No way back

Themanummer: ‘Cripple and the Starfish’ van Antony and the Johnsons
‘There’s no rhyme or reason
I’m changing like the seasons
Watch, I’ll even cut off my finger
It’ll grow back like a starfish
It’ll grow back like a starfish
It’ll grow back like a starfish

Vorig weekend waren we op bezoek bij vrienden die we niet vaak zien. Ze waren net verhuisd en we kwamen samen voor een hapje en een drankje. Ik vertelde mijn vriendin enthousiast over mijn boek en hoewel ze heel blij was dat ik in mijn nopjes was, waarschuwde ze me ook meteen dat ik niet teleurgesteld moest zijn als het niks zou worden met mijn boek. Slik. Ze bedoelde het goed maar dat had ze beter niet gezegd.

De dag nadien borrelde frustratie en kwaadheid in mij op en toen mijn vriend en ik eenmaal in onze favoriete koffiebar zaten, barstte ik los. Ik ben het namelijk KOTSBEU dat ik al heel mijn leven omringd wordt door mensen die me klein willen houden, die niet in me geloven, die mijn enthousiasme in mijn eigen kunnen niet delen!!!!

Zou je dat wel doen?
Gaat dat wel lukken?
Zou je niet beter oppassen?
Wat als het mislukt?

Vierwerf NEE. Als het ‘niks wordt’ met mijn boek schrijf ik toch gewoon een tweede boek, en een derde, en een vierde, desnoods tot ik erbij neerval? Ik amuseer mij! Ik geloof eindelijk in mezelf! Mag het gvd, ja???

NOOIT kruip ik terug in het gat waar ik uit geklommen ben. Het heeft een heel leven geduurd vooraleer ik grond onder mijn voeten had ipv drijfzand! Ik heb gevochten om te staan waar ik nu sta, ik heb afgezien, doorgezet, geploeterd en hard gewerkt. Ik zit momenteel aan het stuur in mijn leven en iedereen die aan me twijfelt ram ik van de baan. GVD.

Ik ben die laffe attitude van de mensen zo BEU! Nu ik de lichtknop eindelijk gevonden heb bepaal IK of het brandt en als ik al eens teleurgesteld word, dan krabbel ik wel terug recht, zeker? Aan teleurstelling is er nog nooit iemand dood gegaan bij mijn weten. En natuurlijk zou ik teleurgesteld zijn als mijn boek geen uitgever vindt, dat spreekt voor zich. Maar ook al zal ik bittere tranen wenen, en gaat het licht even uit, ik zal me gvd herpakken.

I’ll grow back like a fucking starfish.

 

Advertenties

Girl – the sequel

Themanummer: ‘Rise up’ van Andra Day

And I’ll rise up
High like the waves
I’ll rise up
In spite of the ache
I’ll rise up
And I’ll do it a thousands times again

De scene die me het meest is bijgebleven van de film Girl waarover ik in mijn vorige post al berichtte, speelt zich af tijdens de schoolvoorstelling van de balletschool waar de jongen/meisje in kwestie les volgt. Zij is zodanig uitgeput van de fysieke belasting van de danslessen in combinatie met de hormonenpreparaten en een gebrek aan een gezond dieet, dat ze niet mag deelnemen aan de voorstelling. Als kijker zien we haar in de zaal zitten naast haar vader, als toeschouwer. Tranen rollen over haar wangen omdat ze slechts toeschouwer is i.p.v. deelnemer.

Die scene greep me echt bij de keel. Ze verbeeldde perfect hoe ik me altijd gevoeld heb: als een toeschouwer van andermans leven zonder zelf deel te mogen/kunnen nemen. Het eerste voorbeeld dat bij me opkwam was dat van de 100 dagen die ik gemist heb omdat ik zodanig gepest werd in de klas dat ik er niet naartoe durfde te gaan. Zo’n mijlpaal moeten missen deed me toen veel pijn. Maar in feite strekt de metafoor zich veel verder uit.

Ik heb nooit echt kunnen deelnemen aan het leven omdat ik zo druk bezig was met simpelweg te overleven. Ik heb mezelf altijd weggedrukt om te ontsnappen aan de passieve agressie en de psychologische kwellingen bij mij thuis waardoor mijn persoonlijkheid niet tot ontwikkeling kwam. Later, toen ik een depressie kreeg, was ik dubbel uitgesloten van het leven, omdat ik zelfs de schijn niet meer kon ophouden. Ik stond letterlijk en figuurlijk aan de zijlijn.

Ik heb zoveel gemist, het is niet in woorden te bevatten. Maar nu, sinds een paar maanden, bloei ik open. Sinds ik me wijd aan het schrijven voel ik mij eindelijk een deelnemer, iemand met een eigen unieke plaats in het leven. Het contrast tussen dat nog zeer recente geluk en het grauwe verleden is soms te groot om te bevatten, en net die tweespalt riep de film bij mij op. Natuurlijk ben ik blij dat het tij nu keert en grijp ik deze verandering met beide handen aan. Maar soms word ik ook heel kwaad en doet het geleden verdriet nog zeerder dan vroeger, omdat ik nu pas weet wat mij ontnomen is. En dat wringt soms.

Girl – health warning

Themanummer: ‘True love Waits’ van Radiohead

And true love waits
In haunted attics
And true love lives
On lollipops and crisps
Just don’t leave
Don’t leave

Gisteren gingen we kijken naar Girl, de debuutfilm van Lucas D’Hondt. Ik verheugde me op een mooie, mogelijk aangrijpende, film. Dat bleek al snel te hoog gegrepen voor een HSP. In het begin slaagde ik er nog in om afstand te nemen van het personage, maar naarmate de film vorderde begon ik me enorm misselijk te voelen. De pijn van het hoofdpersonage, die in de film nochtans subtiel uitgebeeld wordt, was te herkenbaar en ik gleed mee in de tragiek. Tegen het einde van de film vielen de tranen en zodra ik de zaal buitenging begon ik te klappertanden van de shock.

Aangezien mijn vriend en ik een goeie vriend hadden meegevraagd, kon ik mezelf niet laten gaan tot we hem terug thuis hadden afgezet. Een traan laten in het bijzijn van een vriend vind ik niet erg, maar ik voelde dat ik hysterisch ging huilen en dat wilde ik noch hem, noch mezelf aandoen.

Ik heb de hele avond geweend, soms heel heftig, soms zachtjes. Ik kan me niet herinneren wanneer ik laatst zo gejankt heb. Gelukkig was mijn vriend er om mij te troosten, bijgestaan door onze hond die de tranen bijna uit mijn ogen likte. 😉 Het was een mooie film, maar ik zou er nooit naar gaan kijken zijn als ik geweten had hoe heftig hij was. Ik heb er totaal geen behoefte aan om oude wonden te laten openrijten. Ik heb genoeg afgezien. Zelfs mijn vriend, die normaal stoicijns voor zich uitstaart bij eender welke film, was kotsmisselijk en zwaar aangedaan. We hebben allebei gedroomd van één bepaalde gruwelijke scene; dat zegt genoeg. Ik ben vandaag de hele dan geen mens geweest; moe, neerslachtig, beelden uit de film die me achtervolgen. Pfffft.

Aan alle HSP’s: denk drie keer na voor je gaat en verlaat de zaal zodra je voelt dat het je mogelijks teveel wordt. Geen enkele film is deze miserie waard.

illustratie

Themanummer: ‘Birds’ van Kate Nash

Well so they ran out of the station and jumped onto a bus
With two of yesterday’s travel cards and two bottles of Bud
And he said “you look well nice”
Well she was wearing a skirt
And he thought she looked nice
And yeah, she didn’t really care about anything else
Because she only wanted him to think that she looked nice
And he did…

De voorbije 24u waren een perfect illustratie van de dark side van de huidige medaille.

Gisteren omstreeks 18u begon ik mij raar te voelen. Ik was ijl in mijn hoofd en ik leek wel boven de planeet te zweven. Ik had nochtans niks gedronken of geslikt. Toen ik ging slapen voelde ik me zo opgedraaid dat ik al snel wist dat het niet vanzelf ging gaan… Ik nam een inslaper en ipv in te slapen begonnen mijn benen raar te doen. Geen wiebelbenen zoals zo vaak gebeurt, maar zware benen.

Ik sliep vreselijk slecht. Ik heb gezweet als een paard, ik had het te koud of te warm, mijn darmen sloegen op hol, ik had allerlei rare dromen en ik was belachelijk vroeg wakker – en nog steeds even overprikkeld. Toen ik opstond en ontbeet zag ik mijn pillendoosje van de dag ervoor liggen en plots begreep ik het: ik was vergeten om ’s ochtends mijn anti-depressivum te nemen. Nadat ik het vanmorgen had genomen ebde het rare gevoel een uur of drie later weg, maar ik bleef me nog lang belabberd voelen.

Ik sla er steil van achterover hoe verstrekkend de gevolgen zijn van één vergetelheid. Een hele nacht en halve dag naar de knoppen. Pas nu voel ik me terug normaal – whatever that may be.

Gisteren voelde ik me tot een uur of zes redelijk high en happy, en de volgende 24u pretty shitty, wat me opnieuw heeft doen inzien dat ik graag in het midden van het bed lig. Lekker saai, doe mij maar gewoontjes, dat is al gek genoeg. Of weet je wat? Doe maar extra saai. Dan voel ik mij in mijn nopjes. Het leven van een HSP-er is al ingewikkeld genoeg; laat de highs maar aan de anderen over. Dit HSP’tje weet hoe heerlijk precies de juiste dosis van saai kan zijn.

Omgaan met onveiligheid

Themanummer: ‘The end of the world as we know it’ van REM

Six o’clock, T.V. hour, don’t get caught in foreign tower
Slash and burn, return, listen to yourself churn
Lock him in uniform, book burning, bloodletting
Every motive escalate, automotive incinerate
Light a candle, light a motive, step down, step down
Watch your heel crush, crush, uh oh
This means no fear, cavalier, renegade and steering clear
A tournament, a tournament, a tournament of lies
Offer me solutions, offer me alternatives and I decline
It’s the end of the world as we know it (I had some time alone)

 

Vorige vrijdag was ik helemaal opgedraaid en nerveus. Ik wist geen weg met mezelf en liep de muren op. Later die dag had ik een therapiesessie en die kwam geen moment te vroeg.

Nadat ik had verteld over mijn klachten, kwam het plots in mij op dat mijn dromen misschien inzicht zouden bieden en ik vertelde een paar opvallende details uit de nachtmerries van de voorbije dagen. Stilaan kwamen we tot het inzicht dat de veranderingen die momenteel in mijn leven plaatsvinden leiden tot een diep gevoel van onveiligheid – ongeborgenheid als je wil.

Een van de oorzaken is het feit dat mijn dagindeling er momenteel totaal anders uitziet dan twee maanden geleden. Enerzijds door het feit dat ik nu tijd neem om te schrijven, en anderzijds omdat ik nog moet uitzoeken hoe ik mijn dag het best indeel. Routine is voor mij heel belangrijk. Ik heb nood aan een hoge mate van voorspelbaarheid om goed te kunnen functioneren. Momenteel is er te weinig routine en dat veroorzaakt stress en angst. Vandaar dat ik me onveilig voel.

De oplossing ligt volgens mij in het geduldig afwachten tot het stof weer gaat liggen. Stilaan vind ik mijn draai wel terug en dan valt alles opnieuw in de plooi, alleen zal het een andere plooi zijn dan diegene waarmee ik vertrouwd ben. Vroeger draaide alles rond het in toom houden van angst, terwijl er nu inspiratie vloeit. Twee tegengestelde bewegingen die je niet gescheiden kan houden. Inspiratie vooronderstelt emotionele ruimte, maar zo krijgen angst en stress ook meer bewegingsvrijheid. Het komt er dus op aan om een nieuw evenwicht te vinden en dat kost tijd.

Terwijl ik afwacht probeer ik soms te schuilen voor de heftige emoties. Dat lukt de ene dag al beter dan de andere. Mijn lichaam is de voornaamste uitlaatklep voor de onrust die in mij woedt. Soms helpt een glaasje wijn of een massage om wat rust te vinden, een andere keer kan ik mij verliezen door ‘Suits’ te bingewatchen of een nachtje goed te slapen – al komt dat laatste (te) weinig voor.

 

Grote Dag

Themanummer: ‘I’m a bitch, I’m a lover’ van Alanis Morisette

Yesterday I cried
Must have been relieved to see
The softer side
I can understand how you’d be so confused
I don’t envy you
I’m a little bit of everything
All rolled into one

Vandaag was een Grote Dag: ik heb elk hoofdstuk in mijn boek uitgetekend, de plot ligt vast, de personages hebben vorm en ik ben tevreden. Ik heb vandaag zes uur onafgebroken gewerkt, dus het tolt nog allemaal door mijn hoofd, maar toch ben ik opgelucht. Ik zat vast en kwam gisteren geen stap verder. Vanochtend ben ik opnieuw achter mijn bureautje gekropen en toen kwam mijn diesel op gang.

Nu is het natuurlijk pas echt ernst. Het schrijfwerk kan beginnen, en dat vind ik heel spannend. Ik heb koudwatervrees aan de ene kant en ongelofelijk veel goesting om eraan te beginnen aan de andere kant. Het najagen van mijn schrijversdroom brengt veel spanning met zich mee. Ik sukkel met psychosomatische klachten, de spanning in mijn lichaam is torenhoog en ik slaap moeilijk in. Soms wou ik dat ik er niet mee begonnen was, maar meestal ben ik heel blij dat de ban gebroken is!

-=-=-=-=-=-

Omgaan met veranderingen vind ik een van de moeilijkste processen dat er is. Ik word al slecht gezind wanneer de krant van layout verandert of er rubrieken veranderen. Denk je dan maar eens in hoe ik me nu voel, nu mijn wereld op zijn kop staat omdat ik de vermetelheid heb om mijn jeugddroom in vervulling te doen gaan… Ik zweet er soms van, ben angstig en verwachtingsvol tegelijkertijd. Ik droom soms dat het een succes wordt en vrees soms dat ik er helemaal niks van zal bakken. Intussen laat mijn concentratie het afweten omdat ik aan mijn verhaallijn denk waardoor ik eten laat aanbranden, verkeerd rijd en alles vergeet zoals medicatie nemen en douchen. LOL! ‘You look for your dreams in heaven but what the hell are you supposed to do when they come true?’ dixit George Michael.

Ik hoop dat ik gaandeweg een nieuw evenwicht zal vinden tussen inspanning en ontspanning zodat mijn hersenen opnieuw wat meer rust vinden. Ik houd nu immers drie ballen in de lucht: mijn droom (het boek), mijn trauma (me dik voelen) en mijn lichaam sussen (pijn, jeuk, kwaaltjes). En avant! 😉

 

EMDR

Themanummer: ‘Anima Fragile’ van Vasco Rossi

‘Da tutte quelle situazioni che ci univano
Da tutte quelle piccole emozioni che bastavano
Da tutte quelle situazioni che non tornano mai
Perché col tempo cambia tutto lo sai
E cambiamo anche noi’

Zopas had ik in de therapie de gelegenheid om een EMDR te doen rond het thema lichaamsbeeld en voeding. Zoals verwacht was het een intense sessie, maar ze bracht interessante dingen in beeld.

Er zijn voor mij twee emoties verbonden met eten: bij mijn grootouders leerde ik dat eten verbindt, dat het liefde en geborgenheid uitdrukt en dat het puur genieten kan zijn. Bij mijn ouders was eten eerder een bron van conflict; voor mijn vader was eten puur genieten, maar mijn moeder keurde dat af omdat mijn vader te zwaar was. Nooit heb ik anders geweten dan dat ik moest kiezen tussen mee genieten of mee afkeuren. Het is uiteindelijk afkeuren geworden…

Ik durfde niet te kiezen voor mijn vaders manier van genieten omdat mijn vader veel te volatiel was als volbloed narcist. Ik koos dus voor de voorwaardelijke liefde van mijn moeder die inhield dat genieten af te keuren viel.

Wanneer ik tijdens de EMDR nog dieper probeerde te peilen naar mijn emoties, bleek er achter de keuze tussen genieten en afkeuren vooral eenzaamheid schuil te gaan. Want welk kind wil nu kiezen tussen zijn moeder en zijn vader, of verscheurd zijn tussen de geborgenheid bij de bomma of kilte en afwijzing bij de ouders?

Eenzaamheid is een lastige emotie. Ieder van ons kent ze en wordt er in mindere of meerdere mate mee geconfronteerd. Maar tegenover leegte kan je in feite alleen liefde plaatsen, en warmte. En die heb ik godzijdank bij mijn grootouders gekend. En die ken ik ook in mijn huidige leven en relatie. Toch zo spijtig dat de leegte die mijn ouders hebben achtergelaten zo gapend en pijnlijk is… Het is een wonde die nooit geneest, maar waar ik mee moet leren leven en omgaan.