Niet alleen, wel eenzaam

Themanummer: ‘Road to Joy’ van Bright Eyes

No one ever plans to sleep out in the gutter
Sometimes that’s just the most comfortable place

So I’m drinking, breathing, writing, singing
Everyday I’m on the clock
My mind races with all my longings
But can’t keep up with what I got.’

 

Zaterdag en de week die aan de trouw voorafging, voelde ik me ontzettend eenzaam. Ik was letterlijk alleen in die zin dat mijn BFF op vakantie was en mijn aanstaande twee dagen schampavie was, maar ik voelde me vooral eenzaam. De gapende leegte in mijn hart die de afwezigheid van fijne ouders en het overlijden van mijn grootouders herbergt speelde genadeloos op. Ik miste mijn bomma en bompa, het gevoel omringd te zijn door mensen, groter en sterker dan jijzelf die met zoveel liefde naar je kijken dat je er bijna van bloost.

Het gevolg was dat ik me op mijn trouwdag niet enkel dik en lelijk voelde, maar ook eenzaam. Een hele week inclusief de dag zelf heb die eenzaamheid getorst tot ik zondag niet meer kon en mijn hart uitgestort heb bij mijn echtgenoot :). Hij voelde wel mee, maar was ook verdrietig te horen dat ik onze trouwdag zo pijnlijk beleefd had. Het deed voor hem afbreuk aan de dag, wat ik volledig begrijp. Ik heb hem verzekerd dat, eenmaal het leed geleden is, mijn hoofd de dag zodanig fotoshopt dat ik me vooral de mooie dingen herinner. Maar naar de foto’s kan ik nog steeds niet kijken. De pijn in mijn ogen en op mijn gezicht is te confronterend. Ik heb nog wat tijd nodig.

-¨-¨-¨-¨-

Misschien val ik in herhaling, maar ik heb het gevoel dat de recente opdoffer betreffende mijn bijnieruitputting me berooft van mijn waardigheid omdat ik niet meer aan mijn boek kan werken en ik totaal geen inspiratie heb voor een nieuw verhaal. Dankzij mijn schrijven was ik eindelijk Iemand. En niet zomaar Iemand, maar Iemand met een doel, met een joie de vivre, met een creatieve output. Ik was eindelijk Bird Girl. Het schrijven heeft ook NIKS met mijn ouders of mijn verleden te maken, aangezien het zeer recent is en zij er niks van afweten. Het thema is m.a.w. niet belast met pijn uit het verleden en ingesleten kritiek en afwijzing.

Ik vraag me af of ik er toch niet aan zou beginnen; misschien doet het me wel goed! Maar iets houdt me tegen, omdat ik me herinner dat ik tijdens het werken aan mijn boek heel veel energie verbrandde, alleen al door nervositeit en excitement. Nu ik deze energie niet heb, maar ik de situatie mss alleen maar erger als ik er nu toch aan begin… Maar telkens ik in mijn boek lees borrelt de goesting weer op. 

Advertenties

Vergelijken doet Lijden

Themanummer: ‘Far from me’ van Nick Cave ATBS

There is no knowledge but I know it
There’s nothing to learn from that vacant voice
That sails to me across the line
From the ridiculous to the sublime.
It’s good to hear you’re doing so well
But really can’t you find somebody else that you can ring and tell?

 

Gisteren was mijn huwelijksdag. Aangezien het mijn tweede huwelijk was, en we geen twintig meer zijn, voelden we ons vrij om de dag op onze eigen manier in te vullen en ons van geplogenheden geen bal aan te trekken.

Ik had dus geen wit kleed aan, maar een donkerblauwe jumpsuit met een lichtroze blazer en coole platformsneakers. Sinds ik de jumpsuit kocht ben ik op onverklaarbare wijze een paar kilootjes bijgekomen, dus ik had shapewear gekocht om me comfortabel te voelen in mijn outfit.

Ik was enorm nerveus voor de dag; in die mate dat ik de dag zelf heel moe was van de stress die ik op voorhand had doorstaan. Gelukkig zorgde adrenaline voor een voldoende grote rush om toch een leuke dag te hebben. Op één detail na: ik voelde me compleet overschaduwd door mijn getuige die er prachtig uitzag en tegenover wie ik vaal en getrokken leek. Zij had een mooi kleurtje van vakantie, was relaxed, kortom: ze straalde.

Ik vind het zo erg dat ik me zo voel, maar als ik naar het handvol foto’s van de trouw kijk die ik al heb, dan word ik echt heel verdrietig. Ik wil ook stralen, me mooi voelen en confident. Maar helaas ging/ga ik gebukt onder stress, twijfels en onzekerheid. En dat breekt mijn hart. Ik wil dit allemaal niet voelen, ik wil het begraven en er niet naar kijken – bad idea. Beter onder ogen zien en hopelijk aanvaarden en een plekje geven.

Ik bid dat er bij de ‘echte’ foto’s enkele zitten die ons mooi weergeven zodat ik mezelf wel graag kan zien en fier kan zijn. Maar voorlopig heb ik verdriet en voel ik me rot en klein.

Empathische stress

Themanummer: ‘Tout oublier’ van Angèle

N’existe pas sans son contraire, une jeunesse pleine de sentiments
L’ennui est inconditionnel, je peux ressentir le malaise des gens qui dansent
Essaie d’oublier que tu es seul, vieux souvenir comme l’ADSL
Et si tout l’monde t’a délaissé, ça s’est passé après les soldes

Tout, il faudrait tout oublier
Pour y croire, il faudrait tout oublier
On joue, mais là, j’ai trop joué
Ce bonheur, si je le veux, je l’aurai

 

Gisteren was mijn vriend zijn eerste schooldag. Hij vertrok woensdag al en bleef dan in de buurt slapen omdat het een helse treinrit van bij ons thuis is. Hij keek ernaar uit, was heel benieuwd naar de collega-cursisten en we gingen enthousiast beiteltjes en hamerkèèèès kopen.

Resultaat: hij heeft een toffe dag gehad, de zenuwen vielen snel weg terwijl ik thuis creveerde van de pijn. Ik kon niet rusten van de pijn, babbelen met mijn BFF hielp niet, in de tuin zitten met een boek ook niet. Tot hij belde en me vertelde dat alles goed ging en dat het leuk was. De komende twee uur voelde ik de pijn uit mijn been en heup wegtrekken als een hemelse verlossing en ’s avonds was ik weer de oude met mijn gewone dagdagelijkse ellende, maar niks meer.

Ik heb het ‘empathische stress‘ gedoopt. Ik heb het namelijk eerder gehad, toen mijn vriend op zijn werk zijn ontslag ging geven. Een ganse dag pijn tot hij ’s avonds om 19u belde dat het goed was gelopen en dat ze goede afspraken voor tijdskrediet gemaakt waren.

Het resultaat is wel dat ik vandaag doodop ben van de emoties van gisteren en dat ik al twee dagen een inslaper heb moeten nemen omdat ik maar blijf piekeren. Maar bon, ik heb weer iets geleerd: ik ben een HSP-spons (wist ik al) die zelfs de (onnodige) stress van haar allernaasten opslorpt en belijd.

Hoe ga je dat tegen? Geen idee. Daar kan ik nu over nadenken, nu ik het fenomeen (h)erken en eventueel kan anticiperen. Waarschijnlijk leer je ermee omgaan ipv het tegengaan. Zo ver ben ik intussen wel.

^*^*^*^

Waarom blijft mijn lichaam pijn doen? Waarom zindert er genoeg spanning door om een woonwijk te verlichten? Gisterenavond onderging ik helse pijnscheuten in mijn hoofd en oren; het leek wel zenuwpijn. Mijn lijf voelt nog steeds gespannen – ik weet het, het komt te paard – en ik kan nauwelijks eten. Niks verteert behalve hele kleine porties. Shockalert***: koffie bekomt me niet en zelfs alcohol smaakt niet zoals anders. Ik beperk mijn inname nu natuurlijk, maar af en toe een glaasje laat mijn lichaam toe te ontspannen zoals niks anders dat kan. Kom daar maar eens achter, CBD-olie, valium, alprazolam en consoorten!

Geen wonder dat er zoveel alcoholverslaafden zijn. Het lijkt een antwoord op zoveel onheil, maar het is een valse vriend. Ik ben blij dat ik doordringen ben van die les, al is de manier waarop natuurlijk erg pijnlijk en had ik mezelf die graag ontzegt.

¨*¨*¨*¨

Ik mis het schrijven VERSCHRIKKELIJK. 

En toen ging het licht uit

Themanummer: ‘B.B. Chevelle’ van Isbells

My life will be
My life will be kind of beautiful
When I do see
All my worries
Start to wither

 

Vorige week maandag kreeg ik de resultaten van mijn jaarlijkse bloedtest bij de neuroprolo-arts bij wie ik patiënt ben. Het verdict viel enerzijds mee: geen nieuwe reeks baxters nodig. OEF. Anderzijds viel het ook dik tegen: ik heb weer klierkoorts gehad in het voorjaar en mijn bijnieren zijn uitgeput van de aanhoudende stress.

Concreet betekent dit dat mijn uitputting grotendeels daar aan te wijten is, wat geen hoera-verhaal is omdat een behandeling niet evident is. Ten eerste moet ik zoveel mogelijk stress mijden. Ten tweede mag ik geen klap meer uitvoeren. Ten derde moet ik vieze supplementen nemen ter ondersteuning.

Stress mijden. Mijn vriend neemt veel van me over. Hij doet nu de boodschappen en neemt kleine en grote zaken over. Om me niet te verder te vermoeien, poetst hij nu ook, kookt hij en wast hij af – nog enkele maanden en we hebben eindelijk een afwasmachine: hallelujah! Een handje toesteken in het nieuwe huis is uit den boze. Ik moet het echt rustig aan doen.

Door de schok van de diagnose, die best veel symptomen verklaart, ben ik wakker geschud en besef ik dat ik het laatste halfjaar puur op wilskracht leefde. Daarmee ben ik onmiddellijk gestopt. Ik heb de vermoeidheid letterlijk als een golf over me heen laten komen en vlucht er niet voor of verzet me er niet tegen. Dat had ik zoveel eerder moeten doen, want het doet deugd om los te laten! Niet meer ‘moeten’ wat ik eigenlijk niet aankan. EINDELIJK.

Omdat ik geen basisvitaliteit heb, zoals de FT ook al vaststelde, heb ik een aantal andere zaken ook on hold gezet: psychotherapie, TRE, yoga. Allemaal te belastend momenteel.

Ik lig niet de hele dag te slapen nu, maar ik neem wel meer rust, trek me vaker terug en neem geen initiatief tot sociaal contact, tenzij met mijn BFF. Al de rest is te vermoeiend, te inspannend en weegt niet op tegen de uitputting die me daarna overvalt.

Wat me wel echt pijn doet is dat ik weer niet verder kan werken aan mijn boek. Het jeukt om eraan te beginnen, maar ik houd me in omdat ik weet dat het me compleet op zal slorpen en daar heb ik nu geen energie voor. Dat zou niet bevorderlijk zijn.

Intussen ben ik een beetje bekomen van de eerste schok en probeer ik het dag per dag te bekijken. Zien hoe ik me voel als ik ’s morgens opsta en dan inschatten of ik mezelf even uitlaat met de hond of niet. ’s Namiddags rust ik zowiezo, die tijd heb ik echt nodig om indrukken te verwerken en mijn lichaam rust te gunnen.

¨*¨*¨*¨

Morgen begint voor mijn vriend de eerste schooldag; hij gaat zich bekwamen in het meubelmaken. Hij is superhandig en creatief, dus dat zit wel snor. Ik ben wel benieuwd  hoe een burgi zich zal handhaven op de vakschool. Ik wou dat ik een vlieg was, morgen in de klas. 😉

Op is op is op

Themanummer: ‘Iris’ van The Goo-Goo Dolls

‘I don’t want the world to see me,
‘cause I don’t think that they’d understand’

 

Ik kan niet meer. Ik zit mentaal voorbij mijn breekpunt. Au bout du gouffre.

Vrijdag zat ik in de auto naar de TT en eindelijk stroomden de tranen. De tranen van frustratie, verdriet, angst, het-beu-zijn…

Ik ben zelfs de therapie beu. Ik wil eindelijk eens gewoon mens zijn en kunnen functioneren. Vroeger had ik iets dat op een leven leek: een routine, een zekere rust af en toe. Ik dronk koffie, ik schreef, ik rustte een beetje. Nu heb ik niks meer. Nul routine, amper rust, schrijven is een verre droom. Er is enkel chaos en onzekerheid.

Ik heb jaren gewerkt aan het opbouwen van een leven en nu schiet er niks meer van over. Ik ben de verbouwing KOTSBEU, ik ben de zomer KOTSBEU, ik ben alles en iedereen KOTSBEU.

Ik ben zo moe… zo totaal uitgeput… en niemand die het ziet. Ik lijk verder te functioneren, maar dat is slechts schijn. I’m going through the motions. Telkens wanneer ik een heel klein beetje ademruimte heb, gebeurt er opnieuw iets waardoor ik weer stik.

Gisteren moest ik bvb naar de dokter in Brugge. Extreem lastig om te rijden met dit weer. Er stond een file op de terugweg van heb-ik-jou-daar, dus ik ben kilometers omgereden om de file toch maar te vermijden. KEI-stresserend. Ik was totaal OP toen ik thuiskwam. En vandaag ben ik mentaal een wrak, omdat ik op één nacht niet herstel van zo’n uitputtende activiteit.

Ik word ook enorm agressief van het tekort aan ademruimte. Ik zou mensen van de baan rijden of uitkakken van pure frustratie.

Het liefst zou ik willen dat iemand alles van me overnam: denken, kuisen, boodschappen doen, mijn IC, mijn fysieke ongemakken… Eigenlijk even de off-knop aanzetten, in feite.

Maar de trein dendert verder. Deze NM ga ik mijn vriend helpen in het huis – wat hij nog altijd ‘de werf’ noemt, tot mijn toenemende irritatie. Donderdag komt de chapper, enzovoort enzovoort. Constant moeten er beslissingen genomen worden en ik probeer bij te blijven. Maar eigenlijk wil ik onder de grond kruipen tot het voorbij is.

I need Another World. 

Isolatie

Themanummer: ‘Pressing on’ van Antony and the Johnsons

‘What kind of sign do they need when it all comes from within,
When what’s lost has been found, what’s to come has already been?

 

Het is me gelukt om mijn gevoel van afwijzing los te laten nadat ik de traumagerelateerde gevoelens doorploeterd had. Of beter gezegd: het acute gevoel is verdwenen en ik voel me opnieuw beter in mijn vel, ook ten opzichte van mijn vriendin. Het was in feite een geluk bij een ongeluk dat ze met vakantie was. Dat gaf mij de ruimte die ik nodig had om mij over mijn verdriet heen te zetten. Het doet me deugd om te voelen hoe het spontaan verdwenen is, beetje bij beetje. Danku, Nick.

De voorbije week heb ik mijn vriend geholpen met het leggen van vloerisolatie. Na twee dagen was ik het al kotsbeu. LOL! Maar voor even was het wel leuk, samen aan ons huis werken. Mijn lichaam heeft er van afgezien. Ik kan niet wachten tot ik maandag bij de FT op de tafel lig. Ik ga wenen van opluchting, denk ik. 😉 Vaak wenste ik dat ik ook een laagje isolatie rond mij had om de indrukken en stemmen wat te dimmen.

Gisteren beleefde ik een supergezellige en inspirerende voormiddag met mijn BFF en achteraf was ik zodanig opgepept dat ik de moed heb gevat om aan een nieuw verhaal te beginnen. Het is te zeggen: het verhaal zat volledig klaar in mijn hoofd, maar ik moest het nog opschrijven en nu verder verfijnen, natuurlijk. De deadline is eind deze maand, dus dat lukt wel. Om aan mijn boek te werken ben ik nog te moe en is de chaos in mijn hoofd te groot. Dat moet nog even wachten.

Morgen opnieuw TRE. Ik ben benieuwd. De vorige keer speelde mijn IC enorm op de dagen volgend op de TRE, dus ik ben voorbereid deze keer. It sucks, maar het betekent dat er aan de boom geschud is, dat er beweging was die tot verandering zou kunnen leiden. En daar doe ik het tenslotte voor.

Bjistje in min uoft

Themanummer: ‘We zullen doorgaan’ van Ramses Shaffy

‘We zullen doorgaan
Met de wankelende zekerheid
Om door te gaan
In een mateloze tijd
We zullen doorgaan
We zullen doorgaan
Tot we samen zijn’

 

Ik ben erachter wat me zo persoonlijk geraakt heeft ivm de nieuwe liefde van mijn BFF. Het heeft mijn afwijzings-trauma keihard getriggerd en ik heb zo hard geprobeerd om het te rationaliseren en mijn gevoelens te onderdrukken dat ik bijna implodeerde.

Ik vind het heel pijnlijk dat mijn beste vriendin me uit een deel van haar leven weert – het belangrijkste deel op dit moment – en dat andere vriendinnen hiertoe wel toegang krijgen. Rationeel begrijp ik dat ik dat niet persoonlijk mag nemen, maar in mijn hart heb ik ontzettend veel pijn. Het roept oude trauma’s op van afwijzing, er niet bij horen, er niet mogen zijn…

Door de associatie tussen mijn vriendin en mijn mama (mijn vriendin is alles wat mijn mama wenste dat ik was: frêle, bescheiden, klassiek gekleed, discreet, prachtig…) waardoor de zogenaamde afwijzing door mijn vriendin de echo van de afwijzing door mijn moeder oproept. En daar zit de diepe pijn verscholen, natuurlijk.

Wat de huidige situatie ook oproept is het ‘er niet bij horen’. Ik heb nooit ergens bijgehoord. Meestal was ik te anders: te slim, te mooi, te vroegrijp, te assertief, in de ogen van de anderen te perfect, te mondig voor een vrouw, een vrouw die geen kinderen wil, te ambitieus… Ik ben dat pas beginnen te beseffen op de secundaire school waar ik niks gemeen had met mijn medeleerlingen. En op den duur verdruk je de pijn en ga je je sociale awkwardness als een trofee dragen. Wat kan je anders?

Bij mijn vriendin heb ik me nooit awkward gevoeld. Ik mag bij haar zijn wie ik ben en ze koestert me zoals ik ben. Stel je voor hoe heerlijk dat voelt na jaaaaren van afwijzing. En nu plots word ik weer gesegregeerd van de ‘groep’ en op een zijspoor gezet, precies omdat ik te kritisch zou kunnen zijn, of te confronterend. Dat doet enorm veel pijn. Als resultaat voel ik me dik, lelijk, waardeloos. Rationeel niet: rationeel ben ik trots op wie ik ben en waar ik nu sta. Maar mijn innerlijk kindje huilt tranen met tuiten en mijn hartstreek voelt gespannen en pijnlijk. Oude wonden genezen nooit helemaal.

Ik zal nooit de goedkeuring van mijn mama krijgen, om exact dezelfde redenen als waarom mijn vriendin me nu effe in de koelkast zet: omdat ik kritisch ben, geen blad voor de mond neem en haar te graag zie om te zwijgen. Wanneer mijn moeder me zag, keek ze in de spiegel en voelde ze zichzelf tekortschieten. Dat heeft ze me nooit kunnen vergeven. Mijn vader met mij moeten delen was ook een onvergeeflijke transgressie mijnentwegen. Me afzetten tegen mijn vader en haar zo een spiegel voorhouden van wat zij voor lief nam en ik weigerde te aanvaarden heeft een wig tussen ons gedreven die geen enkele bruggenbouwer kan herstellen.

Haar wraak was mijn tekortkomingen uitvergroten en eraan peuzelen, zoals een gier aan een lijk. En in haar ogen schoot ik tekort omdat ik geen grasspriet was, bvb. Of omdat onze hond mij zogezegd liever zag dan haar. ALLES werd een strijd.

Ik zou niets liever willen dan dat mijn moeder me haar zegen geeft, maar het water is te diep en de gelegenheid gepasseerd. Nadat ze me, samen met mijn vader, finaal afgebroken had, ben ik jaren later eindelijk voor mezelf opgekomen en heb de deur achter me dicht getrokken. Voorgoed. Maar de trauma’s heb ik meegenomen, die leven verder in mij en steken regelmatig de kop op.

Angst regeert nog altijd mijn leven. Angst om het leven niet aan te kunnen, angst om tekort te schieten, angst om te goed te zijn, angst om gezien te worden en de vrees om genegeerd te worden.

Eén ding staat buiten kijf. Ik ben nu zo ver gekomen, heb een enorme weg afgelegd, en ik blijf trots op wat ik al overwonnen en verwezenlijkt heb. Ondanks de pijn, ondanks de angst, ondanks het fysieke lijden: ik zal doorgaan ‘met de stootkracht van de milde kracht’. (R. Shaffy)