Controle arts

Themanummer: ‘Here comes the sun’ door Nick Cave

Little darling, the smiles returning to the faces
Little darling, it seems like years since it’s been here
Here comes the sun
Here comes the sun, and I say
It’s all right

 

Naar de controle arts gaan is niet bepaald fijn. Het is eerder stresserend en soms vernederend. Gelukkig viel het dit keer mee in die zin dat de dame in kwestie zeer gerichte vragen stelde en to the point was. Ze heeft me wel n beetje gegrild, maar ze was fair.

Daarna ben ik naar de yoga geweest. Dat deed enorm veel deugd. Na de controle voelde ik mijn spieren verstrammen omdat de stress plots op mijn lijf sloeg en die verstijving is nu wat weggetrokken. Oef.

-*-*-*-

Gisteren had ik afgesproken met een goeie vriend van me. We hebben bijgebabbeld op een heerlijk terrasje en tot 21u buiten gezeten. Wat een luxe! Daar werd ik echt goedgezind van. Vandaag ben ik natuurlijk een beetje kroket omdat ik pas om 23u in mijn bed lag en moe ben van het babbelen en luisteren. Dat heb je als HSP: je luistert heel intens, maar dat vergt veel energie. Dadelijk ga ik even n rustje doen.

-*-*-*-

Morgen ga ik naar de TT. Momenteel heb ik er geen courage voor, maar dat zal morgen weer wel beter gaan, hoop ik. Laat vanavond komt mijn vriend thuis uit Lyon; die moest een laatste keer een weekje weg voor zijn job. Ik vraag me af hoe het zal verlopen.
Heb ik me te sterk gehouden (onbewust) en val ik als n pudding ineen of is het effectief vlot gegaan (zoals het lijkt) en doet het simpelweg deugd dat hij er weer is?

In het verleden zette ik me altijd schrap als hij op buz trip ging, dus ik weet echt niet goed waar ik nu aan toe ben.

Advertenties

Dank u, yoga…

Themanummer: ‘Purple Rain’ van Prince

Honey, I know, I know
I know times are changing
It’s time we all reach out
For something new, that means you too

Ik ben een ander mens als ik geen noemenswaardige pijn heb. Rustiger, blijer, verdraagzamer, minder snel moe.

Gisteren stond ik weer op met spanningshoofdpijn, mijn lichaam was een warzone. Een dafalgan codeïne en een yogasessie later was ik een ander mens. Na de yoga was de spanning beduidend minder en is de hoofdpijn en pijnketen in mijn arm/nek niet teruggekeerd.

Ook vanmorgen, toen ik opstond, had ik geen pijn. WAW! De eerste keer in drie weken. Heeeeerlijk!

Ik ga thuis vaker alleen yoga doen. Niet makkelijk, maar ik heb er zo’n deugd van dat ik er echt werk van moet maken. Mijn yogi heeft me een YouTube kanaal aangeraden, want het is belangrijk dat ik het rustig aandoe. Net in het u niet forceren zit het heil dat yoga kan brengen.

Oplossingen

Themanummer: ‘True Colours’ door Tom Odell (nogmaals)

‘If this world makes you crazy
And you’ve taken all you can bear
You call me up
Because you know I’ll be there

And I’ll see your true colors
Shining through
I see your true colors
And that’s why I love you
So don’t be afraid to let them show

Na mijn vorige post, tijdens dewelke er veel emoties zijn losgekomen, gepaard gaande met heel wat traantjes, heb ik een beslissing genomen. Ik heb om hulp gevraagd aan diegene die ik nu het meeste nodig heb. Mijn vriend.

Ik heb hem een serene mail geschreven waarin ik hem vertelde dat ik deze periode niet alleen kan overbruggen en dat ik hem nodig heb om me hier doorheen te helpen. Anders schiet er tegen oktober, wanneer we hopelijk kunnen verhuizen, enkel nog een schim van mij over.

Na heel wat traantjes aan beide kanten zijn we overeengekomen dat mijn vriend zijn werk versneld afbouwt zodat hij in juni nog maar twee dagen per week werkt en afwezig is, en vanaf juli full-time thuis is. Op die manier kan hij zorgen voor de veiligheid en geborgenheid die ik nu nodig heb om uit mijn huidige staat van blinde paniek te geraken en terug een beetje normaal te functioneren.

Het feit dat hij mijn hulpvraag onmiddellijk ernstig heeft genomen en me dus echt gehoord heeft, betekent alles voor me. Eindelijk iemand die ons – mijn kindje en ik – hoort en aan onze hulpkreten actie en engagement verbindt. Prachtig.

Vrijdag had ik een hele boeiende sessie bij de psy, maar daar vertel ik later over. Ik ben momenteel uitgeput van de spanning en stress van de laatste weken en in het bijzonder de voorbije dagen.

Mijn lief ZIET dus echt mijn ‘true colours‘ en vindt ze zo mooi dat hij ze wil vrijwaren en beschermen. Dat ik dat nog mag meemaken. Niet dat ik het niet verdien, maar het verleden zag er anders uit. De toekomst is een stuk zonniger en warmer. 😉

Waar is de af-knop?

Themanummer: ‘Bless his ever loving heart’ van Nick Cave and the Bad Seeds

And when your feeling low
And everyone you meet
You can’t believe the things they say
When there’s no place left to go
Where someone isn’t moving
You a little further down the way

Bless his ever loving heart
What you do is what you are
When it all comes down so hard
Bless his ever loving heart
Hold his ever loving hand
When it seems you ain’t got a friend

 

Ik ben aan het eind van mijn Latijn. Na 10 opeenvolgende dagen van pijn, angst en naar wanhoop neigende leegte is het bobijntje af.

Maandag, bij de FT, bleek dat mijn kindje in een hoekje zat en punaises gooide (het beeld dat zij gebruikte) met als enige doel mij pijn te doen. We beraadden ons over hoe we die kleine de hand kunnen reiken, hoe we haar vertrouwen kunnen winnen. De FT probeerde te voelen hoe het kind zichzelf ervaart, in positieve zin: als een doorzetter, iemand die diepgang eist, die veiligheid vooropstelt en die fier is op haar edgy kantje – het feit dat ze een beetje een buitenbeentje is.

Dat stemt (gelukkig) overeen met hoe ik in elkaar zit en hoe de FT mij bvb ook kent. De FT opperde dat we misschien niet altijd moesten meegaan in mijn kindje haar verdriet en tegenstribbeling. Er zit misschien iets in, maar wie gaat het gelag betalen als ze zich verzet? Ik natuurlijk.

Het is de machteloosheid die me mentaal kraakt, naast de aanhoudende pijnen. Ik weet me geen raad. Hoe kan ik haar meer zelfvertrouwen geven, sussen, geruststellen… WTF kan ik doen? Niks? Ik probeer te luisteren naar mijn lichaam. Maar het enige wat ik hoor is hysterisch gekrijs. Hoe krijg ik het weer stil? Of op zijn minst draaglijk? Op den duur word ik bang om wat dan ook te doen of te denken, vrezend dat ik iets verkeerd zal doen of denken en het erger maak.

Pijn en angst isoleren een mens. Ik voel me eenzaam. Met wie kan je hier ook over praten? De meeste mensen verklaren je zot! Mijn BFF begrijpt het wel, maar ik begin mijn eigen gezaag beu te worden. En wat voor zin heeft het? Er verandert toch niks.

Ik zou graag een beetje op mijn vriend kunnen leunen, een beetje kracht aan zijn aanwezigheid en warmte ontlenen. Maar hij is er natuurlijk niet. En hij heeft geen tijd om eerder af te komen want hij heeft een belangrijke meeting waarin hij zijn opvolger moet bijstaan. Ik heb al heel wat afgeweend vanmorgen. Hoewel ik hem snap voel ik me toch tekort gedaan.

Altijd die opvolger wiens handje hij moet/wil vasthouden. Het is de voorbije twee maanden niks anders geweest dan dat: de fucking opvolging. Zelfs QE2 haar opvolging gaat met minder fuss en mollycoddling gepaard gaan. Alsof er trouwens ooit iemand ons handje heeft vastgehouden op de job. Maar nee, de opvolger moet ‘begeleid’ en ‘bijgestaan’ worden. Binnen twee weken gaat mijn vriend zelfs een week naar Frankrijk om ook daar het handje vast te houden. Dat ik hier ondertussen verzuip, tja... ik ben geen opvolger natuurlijk. Wie houdt mijn handje dan vast? De hond? De kat? George Michael? Ah nee, die is dood. Ik moet mijn plan maar trekken, zoals altijd. Met alles (verbouwing, verhuis, boek…) in het verschiet – aartsmoeilijke dingen voor mij – sta ik weer alleen. En daar word ik WOEST van! En verdrietig. En radeloos. En opstandig. Wat moet er dan gebeuren opdat ik belangrijker word dan de troonsopvolger? Dat er eindelijk naar mij geluisterd wordt? Dat dit zo niet verder kan? Dat ik de komende maanden niet alleen kan leven zoals ik dat de laatste vijf jaar met wisselend succes gedaan heb. Moet ik mezelf iets aandoen? Het huis in brand steken? De sloten veranderen? WAT MOET IK DOEN opdat er eindelijk geluisterd wordt en actie ondernomen wordt? Ik weiger om weer in de steek gelaten te worden, om niet gehoord te worden, zoals vroeger door mijn ouders en mijn ex. Woorden volstaan niet. Van woorden koop ik fuck-all.

IK KAN DIT NIET ALLEEN. EN IK WIL HET OOK NIET ALLEEN DOEN. 

En toch zit ik hier alleen, met een opstandige buik, versteende nek en schouders, pijn in mijn lage rug en angst in heel mijn lijf. Gelukkig ben ik een doorzetter – kotsemoji.

Afgekoppeld

themanummer: ‘Papillon’ van Editors

No sense of doubt, for what you could achieve,
I’d help you out, I’ve seen the life you wish to leave
Well it kicks like a sleep twitch!
You will choke, choke on the air you try to breathe.
It kicks like a sleep twitch!

Darling, just don’t put down your guns yet,
If there really was a God here,
He’d have raised a hand by now.

Ik heb zielenpijn. Seelenschmerz.

Mijn hsp is ondergesneeuwd, ik voel niks. Ik lijk wel een vreemde voor mezelf.

Zonder hsp kan ik niet schrijven. Wat ik gisteren schreef bleek op niks te trekken toen ik het vanochtend herlas.

Het is tijd om te rusten. Te recupereren. Ik wil zo snel mogelijk weer mezelf zijn, de wereld voelen. Mij forceren leidt tot niks. Vandaar r.u.s.t. Niet makkelijk, want er is zoveel gaande in mijn hoofd, hart en lichaam.

Eindelijk snap ik ‘de droom’

Thema-quote van Rainer Maria Rilke, uit een brief aan Auguste Rodin:

Vielleicht sind alle Drachen unseres Lebens Prinzessinnen, die nur darauf warten uns einmal schön und mutig zu sehen. Vielleicht ist alles Schreckliche im Grunde das Hilflose, das von uns Hilfe will.’

‘Perhaps all the dragons in our lives are Princesses who are waiting for us to act with honour and courage. Perhaps everything terrible is, in its deepest being, something helpless that wants help from us.’

Al maanden droom ik dat ik – simpel gezegd – bij mijn ouders moet vluchten omdat het daar zo onveilig is dat ik er onmogelijk langer kan blijven. Teveel afwijzing en psychologische oorlogsvoering. Vervolgens vlucht ik naar het huis van mijn bomma, waar blijkt dat bomma en bompa dood zijn en dat die veilige haven niet langer bestaat. Dat besef gaat telkens gepaard met hevige hartpijn. Vaak word ik huilend wakker.

De laatste tijd droom ik verder en vannacht werd het me duidelijk. Ik droomde namelijk dat ik, in mijn zoektocht naar een veilige haven, een beroep deed op mensen die alles behalve veilig waren. Eén van mijn pesters, een paar ‘vriendinnen’ die onbetrouwbaar gebleken zijn, e.d. Ik kon immers niet beoordelen wie ‘veilig’ was en wie niet; dat had ik nooit geleerd. Dus ik wendde me tot de verkeerde mensen, in het echte leven zoals in mijn droom.

In mijn droom stierf er dan iemand: de beste vriend van mijn ex die wist dat mijn ex vreemdging maar het potje mee gedekt hield. Ik voelde een overweldigende nood om te rouwen – niet om hem, maar om mijn bomma en bompa. Ik durfde echter niet rouwen, want ik vreesde dat de mensen rondom mij het belachelijk zouden vinden, alsof ik geen recht had om omwille van die mens zo verdrietig te zijn.

De volgende die stierf was mijn ex-baas: voltijds narcist en stalker. Eindelijk kan ik rouwen, dacht ik. Maar weer durfde ik niet omdat ik zag dat de mensen rondom mij niet veilig waren om zo’n verdriet bij los te laten. Dat deed zoveel pijn dat ik me wakker gesleurd heb en even moest bijkomen.

Epiphany: plots snapte ik ‘het’.

Mijn kindje probeert me te vertellen dat zij niet klaar is voor het geluk dat ons staat te wachten: in een prachtig huis gaan samenwonen met mijn vriend, een boek geschreven hebben dat echt goed is en kans maakt op publicatie, succes hebben met mijn kortverhalen…

IK ben er helemaal klaar voor, ik sta te popelen. Maar zij is doodsbang. Geluk is voor haar beangstigender dan ongeluk, want onbekend is onbemind. Zij heeft geleerd dat er, op de bomma en bompa na, geen veiligheid is waarbinnen ze gelukkig kan/mag zijn. Zij gelooft nog dat het niet voor haar is weggelegd. Dat het weggerukt zal worden zodra ze erin gelooft. En dus verzet ze zich met man in macht.

Ze gebruikt mijn dromen – lees: vreselijke nachtmerries – om haar lijden aanschouwelijk te maken. Gedurende de dag, wanneer ik bij bewustzijn ben, doet ze een beroep op pijn en angst om de boodschap over te brengen. Ze probeert me terug in ‘ons’ voormalig veilig plekje te lokken waarin angst regeerde en we ons zo klein mogelijk maakten om niet opgemerkt te worden en dus geen klop te krijgen. Nu ik mij opricht en betekenis geef aan mijn leven, me toon aan de wereld in de vorm van mijn schrijven en me bind aan mijn vriend door in ons droomhuis samen te gaan wonen, krimpt ze ineen van de angst.

Nu staat ze er in haar ogen helemaal alleen voor. Zelf ik ben er niet om samen klein te zijn. Ik verstop me niet meer, maar zij is niet klaar om zich te tonen. Ze staat doodsangsten uit.

Hoe moet het nu verder? Geen idee. Daar heb ik een psy voor ;).

Nu begrijp ik ook dat de dissociatie niet gaat om angst voor het negatieve, maar om angst voor de positieve ontwikkelingen in mijn leven.

Ik voel me nu wel gevangen in een catch-22. Nu ben ik eindelijk een beetje gelukkig en ik zie evenveel af dan ervoor. Hoe geraak ik hieruit? Ik hoop van harte dat mijn psy me kan helpen, want dit houd ik geen maanden vol.

Lichaam houdt vast

Themanummer: ‘Svefn-g-englar’ van Sigor Ros (Sleepwalker)

‘Ég Er Kominn Aftur
Inn I Þig
Það Er Svo Gott Að Vera Hér
En Stoppa Stutt Við
Eg Flýt Um I Neðarsjávar Hýði
A Hóteli Beintengdur Við Rafmagnstöfluna Og Nærist’
‘I have arrived again
Into you
It is so good to be here
But to stop only for a little while
I float around in a submarine cocoon’

 

Na een heel fijn WE kreeg ik gisteravond, nadat mijn vriend vertrokken was, plots last van IBS. Toen ik probeerde te slapen begon ik te zweten, gedachten tolden door mijn hoofd. Na een uur gaf  ik het op en nam ik een inslaper en maakte ik enkele lijstjes om mijn hoofd te ontlasten. Vanmorgen lag ik om half zeven alweer te keren en te draaien. 😦

Vandaag nam de IBS nog toe. Ik was heel opgelucht toen ik bij de FT binnenstapte. Zij voelde in het algemeen veel spanning, maar vooral in mijn buik. Er zit daar veel verdriet, en een leegte. Rouw om de bomma en bompa. Mijn lichaam wil loslaten maar kan het letterlijk niet en dat zorgt voor grote spanning in mijn ganse lichaam. Telkens wanneer zij het aanspoort en helpt, alsof ze een grote golf schept die niet platvalt maar terug naar binnen keert.

Uiteindelijk lukte het wel een beetje en dat voelde ik heel intens. Zo’n golven van ontspanning… Deze namiddag heb ik wat op de zetel gelegen om de ontspanning alle kansen te geven en dat deed deugd! Het gaat nu beter met mijn buik, al is die nog heel teer.

-¨-¨-¨-¨-

Donderdag gaan we voor enkele dagen naar Parijs, met hond. Ik kijk er naar uit, alleen de autorit ernaar toe zie ik minder zitten, maar het één kan nu eenmaal niet zonder het ander. Met de hond op de trein is niet te doen en als HSP op een TGV, dat is al helemaal de hel. Dan maar het comfort van de eigen wagen en eventueel een file…

Ik kijk ernaar uit om op ons vast adresje een glaasje champagne te bestellen en te klinken op al onze plannen en verwezenlijkingen van de voorbije maanden. Het is een onooglijk terrasje in de Marais, maar het is ons plekje en ik snak ernaar om al daar te zijn. Verder gaan we ook naar een tentoonstelling over ‘der blaue Reiter’, een van mijn favoriete kunststromingen. Duits expressionisme, o.a. Kandinsky, Franz Marc… Kunst is alweer even geleden; het laadt normaal mijn batterijen op.

-*-*-*-*-

Het was hier vandaag goddelijk rustig. De zon scheen onverwachts, er was geen hond – behalve de mijne – op straat en er heerste een kalmte die ik haast niet kan omschrijven. Vredig is het juiste woord. Zo’n momenten, daar doen we het voor. Dan adem ik diep in en probeer ik in iedere vezel van mijn leef de vrede en leegte te voelen. Zalig. Ook een manier om de batterijen op te laden.