoedig, spontaan, zacht. Vandaag mis ik hen nog meer dan anders. Wat zou ik graag bij hen in de zetel kruipen en me terug even zorgeloos wanen. Zonder hen was ik opgegroeid in een liefdeloze wereld, omringd door narcisten en neurotische egoïsten. Dankzij hen herkent mijn hart liefde. 

Nu is het aan mij. Ik heb zelf een leven opgebouwd waarin ik omringd ben door liefde en een veilig nest heb gecreëerd. Ook al voelt de wereld nog vaak overweldigend en beangstigend, toch heb ik nu een eigen gezinnetje en een warme wereld om me aan te laven. Dat is meer dan ik ooit had durven hopen.

Mijn vriend houdt van me op een manier die me doet smelten van geluk.

Mijn beste vriendin houdt van me en staat altijd aan mijn zijde.

Mijn poes en hond houden van me, totaal en onvoorwaardelijk.

Mijn vrienden en kennissen houden van me en delen hun leven met me en omgekeerd.

Mijn FT houdt van me in zorgzaamheid en oprechte warmte.

Nick houdt van me en is er altijd, als een rots.

En ik houd ook van mezelf. Soms meer dan anders. Maar toch… ik mag er zijn. Ik ben lovable. Een mooie, integere mens. Iemand om van te houden.

Stuiptrekkingen

Themanummer: ‘C’est si bon’ van Yves Montand

En voyant notre mine ravie
Les passants, dans la rue, nous envient.
C’est si bon
De guetter dans ses yeux
Un espoir merveilleux
Qui donne le frisson.
C’est si bon,
Ces petit’s sensations.
Ça vaut mieux qu’un million,
Tell’ment, tell’ment c’est bon.’

 

Zondag kwam Nick op bezoek om te praten over de wervelwind van angst die me twee weken geleden overviel. Het was een fijn gesprek, constructief en analytisch, menselijk en met mededogen. Daarna werd ik overvallen door een verhoogde gevoeligheid voor eenzaamheid en angst, ondanks de medicatie.

Maandagavond bracht een mail van mijn oom me totaal van de wijs. Ik had hem verteld over mijn perikelen en zijn reactie was een doorslagje van mijn moeders reacties door de tijden heen.
1. korte uitdrukking van medeleven
2. de kat/hond was ook ziek
3. lange uitdrukking van het eigen lijden; rugpijn, herstel…

Ik was TOTAAL van slag Het was alsof mijn moeder me nog eens een koekje van haar deeg had gegeven. De dag nadien werd de pijn nog dwingender. Ik kan ze alleen maar beschrijven als gruwelijk, wreed; alsof je organen zonder verdoving uit je lichaam worden getrokken. Mijn beste vriendin verbaasde zich over mijn kwetsbaarheid, over mijn gebrek aan verweer. Tja… waar zou dat verweer vandaan moeten komen?

De pijn en de eenzaamheid blijven. Ik kan er mee leren omgaan en in voorspoediger tijden zal dat beter lukken dan nu. Maar ik probeer er niet van weg te lopen. Ik tracht de pijn te laten zijn. En of ik ze gevoeld heb! Zelfs mijn teerbeminde hond heeft ze gevoeld, in de vorm van ongeduld en verhoogde waakzaamheid. En mijn buik… IBS… brrr.

Na een gesprek met mijn vriendin ging het gelukkig beter, maar de zielenpijn dooft maar langzaam uit.

Toen ik, verzuipend in de pijn, in de auto zat, voelde ik plots hoe onwijs veel pijn het zou doen als mijn boek op niets zou uitdraaien. Wat een risico heb ik daarmee toch genomen! En toch… ik zou het opnieuw doen, want ik heb er zo van genoten. En ik geloof erin, nog steeds. En als het niks wordt, tja… dan zal ik in een diep gat vallen en er weer uitklimmen, dankzij vrienden en mijn lief.

Niets doen is gelijk aan sterven. Ik moet schrijven, ik moet mijn droom nastreven. At least I gave it a go. En nu wachten we af. De voorlaatste versie is nu helemaal klaar. Nog een keer doorlezen en de puntjes op de i zetten… en dan richting uitgever/agent! We zien wel. I had the time of my life. Dat kunnen ze me al niet meer afpakken. De ironie van het leven: zonder risico, geen gewin. 

Step by Step

Themanummer: ‘Let down’ van Radiohead

Shell smashed, juices flowing
Wings twitch, legs are going
Don’t get sentimental, it always ends up drivel
One day, I am gonna grow wings
A chemical reaction
Hysterical and useless
Hysterical and …
Let down and hanging around
Crushed like a bug in the ground
Let down and hanging around

 

Eenzaamheid
Gisteren voelde ik een verscheurende, verschrikkelijke, onbenoembare eenzaamheid. De eenzaamheid die stamt uit het opgroeien met een afwijzende, verwaarlozende moeder en een narcistische vader. Het doet zoveel zeer dat ik perfect begrijp waarom dissociatie en fysiek lijden nodig waren om het te omfloersen, te bedekken, te verdringen, te beheersen. Hoe zou het voelen als ik geen HSP was? Zinloze vraag, maar toch.

Moederloos
Ik zal nooit een liefhebbende, zorgende moeder hebben. That ship has sailed. Bovendien kan niemand in mijn omgeving die rol overnemen. Dat lijkt mss evident, maar ik heb tot gisteren koortsachtig gezocht naar doekjes voor het bloeden. Ik transfereerde de zorgverwachting op vrienden, op mijn vriend, op mijn traumatherapeut. Geen van hen kan echter die rol opnemen. Ze stellen me telkens teleur en vergroten zo mijn gevoel van eenzaamheid.
Expectation is the root of all heartache‘ zei W. Shakespeare, naar waarheid. In mijn geval zou ik het willen herinterpreteren naar ‘Misguided expectation is the root of my heartache‘.

Veiligheid
Hoe schep ik voldoende veiligheid voor mezelf om te kunnen functioneren in de wereld? Wie kan me daarbij helpen? Zal ik ooit kunnen wandelen zonder krukken?

Angst
Hoe overwin ik de angst die nu, n.a.v. het herbeleven van het trauma, de kop opsteekt? Ik vrees nu al het moment waarop mijn vriend zondagavond opnieuw naar huis vertrekt. De voorbije weken leidde dat telkens op maandag tot dissociatie. Hoe ga ik me hier terug veilig en thuis voelen? How am I going to own this space again?

Vertrouwen
Het omgekeerde van de angstvraag: hoe kan ik mijn zelfvertrouwen weer laten groeien? Meer nog, hoe zal ik ooit in mezelf durven geloven zonder te verwachten dat ik neergebliksemd zal worden voor zo’n overduidelijk geval van hybris? Dat is namelijk wat ik geleerd heb: dat geloven in jezelf overmoed is, snobbery, dikkenekkigheid. ‘Je moet niet denken dat je iets bent’ was mijn vader zijn favoriete uitspraak.
Een van de eerste dingen die ik dacht toen ik crashte was dat het een straf was voor mijn boek; voor de vermetelheid dat ik bijna geloofde dat ik iets kon en iemand kon zijn, nl een schrijver. Intussen weet ik dat het geen straf is, maar het gevoel zit diep.

Schok
Hoe snel ben ik niet van mijn sokkel gevallen? Ik heb mijn boek geschreven in twee maanden tijd – de zaligste twee maanden in decennia. Dan zijn we naar Malaga vertrokken, waar de onveiligheid enorm was. Ik was nog niet terug op kracht gekomen en daar was december al… Naakt en zonder wapens trad ik de hel tegemoet. In dat opzicht ben ik woest op mijn traumatherapeut. Ik heb hem herhaaldelijk gezegd dat ik er geen goed gevoel bij had, dat ik amper sliep, dat ik vreselijke angstdromen had. Maar hij zag er geen graten in. Ik kan niet uitdrukken hoe kwaad ik ben dat ik alweer niet gehoord ben, niet ernstig genomen ben! Ook al is het dan niet vanuit een gebrek aan liefde, maar vanuit een teveel aan vertrouwen, vanuit overschatting van mijn capaciteiten. En toch… het blijft aan me knagen. Ik zal het ter sprake moeten brengen want anders kan er van een therapeutische band geen sprake meer zijn.

Onwetendheid
‘Iedereen heeft het in december moeilijk’ ‘Kerst is voor veel mensen een lastige periode’… Goed bedoeld, maar zo DOM, zo onwetend en naar mijn gevoel zo HARTELOOS! De arme mensen… ze weten niet wat het is om gevangen te zitten in je angst, om het vuur van de hel te voelen naderen en verstijfd te staan, geen kant op te kunnen. PTSS is geen down-momentje. Het is een nachtmerrie. En waar zijn al die goedbedoelers wanneer je tegen de vlakte kletst? Misguided expectations… ik zei het al. De verkeerde targets om op te schieten.

The real target
Zelfs nu vind ik het nog moeilijk om te schrijven dat mijn moeder me verwaarloosd heeft. Zelfs nu voel ik me ondankbaar, een verrader wanneer ik het schrijf. Alsof ik degene ben die het niet begrepen heeft, die haar liefde afwijst, die blind is voor haar liefde. Het is dus nog altijd moeilijker om kwaad te zijn op de juiste persoon dan op al die sufferds die het goed bedoelen. En toch ben ik meestal kwaad, woest, haat ik ze.
Misschien is hetgeen ik moeilijk vind niet haar afwijzen, maar wel mezelf erkennen als haar slachtoffer. Ik heb nog altijd een beetje het gevoel dat ik carrotten aan het trekken ben, dat ik een faker ben. Ik snak naar erkenning van mijn lijden, maar het zal nooit genoeg zijn, want zij erkent het niet. Zij wijst het af, samen met mij. En dat gebrek aan erkenning is ver-schrik-ke-lijk zwaar om te dragen. Ook op dat vlak ben ik vaak misguided door te denken dan de erkenning van vrienden de wonde zal verkleinen. Het is immers nooit de juiste die zalft en dus ontstaat er weer een gevoel van afgewezen te zijn en alleen te zijn. Catch 22

Veilige haven
Objectief ben ik niet alleen. Ik heb een liefhebbende vriend, een zalige hond, een heerlijke kat, een superlieve BFF en een handjevol zorgzame vrienden.
Subjectief besef ik dat de afwezigheid van een zorgzame mama een wonde is die ik mijn hele leven zal meedragen, ondanks de liefde die me vandaag omringt. Als baby ben je weerloos en het heeft me getekend en mijn leven bepaald.

Schaamte
Abandonment issues stem not from the fear of someone leaving, but from the belief that someone leaving would be your fault.’ S; Stewart
Deze quote was een openbaring voor me. Ik loop rond met enorm veel schaamte en heb nooit begrepen waar die vandaan komt. Nu begrijp ik het al iets beter. Ik geloof namelijk dat er iets fundamenteel mis is met mij waardoor mensen mij in de steek laten. Als je eigen moeder al niet voor je zorgt, als ze je vader boven jou verkiest, dan moet er immers iets mis zijn met je! En dus organiseer ik de afwijzing door misguided expectations en word de eenzaamheid een perfecte self-fulfilling prophecy.

Doel
Mijn doel is nu om, i.p.v. met man en macht tegen te vechten tegen de pijn die de wonde veroorzaakt, de pijn er te laten zijn. Ze is er nu eenmaal. Ze wegwensen is mislukt. Ze negeren backfired on me. Ze onder de mat vegen maakte ze alleen maar groter. Misschien kan ze pas deels genezen als ik met meer mildheid naar mezelf kijk? De schaamte erken die gepaard gaat met het in de steek gelaten te zijn? Misschien is van mezelf leren houden de juiste weg? En hoe ga ik dat, als extreem HSP’tje, klaarspelen?

 

 

 

Bang en alleen

Themanummer: ‘I need a mother’ van Eels

You’ve been taking everything I ever give
But I don’t have no more
This ain’t no way for me to live
I need a mother
I’m sorry, that’s just how it is
I need a mother
It’s really nothing new
A little help sometimes
That’s just what you do

Al sinds maandag dissocieer ik continu. De angst dat ik alleen ben, niet de moeite ben, er niet voor mij gezorgd wordt is te groot. Mijn geest en lichaam weigeren dienst.

Het is niet alleen Angst, het is ook Realiteit. Ik sta alleen. Mijn therapeut heeft geen tijd, mijn vriendin durft niet te rijden omdat mensen haar bang maken, mijn vriend is aan het werken, ik zit moederziel alleen thuis en ben bang.

Zeg dan nog eens dat angst irrationeel is. Er is niks irrationeel aan. Het is echt. Wie helpt mij hier uit??? Waarom moet ik altijd alles alleen doen?

Waarom heeft mijn therapeut me niet beter beschermd tegen het kersttrauma, zelfs na herhaaldelijk aandringen van mijn kant?

Waarom ben ik nu, in de moeilijkste dagen, alleen?

Waarom denkt niemand dat ik mss gezelschap kan gebruiken, of hulp?

Het is alsof ik plots niet meer besta omdat ik niet meekan.

Gelukkig begeleidt Nick me met medicatie en is hij altijd bereikbaar. Een lichtpuntje.

Hoe geraak ik hier uit?

ik ben zo bang

Het is ons licht dat we vrezen

Our deepest fear is not that we are inadequate. Our deepest fear is that we are powerful beyond measure. It is our light, not our darkness that most frightens us. We ask ourselves, Who am I to be brilliant, gorgeous, talented, fabulous? Actually, who are you not to be? You are a child of God. Your playing small does not serve the world. There is nothing enlightened about shrinking so that other people won’t feel insecure around you. We are all meant to shine, as children do. We were born to make manifest the glory of God that is within us. It’s not just in some of us; it’s in everyone. And as we let our own light shine, we unconsciously give other people permission to do the same. As we are liberated from our own fear, our presence automatically liberates others.

Marianne Williamson

Wie deed het licht uit?

Themanummer: ‘Skeleton Tree’ van Nick Cave ATBS

Sunday morning, skeleton tree
Oh, nothing is for free
In the window, a candle
Well, maybe you can see
Fallen leaves thrown across the sky
A jittery TV
Glowing white like fire
Nothing is for free
I called out, I called out
Right across the sea
But the echo comes back in, dear
And nothing is for free

De voorbije week was een FUbaR week. Het dagmenu zag er als volgt uit:

Ontbijt: het lichaam van een oude vrouw, gekruid met een streepje wanhoop en een schuimpje doffe ellende.

Second breakfast: hopen op een mirakel bij een tasje koffie.

Lunch: Gestoomde frustratie geserveerd op een bedje van verwensingen, met een sausje Weltschmerz.

Vieruurtje: Huisbereide melancholie in een soepje van dafalgan codeïne.

Diner: Surf ’n Turf van moedeloosheid en radeloosheid, geserveerd met een glaasje overprikkeling voor gevorderden*

*zonder meerkost voorzien wij tevens duisternis aan het einde van de tunnel, en een portie oplawaai vrij uit te delen – slechts een stuk beschikbaar per persoon.

Zucht.