Ontspannen rusten

Themanummer: ‘Patience’ van Guns ’n Roses

Said, woman, take it slow
And things will be just fine
You and I’ll just use a little patience
Said, sugar, take the time
‘Cause the lights are shining bright
You and I’ve got what it takes
To make it, we won’t fake it,
I’ll never break it
‘Cause I can’t take it

Little patience
Need a little patience

 

Momenteel heb ik al 5 dagen geen pijn meer – op de laatste paar uur na, maar daarover meer.

De pleisters werken. Het is een onbeschrijflijk gevoel om geen pijn te hebben en rustig in je vel te zitten. Om te rusten en de ontspanning door je heen te voelen gaan. Je niet meer constant af te vragen: waarom heb ik pijn? Wat doe ik verkeerd? Wat is er nu wéér?…

Bij extreme stress komt de pijn nog wel boven, zoals dinsdag toen ik op controle moest. Ik kwam buiten bij de ‘dokter’ en heel mijn rechterkant was geblokkeerd. Gelukkig ging dat met wat rust snel weer over.

Vandaag bespraken mijn arts en ik het behandelplan voor de komende maanden. Lees: hoe overleef ik de verhuis – er van uit gaande dat we op tijd kunnen verhuizen – en kerstmis? En hoe voorkomen we dat ik daarna weer crash?

Om dat te bespreken moesten we in vrij groot detail ingaan op alle facetten van de realiteit en sommige van het verleden. Het resultaat is dat mijn lichaam nu gespannen is en trekt langs alle kanten. Ik ben ook misselijk en vind geen rust. Dat gaat wrschlk allemaal wel weer over, maar toch is er die Angst (mind-blowing fear) dat het niet over zal gaan en dat de pijnvrije tijd alweer voorbij is. Ik moet vertrouwen hebben, ik weet het, maar waar moet ik dat vertrouwen vandaan komen? Dit is weeral een totaal nieuwe situatie. Vertrouwen zal moeten groeien, zeker bij een gehavende scepticus zoals ik.

Morgen naar de TT en een sessie TRE. Ik kijk er tegenop om naar de TT te gaan. Ik neem het hem kwalijk dat hij zo weinig betrokken is en ondervind het laatste jaar gemiddeld te weinig baat bij onze sessies. Ben wel benieuwd hoe mijn lichaam nu zal reageren op de TRE – nu de spanning lager is en het meer openstaat. Hopelijk komt er iets goed uit voort; komt er iets los: spanning, angst, … en slaan de brokstukken niet onmiddellijk in mijn gezicht terug, zoals de vorige keer mijn IC geactiveerd werd.

Advertenties

De wanhoop voorbij

Themanummer: ‘Rags ’n Run’ van Admiral Freebee

There is no room service
No sign of food in the kitchen
And the luggage is gone

We need more strong mommas in this town
Too much monkeys putting each other down

Soon I’m gonna leave my rags ‘n’ run
I’m gonna leave my rags ‘n’ run
And the big times they’re talking about
Well now I know
They have not even yet begun

Oh oh oh, I’m betting on a miracle again

 

De pijn begon vandaag in mijn nek, hoog-cervicaal en trok door naar mijn hoofd en oren. Alsof er constant iets trok aan de achterkant van mijn hoofd. Tegen de middag versteef mijn nek en trokken mijn spieren nog harder aan mijn hoofd waardoor de pijn bonst met elke hartslag. Om gek van te worden! 

Ik had gehoopt dat de derde pleister verlossing ging brengen – al ben ik blijven twijfelen, ergens diep vanbinnen (Am I betting on a miracle again?). Maar helaas… ik ben wel een beetje suffer en de niet-acuut pijnlijke lichaamsdelen voelen relaxter aan. Maar waar de oorzaak van de pijn huist is het nu kermis.

Het trekt mijn moraal verder naar beneden in die mate dat ik vrij depressieve gedachten heb (wat is de zin van alles, waarom sta ik überhaupt op, waarom moet ik me aankleden? …). Het vergroot ook de eenzaamheid omdat ik nog steeds bang blijf voor afwijzing, zelfs nu het zwart op wit staat dat de FuBarness erg groot is.

Mijn instinct zegt nu: ‘leave your rags and run!’ Ik zou willen weglopen van de ellende. Hond onder de arm en rennen! Maar helaas kan ik niet weglopen. Waar zou ik al naartoe gaan? En aan mezelf kan ik toch niet ontsnappen.

Mijn hart roept: zorg voor me, luister naar me, blijf dicht bij me. Maar het leven gaat natuurlijk verder… Mijn vriend doet alles wat hij kan, maar hij moet nu eenmaal naar school en in huis werken… Eigenlijk wil ik vooral begrip. En troost. En voor de rest opgevrolijkt worden. Ik slaag er momenteel niet in om mezelf uit de lethargie te trekken.

Nu ga ik rusten. Ik ben doodop. Hopelijk gaat de hoofdpijn liggen als ik mij leg, of ik neem een valium bij. Fuck de wereld. 

Blijven plakken!

Themanummers: ‘The Drugs don’t work’ van The Verve in de versie van Ben Harper

All this talk of getting old
It’s getting me down my love
Like a cat in a bag, waiting to drown
This time I’m comin’ down

Now the drugs don’t work
They just make you worse
But I know I’ll see your face again

Vandaag plakken we drie morfinepleisters in de hoop dat we eindelijk aan de juiste dosis zitten. Met twee plakkers heb ik nog steeds veel pijn. De FT zei dat ik megagespannen was, vooral mijn rechterschouder. Mijn schouders worden naar voor getrokken, deze keer door een bezwaarde lever. Bezwaard door verdriet.

Tja, daar moest ik niet lang over nadenken. Ik zit met zoveel verdriet. Wie krijgt dat allemaal verwerkt op zo’n korte tijd? En dus schreeuwt mijn lichaam het uit. Ik loop nochtans niet weg van mijn verdriet; ik praat erover, schrijf erover, denk er bewust over na. Maar mijn draagkracht is te klein. Ik kan het niet meetorsen en ik kan het ook niet amputeren. Er is maar één weg en dat is erdoor. En daar heb ik nu de ballen niet voor.

Ik begin wel slecht gezind te worden van de pijn en het feit dat de pleisters de verwachtingen niet inlossen. Eigenlijk had ik kunnen voorzien dat mijn lichaam zich niet zomaar zou geven, maar ik snakte zo naar verlossing dat ik er geen rekening mee gehouden heb.

I just want my life back. Ik wil alle chaos achter me laten en terug rust vinden zodat ik herstel en weer kan schrijven.

Zaterdagavond wilde mijn vriend met mij over de planning voor het huis spreken en ik voelde mijn rechterschouder verkrampen. De dag erna stond ik op me mega-spanningshoofdpijn. Ook nu ik erover schrijf voel ik mijn schouders zich opspannen.

Voorlopig is het enige goede aan de pleisters dat ik minder pieker omdat ik een beetje suf ben. Klinkt mss als een verwaarloosbaar lichtpuntje, maar het is er wel echt één, want mijn hoofd is normaal zo chaotisch dat deze rust me wel deugd doet. Helaas word ik dan weer zo geprikkeld door de pijn dat ik geen echte rust vind. Catch-22.

Pijn om pijn te bestrijden?

Themanummer: ‘Hol mich ein’ van Alin Coen Band

Stell dir vor
wir könnten all die Päckchen sehn, die wir tragen
stell dir vor
wir könnten trotzdem nich verstehn, was wir sagen

Hol mich a-ein
ich bin an dir vorbei gelaufen
hol mich a-ein
ich glaub ich will erst dann verschnaufen
wenn du irgendwo hinter mir stehst

 

Ik snap er niks meer van. Frustratie alom! Sinds 72u heb ik een morfinepleister op mijn arm plakken. Resultaat: quasi geen. Ondanks de pleister heb ik deze NM hoofdpijn gekregen aan de rechterkant van mijn hoofd, komende van mijn schouder via mijn oor. Om van de IBS maar te zwijgen!

Hoe is het nu mogelijk dat mijn lichaam zich niet laat kalmeren? Dadelijk moet ik de dosis verdubbelen. We zullen zien… Godzijdank dat ik kan rekenen op mijn vriend en Nick. Zonder hen was ik verloren.
Wist ik maar hoe ik de oorzaak van de pijn kon aanpakken. Maar er zoveel mogelijke oorzaken en ze zijn vaak gelinkt aan elkaar.

Enkele kanshebbers: trauma, onverwerkte rouw, de verbouwing, het gebrek aan gemoedsrust, een gebrek aan een comfort zone, het vooruitzicht van een verhuis, …

Ik wou dat ik de tijd met zes maanden kon fast-forwarden en dat we al in ons huis woonden, dat de meeste dozen uitgeladen waren en ik stilaan aan de recuperatie kon beginnen.

Oh ja, Kerstmis komt er ook nog een keer bij/tussen. We gaan dit jaar wel weg, maar ik vrees dat ik extra vatbaar zal zijn voor haar destructieve trauma-inducerende kracht.

De huidige missie is: de pijn zodanig verzachten dat ik er mentaal terug voldoende bovenop kom om weer een tijdje verder te kunnen. Hopelijk duurt het geen vier weken voor we de juiste dosis gevonden hebben…

^*^*^*^

Ik mis mijn BFF. Ze is weer op reis met haar vriend en hoewel ik haar dat natuurlijk gun, merk ik wel dat ik de weken waarin ze weg is een beetje verwelk. Ik kijk ernaar uit om haar weer te zien, bij te praten, samen te lachen… gewoon samenzijn en genieten van elkaars mooie energie.

Ik ben echt gezegend dat ik op mijn leeftijd nog zo’n vriendschap heb kunnen opbouwen. Heel mijn leven heb ik daarnaar verlangd en hier, in ons kleine dorp aan zee, ben ik ze tegen het lijf gelopen. Daar ben ik erg dankbaar voor.

^*^*^*^

Deze week heb ik viooltjes geplant ter ere van mijn bomma en bompa. Terwijl ik schrijf zie ik ze wiebelen in de wind, in een zwak zonnetje. Het is een geruststelling om ze te zien.

Feelgood was van korte duur

Themanummer: ‘String Reprise/Treaty’ van Leonard Cohen

I wish there was a treaty we could sign;
it’s over now, the water and the wine.

We were broken then, but now we’re borderline,

I wish there was a treaty,
Between your love and mine.’

 

Vrijdag voelde ik me goed, ik zag weer even het bos door de bomen. Zaterdag beloofde een mooie dag te worden, de zon scheen… en ik stond op met Pijn. Veel pijn. de spieren tussen mijn sleutelbeen en mijn schouders stonden zo gespannen als een boog en de pijn straalde uit naar mijn hoofd/slapen en mijn arm. Mijn heupen waren stijf en stram, maar dat verbeterde na een korte wandeling.

Van pure ellende heb ik een dafalgan codeïne genomen en geprobeerd me niet te laten klein krijgen (mentaal) door de pijn. De avond eindigde heel gezellig aan de buitenkachel en ik voelde me weer wat beter. Zondag. Ellendig. Mijn hoofd leek wel een nucleaire zone: betreden op eigen risico. Schouders en nek deden nog meer pijn dan zaterdag en ondanks een pijnstiller veranderde er niets. Mijn hoofd klaarde een beetje op, maar daar bleef het bij.

Tegen het einde van de dag was ik erg prikkelbaar door de aanhoudende pijn en de uitzichtloosheid. Bovendien liet mijn IBS me geen moment vergeten dat het een ellendige dag was. GVD. Ik wil ook wel eens ‘gewoon’ opstaan zonder pijn. Dat lukte vrijdag, een dag na de yoga, maar daar bleef het bij.

Het resultaat is dat ik vandaag op ben. Ik ben diep moe, lusteloos en ontmoedigd. En ik heb weer pijn. Of wat dacht je?

Misschien zweet ik nu de stress van onze trouw uit. De kine zegt altijd dat het lichaam trager is dan de geest. Maar los daarvan is het eigenlijk altijd wat. Pijn is zo’n sterke prikkel. Het herinnert je aan je ellende en maakt ze nog groter. Bovendien twijfel ik er sterk aan of de spierspanning in mijn lichaam ooit gemiddeld draaglijk zal zijn. De FT zegt dat ik altijd meer spierspanning zal hebben dan een ‘gemiddelde’ mens. Dat geloof ik graag; dat is al jaaaaren zo.

Maar ik heb grenzen en daar wordt nu overgegaan. Ik heb niet de draagkracht om deze pijn te (blijven) dragen. Ik baal ervan.

Straks naar de FT. Hopelijk kan ze verlichting brengen die langer dan 24u duurt…

Het ergste aan pijn is voor mij de eenzaamheid van het afzien. Rondom mij snapt niemand echt wat het is, welke impact het heeft. En het trauma van de afwezige zorgende ouder steekt ook onvermijdelijk weer de kop op.

Puzzel

Themanummer: ‘Skeleton tree’ van Nick Cave ATBD

Sunday morning, skeleton tree
Oh, nothing is for free
In the window, a candle
Well, maybe you can see
Fallen leaves thrown across the sky
A jittery TV
Glowing white like fire
Nothing is for free

I called out, I called out
Right across the sea
But the echo comes back empty
And nothing is for free.’

 

Zelfzorg

Mijn lichaam heeft uitlaatkleppen nodig om spanning te lossen. Daarom ben ik opnieuw begonnen met yoga. Gisteren eerste les: deed deugd!
Ik heb me ook aangemeld voor TRE en hoop dat snel opnieuw te kunnen oppikken.

Voor de yogales ga ik soms een koffietje drinken bij een dagbladhandel op de hoek. Dit keer ben ik buiten gaan zitten zonder boek en heb ik nagedacht over een kortverhaal dat maar niet wou vorderen. Ik kreeg geen verhaal samengepuzzeld. Stilaan ontstonden er nieuwe ideeën en na een kwartier had ik twee denkpistes. Nu de last van de trouw van me afvalt beginnen mijn hersenen stilaan weer te werken.
Tijdens de meditatie na de yoga vormde zich stilaan een verhaal en toen ik thuiskwam ben ik achter mijn laptop gaan zitten en heb ik in één trek 500 woorden geschreven. Van catharsis gesproken! Na de inspanning viel er zoveel spanning van me af dat ik de ganse namiddag moest bekomen. Maar dit keer kon ik ook echt rusten omdat de kop eraf was.

Ik. Kan. Terug. Schrijven. Eindelijk… Zalig! Ik heb vannacht voor het eerst in twee weken zonder inslaper geslapen en mijn lichaam voelt iets rustiger aan. Minder hoge hartslag, minder krampen in mijn buik. Ik heb opnieuw een stukje waardigheid veroverd.

Zelfvertrouwen

Deze week heb ik mijn BFF al drie keer gezien en ik kan opnieuw genieten van ons samenzijn. Alle onzekerheid van zaterdag (trouw) is weggevallen en ik voel me terug goed ik mijn vel. Vanmorgen vond ik zelf dat ik er particularly dashing bijliep. 😉 Wat een opluchting seg! En zo spijtig dat ik me zaterdag zo niet kon voelen. Maar bon, dat is voorbij. Het is zalig om mijn vriendin opnieuw vaker te zien; ik geniet van de complicité tussen ons en de diepgang van onze gesprekken. Maar ook van de humor en de zelfspot die we aan de dag leggen. Ik heb haar enorm gemist de laatste maand.

Toekomstbeeld

Wanneer ik in het nieuwe huis kom, heb ik nog steeds last van verbouwstress, maar dankzij mijn werk in de tuin begin ik een toekomstbeeld op te bouwen dat positief is. Ik zie mezelf op ons terras zitten met de hond, de tuin overschouwend. Hier en daar wat onkruid uittrekken, de rozen verzorgen, beetje lezen, beetje schrijven. Ik ben van plan om heel regelmatig kort in de tuin te werken zodat ik de natuur in goede banen kan leiden. Teveel natuur is ook niet wenselijk. LOL!

 

Niet alleen, wel eenzaam

Themanummer: ‘Road to Joy’ van Bright Eyes

No one ever plans to sleep out in the gutter
Sometimes that’s just the most comfortable place

So I’m drinking, breathing, writing, singing
Everyday I’m on the clock
My mind races with all my longings
But can’t keep up with what I got.’

 

Zaterdag en de week die aan de trouw voorafging, voelde ik me ontzettend eenzaam. Ik was letterlijk alleen in die zin dat mijn BFF op vakantie was en mijn aanstaande twee dagen schampavie was, maar ik voelde me vooral eenzaam. De gapende leegte in mijn hart die de afwezigheid van fijne ouders en het overlijden van mijn grootouders herbergt speelde genadeloos op. Ik miste mijn bomma en bompa, het gevoel omringd te zijn door mensen, groter en sterker dan jijzelf die met zoveel liefde naar je kijken dat je er bijna van bloost.

Het gevolg was dat ik me op mijn trouwdag niet enkel dik en lelijk voelde, maar ook eenzaam. Een hele week inclusief de dag zelf heb die eenzaamheid getorst tot ik zondag niet meer kon en mijn hart uitgestort heb bij mijn echtgenoot :). Hij voelde wel mee, maar was ook verdrietig te horen dat ik onze trouwdag zo pijnlijk beleefd had. Het deed voor hem afbreuk aan de dag, wat ik volledig begrijp. Ik heb hem verzekerd dat, eenmaal het leed geleden is, mijn hoofd de dag zodanig fotoshopt dat ik me vooral de mooie dingen herinner. Maar naar de foto’s kan ik nog steeds niet kijken. De pijn in mijn ogen en op mijn gezicht is te confronterend. Ik heb nog wat tijd nodig.

-¨-¨-¨-¨-

Misschien val ik in herhaling, maar ik heb het gevoel dat de recente opdoffer betreffende mijn bijnieruitputting me berooft van mijn waardigheid omdat ik niet meer aan mijn boek kan werken en ik totaal geen inspiratie heb voor een nieuw verhaal. Dankzij mijn schrijven was ik eindelijk Iemand. En niet zomaar Iemand, maar Iemand met een doel, met een joie de vivre, met een creatieve output. Ik was eindelijk Bird Girl. Het schrijven heeft ook NIKS met mijn ouders of mijn verleden te maken, aangezien het zeer recent is en zij er niks van afweten. Het thema is m.a.w. niet belast met pijn uit het verleden en ingesleten kritiek en afwijzing.

Ik vraag me af of ik er toch niet aan zou beginnen; misschien doet het me wel goed! Maar iets houdt me tegen, omdat ik me herinner dat ik tijdens het werken aan mijn boek heel veel energie verbrandde, alleen al door nervositeit en excitement. Nu ik deze energie niet heb, maar ik de situatie mss alleen maar erger als ik er nu toch aan begin… Maar telkens ik in mijn boek lees borrelt de goesting weer op.