Verjaardag

Themanummer: ‘Nan’s Song’ van Robbie Williams

‘I miss your love I miss your touch
But I’m feeling you every day
And I can almost hear you say
‘You’ve come a long way baby’ …

Yes there’s a strange kind of light
Caressing me tonight
Pray silence my fear
She is near
Bringing heaven down here

The next time that we meet
I will bow at her feet
And say wasn’t life sweet
Then we’ll prepare
To take heaven down there

Liefste bomma

Vandaag ben je jarig en zoals ieder jaar loop ik al een paar dagen verdrietig, rusteloos en doelloos rond. Ik mis je. Morgen is het mijn verjaardag. Ik vond het vroeger leuk dat we bijna samen verjaarden. Samen feestvieren. Twee straffe rammetjes. Nu vind ik het minder fijn. Jouw afwezigheid werpt een lange schaduw.

Morgen ga ik naar de tuinwinkel viooltjes voor je kopen en dan plant ik een bloembak aan die ik op de vensterbank buiten plaats, net daar waar ik hem kan zien wanneer ik schrijf. Vandaag is de winkel helaas toe; het had een eerbetoon moeten zijn, maar in de plaats daarvan ga ik met ons hondje pannenkoeken eten, ter ere van jou. Jij maakte de lekkerste pannenkoeken, en bompa en ik aten er altijd om ter meest. Hij liet mij nooit winnen, daarvoor won hij te graag, maar ik gaf het record niet gratis weg! Mijn teller staat op zeven pannenkoeken. Voor een kind van rond de twaalf jaar is dat niet slecht, me dunkt. 🙂

Is het mogelijk om de eenzaamheid die jouw dood achterlaat een plaats te geven zodat het minder pijn doet? Zodat ik me minder verloren voel?

Mensen zeggen: ‘och ja, grootouders zijn oud, die gaan zowiezo dood.’ Ze beseffen niet dat jij niet zomaar een bomma was, maar de centrale zorgfiguur in mijn leven. Iemand aan wie ik me gehecht heb met Tec7. Dan laat je niet zomaar los. Maar het vasthouden, het aanklampen, doet zo’n pijn.

Loslaten ligt niet in mijn aard, zegt de FT. Mijn kindje is momenteel verdrietig en voelt zich alleen, zowel in de droefenis als in de blijdschap om de fijne dingen die er gebeuren. Toen de FT me dat vertelde doemde er een beeld op van jou en bompa en realiseerde ik mij dat ik niet kan genieten van de mooie dingen, zoals een publicatie, omdat ik het niet met jullie kan delen. Niemand die me kende als kind maakt dit nu mee, samen met mij. Alleen tegenover jullie durft mijn kindje uitgelaten blij zijn. Enkel jullie weten dat ik al gedichtjes en verhaaltjes schreef sinds ik kind was. Ik mis een gevoel van geschiedenis, van verbondenheid met het kind op wie jullie apetrots waren.

Bompa vertelde tegen iedereen dat ik vijf talen kon. Hij was onbeschaamd om te stoefen, zoals het hoort voor een grootvader. Dat jij ook stoefte ontdekte ik pas op je begrafenis, toen allerlei groottantes en achternichten me kwamen vertellen hoe trots je op me was. Niet dat ik er ooit aan getwijfeld heb, het stond te lezen in je ogen, maar sindsdien stel ik mij jou voor, op de koffie bij tante X, subtiel vertellend over je enige kleinkind. Het is een mooi beeld.

Het spijt mij dat je mijn hondje nooit gekend hebt. Hij is momenteel buiten aan het blaffen op een imaginaire vijand en hij is het licht van mijn leven. Hij is mijn kleintje en je zou hem geweldig gevonden hebben. Hij is zo trots, vrolijk en vol vertrouwen. Met mijn vriend zou je het ook goed kunnen vinden hebben. Hij maakt graag grapjes en je zou in zijn ogen zijn liefde voor mij hebben kunnen aflezen. Samen met poes vormen we een mooi gezinnetje. Alleen jij en bompa ontbreken.

In alles wat ik schrijf, in elk verhaal, zijn jullie aanwezig. Soms in een detail, soms groots, maar zowel jullie liefde als het verdriet om het afscheid vormen een rode draad door mijn schrijfsels. Als mijn boek ooit gepubliceerd wordt, dan zal ik zo trots zijn dat ik niet meer door de deur kan met mijn dikke nek. 😉 Ik draag het zowiezo op aan jullie. Het doet me deugd om indirect over jullie en ons te schrijven. Maar het verdriet dat jullie het niet meer mogen meemaken zal ook dan een grote rol spelen.

Bomma, als je vandaag eens neerkijkt vanop je wolk, zwaai dan eens. Wij zwaaien terug.

xxx

 

Advertenties

Verlaat verdriet

Themanummer: ‘Another love’ van Tom Odell (waarbij ‘you’ voor mn kindje staat)

And if somebody hurts you, I wanna fight
But my hands been broken, one too many times
So I’ll use my voice, I’ll be so fucking rude
Words they always win, but I know I’ll lose
And I’d sing a song, that’d be just ours
But I sang ‘em all to another heart
And I wanna cry I wanna learn to love
But all my tears have been used up

 

Op het einde van de EMDR vorige vrijdag kwam er een heel duidelijk gevoel naar boven, al vond ik het moeilijk om het uit te spreken. Ik voelde me ineens kwaad op mijn bomma en bompa omwille van het feit dat ze dood zijn. Verlaten, zo voelde ik me. Aan mijn lot overgelaten, in de ban van een onmetelijk verdriet.

Gisteren sprak ik over zwart en wit. Wit staat voor mij voornamelijk voor het veilige nest dat mijn grootouders me boden. Sinds ze gestorven zijn is dat nest weg, niet langer toegankelijk want het bestaat niet meer. Het is nu tien jaar geleden dat bomma stierf en acht jaar dat bompa stierf en ik voel me nog altijd op de dool.

Als ik mijn ogen sluit, zie ik een meisje met donker schouderlang haar in een witte katoenen nachtkleedje door de lucht zweven. Ze is op zoek naar de warmte, de veiligheid die ze kende maar ze vindt ze niet en dus blijft ze zweven, niet in staat zich te vestigen en zelf iets op te bouwen. 

Er ligt een rouwproces voor me, niet enkel voor mijn grootouders, maar ook voor de zorgende liefhebbende mama die ik nooit had. Geen idee hoe ik daaraan moet beginnen, eerlijk gezegd. Meestal kan ik niet aan die gevoelens omdat ze zo pijnlijk zijn. Sinds zondag bvb is mijn lichaam in een kramp geschoten als bescherming tegen de hartzeer. Daardoor voel ik de pijn van het verlies niet, maar zie ik wel af. Mijn lichaam doet wat het geleerd heeft, ook al is dat nu contra-productief.

-*-*-*-*-

Wat mij beangstigd is dat ik de laatste weken weer meer wantrouwen voel t.o.v. mijn eigen gedachten. Alles lijkt zo moeilijk en ingewikkeld en ik ben zo bang om het ‘verkeerd’ te doen. Het is alsof ik weer geen kompas meer heb en overgeleverd ben aan mijn IC en de meningen van anderen. Maar wat denk ik nu zelf, wat voel ik nu zelf? 

Zeker na dit WE is dat gebrek aan vertrouwen nog gegroeid.

Leerzame week

Themanummer: ‘You have been loved’ van George Michael

It’s a cruel world, we’ve so much to lose
And what we have to learn, we rarely choose

 

Wat een week-einde heb ik beleefd… Van de ene emotie in de andere, met verdriet als rode draad.

Ten eerste heeft mijn BFF me doen inzien dat de vader van mijn vriend geen KZ is maar iemand die empathieloos is en gewoonweg niet beter kan. Hij heeft een mail gestuurd om zich te verontschuldigen. Mijn BFF heeft me met handen en voeten uitgelegd dat die mens en ik tegenovergestelden zijn en dat die mail voor zijn doen heel degelijk en respectvol is.

Het was zo moeilijk voor mij om in te zien dat iemand niet beter kan. Net zoals hij zich ook niet kan voorstellen dat er iemand bestaat met mijn emotionele diepgang en kwetsbaarheid, kon ik me niet voorstellen dat er iemand bestaat die zo weinig inzicht heeft in de impact van zijn gedrag en woorden op anderen, zelfs nadat hij erop gewezen wordt. Het was alsof ik plots Chinees moest lezen zonder woordenboek, zo onbevattelijk vond ik het. Maar het is tot me doorgedrongen.

Daardoor heb ik het vijandbeeld dat ik van hem had kunnen loslaten en beslist een vriendelijke mail terug te sturen waarin ik zeg wat ik denk zonder aanstoot te geven; ik heb het met een kwinkslag gezegd en zowel mijn vriend als mijn BFF vonden het heel goed. Als we het met zijn drieën oké vonden, dat is het vast oké en anders, tant pis.

-*-*-*-*-

Tijdens de therapiesessie vrijdag hebben we dan verder uitgekristalliseerd hoe het tot zo’n vijandbeeld gekomen was in mijn hoofd. Mijn aanvoelen was dat ik de wereld opdeel in zwart (Kwaad) en wit (Goed). Met de grijswaarden ertussenin kan ik niet overweg. Ik ken ze niet, ik begrijp ze niet; ze zijn me een raadsel.

De oorsprong van dat binaire denken ligt in mijn opvoeding. Bij mijn ouders was/werd iedereen zwart van zodra hij iets misdeed. Bij mijn bomma was iedereen wit tenzij hij een moordenaar was. Mijn ouders en bomma gedroegen zich ook zo naar mij toe, niet enkel naar anderen. Volgens mijn therapeut heb ik daardoor een naief wereldbeeld waarin ik de ‘grijze massa’ veel te positief inschat en daardoor zo heftig schrik wanneer ik ze niet begrijp en ze me kwetsen.

Het komt er nu op aan om beter te leren omgaan met de grijswaarden en me weerbaarder te maken. We hebben een EMDR gedaan en voorlopig heb ik er heel weinig vertrouwen in dat me dat zal lukken, maar tijd brengt vast wel raad.

-*-*-*-*-

Ik schaamde me vrijdag enorm omdat ik me zo had laten meeslepen in mijn ‘zwarte’ kijk op al wie niet wit is. Het feit dat het om een vaderfiguur ging hielp natuurlijk niet, net zo min als het feit dat mijn vriend mijn aanvoelen daarna minimaliseerde.

Mijn vriend en ik hebben er veel over gebabbeld dit WE en zijn tot de conclusie gekomen dat een kleine tussenkomst van hem op het moment zelf ons allen veel ellende bespaard had. Want uiteindelijk heb ik de situatie heel goed en sereen aangepakt, alleen leverde dat met zijn vader niets op. We hebben nu afgesproken dat we gaan proberen om, als dat nodig zou zijn, het in de toekomst anders aan te pakken.

Mijn vriend zal tussenkomen en ik zal minder diplomatisch reageren. Uiteindelijk is mijn vriend ook vrij onvatbaar voor diplomatische boodschappen (zijn uitspraak) en concludeerde hij daaruit dat dat voor zijn vader waarschijnlijk ook geldt. Het belangrijkste is dat mijn vriend en ik er als één team uiteindelijk uitgeraakt zijn en de situatie naar onze tevredenheid is opgelost. We begrijpen elkaar nu ook veel beter. De lont is uit het kruidvat gehaald en de toekomst… tja, die kunnen we niet voorspellen.

Het zal initieel niet makkelijk voor me zijn om zijn vader terug ruimte te geven in mijn leven. Hij heeft me al eens gekwetst en mijn kindje is dat niet vergeten. Maar ik zie hem erg weinig en ik ga het als een leerschool proberen te beschouwen. Fingers crossed.

Er valt nog veel te vertellen, maar dat is voor later…

Misverstand…? Ja hoor.

Themanummer: ‘Heal the Pain’ van George Michael

You tell me you’re cold on the inside
How can the outside world
Be a place that your heart can embrace
Be good to yourself
‘Cause nobody else
Has the power to make you happy
How can I help you?
Please let me try to
I can heal the pain
That you’re feeling inside
Whenever you want me
You know that I will be
Waiting for the day’

 

Gisteren is mijn vriend met zijn vader gaan praten. Hij heeft hem geconfronteerd met zijn gebrek aan inleving en enthousiasme, o.a. wat betreft mijn vriend zijn plannen om meubelmaker te worden en zijn negatieve commentaar op mijn schrijfvaardigheid.

Zoals verwacht herinnerde hij zich zijn reactie niet meer. Gaslighting? Joris heeft hem er dan aan herinnerd en zijn moeder heeft bevestigd dat zijn vader inderdaad heeft gezegd dat ik geen boek in het Engels kan schrijven omdat dat te moeilijk is (kort samengevat).

Daarna keerde hij zijn kar en bleek dat hij het tegenovergestelde had gezegd van wat hij bedoelde: hij vond het juist bewonderenswaardig dat ik dat kon omdat de meesten onder ons Engels menen te kunnen spreken, maar eigenlijk Koeterengels uitkramen (hem inclusief). Toch raar he, hoe een mens iemand afkraakt om zijn bewondering uit te drukken?

Hij is nu vast van plan een mail te sturen waarin hij zijn mooie intenties uiteen zal zetten. Benieuwd hoe hij nu zal formuleren wat hij ‘echt’ bedoelt.

Ik ben niet overtuigd, ik geef het toe. Ik heb al teveel meegemaakt om zo’n clichés voor waarheid te slikken. Misschien is dat fout van mij, maar het is niet de eerste keer dat die KZ mij neersabelt en ik kan het niet meer opbrengen om nog goede bedoelingen te zoeken. Hoe vaak heeft mijn moeder niet gezegd dat papa het ‘niet zo bedoelde’? Dat zei mijn vriend zijn moeder gisteren ook letterlijk. Heard that one before.

Het ergste is de pijn die het doet om deze ellende te hebben moeten meemaken, dan niet ernstig genomen worden, dan heel kwaad te moeten worden, en dan te moeten afwachten hoe het loopt. Ik zit al een hele morgen te wenen. Ik ben OP. Gewoonweg OP.

Niemand kan inschatten wat ik heb doorgemaakt de voorbije weken. Hoeveel ellende dit heeft teruggebracht, hoeveel pijn het gedaan heeft, hoe zwaar het was om te dragen. Moederziel alleen voel ik me.

Mensen zonder PTSS zien niet aan hoeveel kleine alledaagse dingen je je vasthoudt en hoe routine je helpt om stapje voor stapje door de dag te komen terwijl je vanbinnen eigenlijk sterft. Niemand snapt hoeveel geweld je is aangedaan en hoeveel geweld je nog steeds aangedaan wordt door ontkenning, door schoonpraterij, door zoveel kleine dingen. Alleen overlevers van trauma beseffen dat.

De eenzaamheid die dat meebrengt is verschrikkelijk. Gewoonweg verschrikkelijk.

De moeilijke weg

Themanummer: ‘Creeping up the walls’ van Radiohead

I am the key to the lock in your house
That keeps your toys in the basement
And if you get too far inside
You’ll only see my reflection
It’s always best when the candle’s out
I am the pick in the ice
Do not cry out or hit the alarm
You know we’re friends ‘til we die
And either way you turn
I’ll be there
Open up your skull
I’ll be there
Climbing up the walls

Nu begrijp ik waarom de meeste mensen op familievlakgo with the flow‘, zelfs als de flow hen niet aanstaat. Je verzetten tegen de flow is namelijk a bloody nightmare!

Morgen gaat mijn vriend met zijn vader praten. Het spreekt voor zich dat dit oud zeer bovenbrengt bij mij en momenteel is er geen houden aan. Mijn lichaam weert zich als een duivel in een wijwatervat. IBS, rugpijn, nek- en schouderpijn, misselijkheid, mijn keel zit dicht… Ik weet dat dit momenteel onvermijdelijk is en probeer er rustig onder te blijven. Me opboeien in het ongemak en de pijn leidt immers tot niks. Been there, done that.

Wat wringt is natuurlijk dat ik deze gevoelens weer moet doormaken door een KZ die niet eens familie van me is en die ik nooit vrijwillig zou opzoeken. Daar word ik héél gefrustreerd van. Helaas is de KZ de vader van mijn liefste en dus belangrijk, hoe je het ook bekijkt.

Ik verwacht niks van het gesprek, ik zal er immers niet bij zijn en weet totaal niet hoe het zal verlopen. Ik denk dat de KZ zich zal wentelen in de gebruikelijke excuses: fout begrepen, wij zijn van slechte wil, niet zo bedoeld, misverstand, blablabla. Maar bon, misschien ook niet en in dat geval ben ik blij voor mijn vriend.

De vraag waar ik mee worstel is hoe lang het zal duren vooraleer dat oud zeer terug naar de achtergrond verdwijnt en ik weer n beetje normaal kan functioneren. Ik durf er mijn pink om verwedden dat ik het zwaarste afzie van deze situatie van alle betrokkenen.

En toch zou ik de tijd niet terugdraaien. I can’t let self-respect take second place‘ any longer. (Admiral Freebee)

Merry-go-round

Themanummer: ‘Cars and Trains’ van George Michael

You’re just taking your arse to the top of that building
Throwing yourself under cars and trains
Taking the pill that you know will kill you
Under the wheels,
The same, the same

 

Deze week was redelijk bewogen vanuit het perspectief van mijn lichaam. Eén grote gemene deler: ik slaap slecht.

Maandag was ik bij de FT, die veel spanning vaststelde en een schreiend kindje. Tja, wat wil je, na zo’n weekend?
Dinsdag was ik suf en een beetje moe, tot ik ’s avonds rond 8u plots hevige IBS kreeg. Zo heftig dat ik een valium heb genomen die pas anderhalf uur later een beetje effect had.
Woensdag heb ik voor de eerste keer deze week een beetje gewerkt en daarna, zoals elke namiddag, gerust.
Donderdag kreeg ik plots weer dissociatie… Nochtans kwam mijn vriend ’s middags al af en wist ik dat we een lang WE samen hadden. Zou het ermee te maken hebben dat met zijn komst ook de emoties betreffende zijn KZ van een vader oplaaiden? ’s Middags kwam er nog loodzware hoofdpijn bij waardoor ik plat lag met een dafalgan codeïne.
Vrijdag ging het ietsje beter. Ik had yoga met de bal, mijn favoriet. Mijn nek was superstijf, maar de yoga deed deugd. Tijdens de meditatie kwam de woede terug op de KZ en de ergernis dat dit me tijd en energie kost.

Zaterdag, vandaag dus, voelde ik me n beetje beter. De yoga heeft mijn spieren versoepeld maar toch was ik ’s namiddags weer zo moe dat ik een paar uur heb moeten rusten. Ik begin me zorgen te maken dat de vermoeidsheidsvirussen terug zijn. Binnen een paar maanden moet ik naar de dokter voor een check-up en ik ben tevreden dat hij mijn bloed zal testen. Dan weet ik het tenminste. Al zou ik wel opzien tegen een nieuwe reeks baxters. Vandaar dat mijn boek echt af moet. Ik werk enkel wanneer ik fit genoeg ben, zodat ik het beste uit mezelf kan halen, maar dat vergt discipline. Dit is geen leuke fase, maar ‘writing is hard graft‘ zoals mijn leraar zei, en gelijk heeft hij.

-*-*-*-*-

Woensdag sprak ik met een kennis over familie. Dat gesprek heeft me doen beseffen dat ik in feite het mooiste en het lelijkste heb gekend.

Enerzijds intimidatie, verwaarlozing, psychologisch misbruik, alcoholisme, psychisch gestoorde ouders.

Anderzijds pure liefde bij mijn grootouders. Echte, onvoorwaardelijke, warme, zachte, vervullende, alles overtreffende Liefde.

Toch raar he?

Mijn kennis kende nl enkel een soort van middelmatige gehechtheid, een vorm van liefde die niet diep ging maar haar wel tevreden stelde omdat ze – zo zei ze zelf – niet beter kende.

Ik was daar kapot van. Ik voelde me zelfs schuldig dat ik haar mss verdrietig had gemaakt door te vertellen over de prachtige Liefde van mijn grootouders. Mijn vriend stelde me gerust. Hij kende dat vroeger ook niet, zei hij, dus je weet dan toch niet wat je mist. Tja, hij kan het weten. Nu kent hij het wel, in onze relatie, en is hij eraan verslaafd ;).

Het deed me stilstaan bij de rare kronkels die het leven maakt en hoe diep persoonlijk je beleving ervan is. Toch is het belangrijk om erbij stil te staan dat de manier waarop je naar iets kijkt kan veranderen. Vroeger bvb, vond ik me zielig en zag ik niet dat ik ook uitzonderlijke Liefde heb gekend. Dankzij volgehouden therapie en inspanning zie ik het nu wel, waardoor ik anders naar mezelf kijk en mijn verleden ook anders ervaar. Nochtans gaat het over exact dezelfde feiten. Dat geeft moed, toch?

-*-*-*-*-

Vandaag las ik een uitgebreid artikel in de Standaard over eenzaamheid. Het viel me op hoe een vrouw al jaren eenzaam was en niet inzag dat ze hier iets aan kon doen door de patronen in haar gedrag te analyseren met hulp van buitenaf. Ze zag wel patronen, maar het maakte niks uit. Ze bleef eenzaam. Het leek niet alsof ze al een psy gezocht had, bvb.
Ik weet wat eenzaamheid is. Ik weet ook dat er een exit is uit de eenzaamheid. Het pad is lang en gevaarlijk. De boze wolf ligt op de loer. Maar je hoeft het niet alleen te doen, zoals Roodkapje. Zoek hulp, denk ik dan. Het liefst wou ik haar een mail sturen en vertellen dat het ook anders kan. Maar uit het interview leidde ik af dat ze niet klaar is om haar eigen aandeel in de realiteit onder ogen te zien en te begrijpen dat verandering begint bij zichzelf.

En wie ben ik, om een ander te adviseren? Vallen en opstaan, nog steeds. We doen wat we kunnen. Dat doet me denken aan het prachtige nummer ‘Tim’ van Win De Craene.
Hier laat ik je los, Tim
Van hieraf moet je gaan
Met vallen en opstaan
Van hieraf moet je gaan

Zweven

Themanummer: ‘The time of my life’ van de film Dirty Dancing

Gisteren schreef ik over de legendarische ‘Nobody puts Baby in a corner‘-meme uit Dirty Dancing. Vanochtend besloot ik er nog eens naar te kijken en vervolgens ook naar de laatste dans. Prachtig. Het is de eerste echte film (geen tekenfilm) die ik in de cinema heb gezien en indertijd was er zo’n schandaalsfeer rond dat mijn moeder meegegaan is. Ik weet niet wie enthousiaster buitenkwam: zij of ik.

Toen de beruchte ‘lift’ eraan kwam en Baby in Patricks armen zweeft rolden de tranen. Ik verlang ernaar om ook een beetje te zweven, me wat lichter te voelen. Gedragen te worden. Niet hoeven te strijden.

Momenteel voel ik me zoals in de loopgraven: naar beneden getrokken door de emotionele modder en persistente regen. Ik wil niet verlamd zijn door Angst of verteerd door Woede of Verdriet. Ik wil zweven, een beetje. Net genoeg.

Was de publicatie van mijn verhaal dan geen hoogtepunt? Toch wel, maar de Angst enerzijds en het WE ruziën en discussiëren anderzijds hebben een serieuze domper op de feestvreugde gelegd. Ik houd het dichtbij mijn hart, het gevoel van triomf en trots. Ik spaar het voor later, wanneer er wel ruimte voor is.

Dit weekend heb ik gekozen voor Fight. Maar ik verlang ook naar Flight. Wat zou ik graag vluchten van de huidige puinhoop! Maar er is geen plek op de wereld ver genoeg om te schuilen. Je kan jezelf en je emoties niet achterlaten of ontvluchten. Dag per dag, geduldig doorzetten, op tijd rusten, zoeken naar een beetje comfort, een beetje veiligheid. Je eigen cocon creëren.

Ik heb zelfs de fut niet om aan mijn boek te werken, en dat zegt alles. Wel heb ik vandaag een nieuw kortverhaal geschreven van 500 woorden. Ik moest schrijven over de situatie met mijn vriend en zijn vader. Niet letterlijk, maar ik moest iets doen met het onderwerp, het van mij afschrijven. Ik ben tevreden over mijn eerste versie. Nu even in de diepvries leggen en hier en daar feedback vragen, en dan verfijnen en afwerken.

Nu ga ik rusten. Mijn hond en poes zijn al aan de siësta begonnen. Ik ga me erbij leggen, met een Poirotje.