Te intense tijden

Themanummer: ‘Zoutelande’ BLOF en Geike Arnaert

Niets is mooier dan met jou het land doorkruisen
Op mistroostige plekken je bij me te hebben
En te zien dat het goed is, te zien dat we bruisen
En met wodka en met bokking tussen reddingsbanden
En dan zitten we hier in het oude strandhuis
Wat je vertelt houdt me nuchter en warm
En boven m’n hoofd zie ik de grijze wolken
Ik ben blij dat je hier bent, blij dat je hier bent
Wij zitten hier in het gammele strandhuis
Maakte me toch al nooit uit waar we waren
We verzuipen onszelf in de drank van je vader
Ik ben blij dat je hier bent, blij dat je hier bent
Ik ben blij dat je hier bent

 

Vorige week vrijdag, toen ik een post schreef, voelde ik hoofdpijn opkomen vanuit mijn nek. Ik dacht dat een gin tonic het wel zou oplossen, zoals zo vaak. Helaas… Ik bleef eveneens ontzettend moe, het avondeten klaarmaken was een karwei van hep-ik-jou-daar. ’s Nachts werd ik wakker met de schoonmoeder aller hoofdpijnen. Ik ben opgestaan om een migrainepil te nemen en heb verdergeslapen. ’s Morgens was de ergste pijn gaan liggen, maar achteraan mijn nek had ik nog steeds veel pijn, net zoals aan mijn slapen en voorhoofd/ogen. Het is een pijnstillerdag op de zetel geworden.

De dag erna was ik nog niet veel waard, het leek wel of ik echt een slag van de moker had gekregen. Vandaag ging ik naar de FT en zij bevestigde dat er achteraan mijn nek een spanning staat waarmee je een woonwijk kan verlichten. Van net onder mijn haarlijn tot op mijn schouders. Na veel voelen en peilen duidde ze de pijn als afkomstig van te intense veranderingen op korte tijd. En dan bedoelt ze niet het huis, mijn boek… maar interne verandering in mezelf; evolutie als het ware.

Misschien voel ik daarom een ontzettende nood aan cocooning. Ik kan enorm genieten van mijn plekje in de zetel. Ik ben ontzettend blij dat de zon niet schijnt en dat het lekker grijs is. Ik heb nood aan herfst. Daar word ik altijd rustig van. De zomer is me te schel en te fel.

Als bij een godsgeschenk was het vanmorgen in mijn favoriete koffiebar heerlijk rustig. Alleen regulars, locals, en een babbeltje met mijn BFF. Daar had ik echt nood aan en dat voelde als een geschenk. Even geen toeri’s en geen kinderen, maar rust en gemoedelijkheid.

Nu heb ik mijn cocooning-kleren aangetrokken en ga ik lekker, met poes en hond, op de zetel liggen met een boek, de afstandbediening en mijn iPad. En mijn leesbril, want zo ver is het intussen gekomen. Niet dat ik het erg vind; stiekem vind ik hem eigenlijk wel sexy ;).

Mijn vriend werkt intussen in ons huis. Hij heeft een drilboor gehuurd en hij is de vloer aan het slopen in de living/keuken omdat we daar vloerverwarming gaan leggen. Hij was zo enthousiast om eraan te beginnen. Net als wanneer ik een nieuwe sakosj kies en me te pletter google. LOL

 

Advertenties

Number two!

Themanummer: ‘Une belle histoire’ van Michel Fugain

‘Ils se sont cachés dans un grand champ de blé
Se laissant porter par les courants
Se sont racontés leur vies qui commençaient
Ils n’étaient encore que des enfants, des enfants
Qui s’étaient trouvés au bord du chemin
Sur l’autoroute des vacances
C’était sans doute un jour de chance
Qui cueillirent le ciel au creux de leurs mains
Comme on cueille la providence
Refusant de penser au lendemain

 

Mijn tweede publicatie is een feit. Een half uur geleden is het online gekomen. Ben superblij en opnieuw heel fier! Ik heb het verhaal herlezen en ben er nog steeds tevreden mee. De gin staat al koud!

¨*¨*¨*¨

Vanmorgen volgde ik een yogasessie over ‘santosha’, een staat van diepe innerlijke tevredenheid. De yoga was actiever dan anders en de meditatie was heerlijk. Ik heb daarna een boke gegeten en vervolgens 2,5u diep geslapen. Het was een heerlijke slaap, diep, knus en zonder nachtmerries. Wel veel beelden en soms geluiden, maar geen zware kater achteraf. Poes lag naast mij en de hond in de zetel nabij. Er heerste een fijne vrede in huis.

¨*¨*¨*¨

Wat mij op dit moment het meest bezighoudt, zijn twee zaken: het nieuwe huis en mijn boek. Er komt zoveel kijken bij het huis. Plannen moeten bestudeerd worden, de chauffage uitgetekend, beslissingen genomen, containers gereserveerd… Mijn vriend is de verbouwer/architect. Hij neemt de zaken op zich, maar beslissen doen we samen. Ik vind het leuk en spannend, maar soms ook stresserend. Ik kan soms zo moeilijk voorzien welke impact een bepaalde beslissing zal hebben. Mijn vriend heeft al een grote verbouwing achter de kiezen, maar voor mij is deze kleine verbouwing de eerste.

Wat betreft mijn boek heb ik eindelijk waardevolle feedback van een uitgever gekregen en uiteindelijk heb ik beslist het door een professionele redacteur te laten nalezen. Het is een meerkost, natuurlijk, maar ik ben ervan overtuigd dat ik een nieuw paar ogen nodig heb om de foutjes en onvolkomenheden eruit te halen. En een native speaker, dat zal zeker een meerwaarde zijn! Als het eenmaal op punt staat kan ik het ook met veel meer vertrouwen insturen naar nieuwe agenten/uitgevers.

¨*¨*¨*¨

Nu mijn vriend vaak thuis is en minder werkt slaap ik merkelijk beter, en langer. Wat een fijne evolutie!

Leuk nieuws

Themanummer: ‘True love Waits’ van Radiohead

‘I’ll drown my beliefs
To have your babies
I’ll dress like your niece
And wash your swollen feet
Just don’t leave
Don’t leave
I’m not living
I’m just killing time
Your tiny hands
Your crazy kitten smile
Just don’t leave
Don’t leave
And true love waits
In haunted attics
And true love lives
On lollipops and crisps
Just don’t leave
Don’t leave’

Tof nieuws op het schrijffront. Eén van mijn kortverhalen wordt gepubliceerd! En wel eentje dat geïnspireerd is op bovenstaand nummer van Radiohead. Het nummer triggerde iets – het is een enorm sfeervol nummer, gestript van sentimentaliteit, gezongen met een gekwelde stem, hoog en iel. Helemaal mijn ding. Het nummer gaat over afscheid nemen van een geliefde – in casu de ex-vrouw van Thom Yorke (zanger en mede-bezieler van Radiohead) die stierf aan kanker.

Mijn verhaal gaat ook over afscheid; over een vrouw die haar man verliest en door haar omgeving gepusht wordt om desondanks, na twee jaar, de draad weer op te pikken en te daten. De zin die me inspireerde was ‘true love lives on lollypops and crisps’. Dat raakte me zo hard. Wanneer je iemand verliest ga je inderdaad in survival modus en dat uit zich mogelijks in het verwaarlozen van je eetpatroon. Ik heb het zelf meegemaakt dat ik tijdens het eerste jaar van mijn depressie, bvb, overleefde op cake en chips. En nog afvallen ook, gvd. 🙂 Dat is me nu niet meer gegund – gelukkig maar. Anyway, die sfeer straalt het nummer uit in zijn zielvolle kaalheid. Er wordt geen noot teveel gespeeld, maar de noten die gespeeld worden torpederen je hart.

De reden dat ik niet link naar mijn schrijfsels is dat ik deze blog anoniem wil houden. Het is mijn vrijplaats waar ik honderd percent mezelf kan zijn en vrij kan spreken. Slechts vier mensen weten wie er achter deze blog schuilgaat en dat wil ik zo houden.

¨*¨*¨*¨*¨

De laatste tijd slaap ik terug een beetje beter. Ik slaap vlot in – wat zalig is – en slaap alweer ietsje langer, mede dankzij een slaapmasker. De nachtmerries blijven, al focussen ze meer op hartzeer dan op angst. In angstdromen is mijn vader prominenter, in de pijn-dromen is mijn moeder nadrukkelijker aanwezig. En Borsato maar zingen dat de meeste dromen bedrog zijn… 😉

In de soep

Themanummer: ‘Love knows no borders’ van Howe Gelb

Well, welcome to the season
of suspicion and what not
where the only reason
is based on why not
maybe your bank account
is not a high enough amount
just jingling your pockets
full of quarters, well
love knows no borders

 

De laatste weken voel ik mij belabberd, vooral de laatste twee. Ik ga niet meer uitweiden over mijn slaap-‘problemen’ of gebrek aan energie, maar weet dat ze beide nog acuut zijn.

Wat me vooral zorgen baart is de totale afwezigheid van ‘mojo’. Ik voel geen spark, geen waakvlammetje dat elk moment kan ontbranden en me zin geeft om te schrijven of iets te ondernemen. Hoewel ik in feite al veel opgeruimd heb de voorbije weken, dus ik doe toch wel iets, bedenk ik net. Anyway, vooral het gebrek aan inspiratie om te schrijven baart me zorgen. Wat als het niet weerkeert? Waarschijnlijk heeft iedere (beginnende) schrijver hier last van en panikeert die eveneens door een gebrek aan ervaring, maar al dat gerationaliseer stelt mijn gevoel geenszins gerust.

Verder voel ik me ook fysiek slecht. Niet alleen moe en futloos, maar ook buitengewoon dorstig, wondjes genezen slecht, regelmatig last van IBS, droge ogen, vaak plassen, en infecties die weerkeren. Noem me een hypochonder, maar ik dacht hierbij aan diabetes. Waarschijnlijk slaat dat nergens op, maar binnen een paar weken ga ik terug naar mijn wonderarts in Brugge en ik ga er hem toch naar vragen. Hij trekt bloed, dus hij kan het makkelijk testen en dan ben ik gerustgesteld.

Soms vrees ik dat de vermoeidheidsziektes terug zijn, maar daar wil ik niet eens aan denken want nog eens de baxterbehandeling moeten ondergaan en twee keer per week naar Brugge rijden zie ik echt niet zitten. Gewoon verdringen, die boel!

¨*¨*¨*¨

Eén van de zaken waaraan ik merk dat ik niet goed in mijn vel zit is dat ik teveel shop. Online dan vooral. Tijdens mijn boek en vlak erna was ik daar totaal niet mee bezig en nu, zoals vaker in het voorjaar, slaat de shoppingmicrobe toe. Ik ben dan kwaad op mezelf maar helaas ook zwak… en dus nog gefrustreerder.

Verder ben ik ook een paar kilo’s bijgekomen die me op zich niet storen, maar wel de oorzaak erachter, namelijk teveel aperitiefjes en flesjes wijn. Mijn vriend en ik moeten ons herpakken en ons terug aan de regel ‘enkel in het WE’ houden. Anders is het een slippery slope en slechte gewoontes zijn snel gekweekt maar verdomme moeilijk af te leren! Zelfs nu na een paar weken heb ik er al moeite mee.

Terwijl ik het herlees besef ik dat mijn IC weer lekker bezig is. eyeroll-emoji.

¨*¨*¨*¨

Vrijdag had ik een hele goeie sessie bij de psy; ik vertel er later meer over. Helaas de yoga gemist deze week, dat was een bummer. Ik heb er nu echt wel nood aan! Maar het seizoen loopt op zijn einde. Ik heb me ingeschreven voor een speciale reeks ‘yoga en meditatie’ voor stoelyoga (jaja, ik zit bij de oude besjes). Ik hou enorm van de combo yoga en meditatie, dus dat wordt genieten.

¨*¨*¨*¨

Ik heb al twee afwijzingen van mijn boek gehad. Auw. Pijnlijk. Vooral heel wisselend. De ene keer voelde ik me sterk en kwam het niet zo hard binnen, maar de andere keer kwam de mail letterlijk op mijn nuchtere maag binnen en ben ik er een hele dag slecht van geweest. Dan ook nog eens een njet op een kortverhaal van me… Teveel nee’s op drie dagen, dat was echt niet fijn. Ik begin erdoor te twijfelen, natuurlijk. Het leren incasseren hoort bij de job, maar het is gvd geen peanuts

 

Futloos en leeg

Themanummer: ‘Viens dans Mon Ile’ van Thomas Dutronc

Viens dans mon île, aux vinyles rayés…
Ce qui est fragile, se casse en premier
Pendant tes absences, la vie n’a plus de sens
Il pleut dans ma chanson, sans toi dans ma maison

 

Ik voel me de laatste dagen futloos, moe en leeg.

Ik slaap slecht. Als ik al makkelijk inslaap, dan word ik vaak wakker omwille van een nachtmerrie en tussen 6 en 7 ben ik wakker en vat ik de slaap niet meer omdat ik gespannen ben. Je zou voor minder met de XL-nachtmerries die mijn deel zijn de laatste tijd. Ik slaap beter wanneer mijn vriend er is, en soms zelfs langer, maar de nachtmerries laten niet af. Vaak haal ik ’s namiddags een uurtje slaap in, maar dan begint de zetelroutine weer en die was ik zo beu…

¨*¨*¨*¨

Ik heb mijn boek opgestuurd naar zeven agenten. Megaspannend! Ik bereid me voor op afwijzing maar hoop toch dat eentje toehapt. Eén is genoeg, uiteindelijk. We zien wel, maar het is bangelijk.
Mijn laatste vier kortverhalen heb ik ook ingediend. Momenteel heb ik geen funnel meer; alles is ingediend en het is dus afwachten. Vandaar misschien de leegheid; ik voel me wat stuurloos nu ik geen project omhanden heb enerzijds, en te moe ben om aan iets nieuws te beginnen anderzijds.

¨*¨*¨*¨

Bij de FT was het vandaag interessant. Er was veel spanning, vooral rondom mijn hoofd vanuit schouders en nek, en in de buikstreek. Mijn lichaam werkte vlot mee met de behandeling, mijn kindje spartelde ook niet tegen. Maar de spanning is wel het resultaat van de vele dingen die momenteel spelen: boek ingediend, huis gekocht, mijn vriend zijn opleiding, huis verkopen, opruimen tegen de verhuis… Er staat zoveel op stapel dat mijn lichaam zich onveilig voelt en dus tegenpruttelt. Vandaar ook de nachtmerries, volgens haar. Als een soort van oud waarschuwingssysteem dat ik op mijn qui-vive moet zijn. Alsof je dat als traumapatiënt niet zowiezo in extreme mate bent.

¨*¨*¨*¨

De enige persoon van mijn mini-familie die ik nog zie is een nonkel van moederskant. Hij heeft altijd beloofd ons contact ‘geheim’ te houden en beweerde dat mijn moeder er niks van wist. Verleden week mailde hij me dat mijn moeder gevraagd had of ik mijn trouwkleed terug wou. Mmm… Waarom vraagt ze dat aan hem? Dan weet ze toch dat wij nog contact hebben? Heeft ze dat geraden of heeft hij het verteld?

Doet het ertoe? Ja, eigenlijk wel. Het gaat om vertrouwen. Ik ga het hem dus vragen, hoe zij erop gekomen is om het hem te vragen. Dan is mijn nieuwsgierigheid bevredigd en weet ik waar ik sta. Wantrouwen… erg hé. Maar ik kan er niet doen, het is sterker dan mezelf. Ik weet immers waarom.

 

Nachtmerries in het kwadraat

Themanummer: ‘Stream’ van Alin Coen Band’ opgedragen aan mijn kindje

Turn the coin cause there’s no way to measure
What I found in you my greatest treasure
All my words had gone, I lost the key
Could I still make you trust in me
Turn the coin cause there’s no way to measure
What I found in you my greatest treasure
All my words had gone, I lost the key
Could I still make you trust in me,
Trust in me.’

Zondag heb ik eindelijk weer wat kunnen werken. Plots sloeg de motor terug aan. ZALIG! Mijn vriend vertrok om te gaan stemmen rond twee uur en daarna ben ik tot zes uur bezig geweest. Ik werk nu aan een inleidende brief, een synopsis van mijn boek en ik werk drie kortverhalen af – deadlines!

Gisteren heb ik mijn ‘Writer’s Yearbook’ – de bijbel van de schrijver – uitgepluisd om geschikte agenten te vinden die interesse zouden kunnen hebben in mijn manuscript en die me ook aanspreken omwille van hun filosofie, manier van communiceren en portfolio van auteurs. Een werk van lange adem. Ik ben er gisteren drie uur mee bezig geweest en heb drie agenten gevonden die me aanstonden. Ik heb nu een lijstje van vijf, nog eentje erbij en dan iedere brief personaliseren naar de individuele agent.

Je kan je niet voorstellen hoe moeilijk het is om een complex boek samen te vatten op een A4’tje in een leesbare font. Maar het dwingt je wel om tot de essentie te komen en dat is altijd een goeie oefening. Als de synopsis standhoudt, dan zit je verhaal wrschlk ook wel goed in elkaar.

-*-*-*-

Ik slaap heel slecht de laatste week. Inslapen lukt vrij goed omdat ik heel moe ben ’s avonds maar ik word belachelijk vroeg wakker. Gisteren 6.45u. Vandaag 6.14u. Gisteren voelde ik dat nog niet, maar vandaag ben ik echt loom.

Erger dan het vroege ontwaken zijn de gruwelijke nachtmerries. Ik heb al jaaaren nachtmerries, maar ze intensifiëren de laatste week tot griezelige hoogtes. Brrr. Wanneer ik dan wakker word ben ik in feite opgelucht en vind ik de rust niet om opnieuw in te dommelen. Ik vraag me af wat de intensiteit van de nachtmerries zo de hoogte injaagt? Broeit er iets? Gisteren bij de FT viel de spanning nochtans redelijk mee, gezien mijn track record de laatste tijd.

Time will tell. Ik houd mijn hart al vast. (emoji met rollende ogen)

Controle arts

Themanummer: ‘Here comes the sun’ door Nick Cave

Little darling, the smiles returning to the faces
Little darling, it seems like years since it’s been here
Here comes the sun
Here comes the sun, and I say
It’s all right

 

Naar de controle arts gaan is niet bepaald fijn. Het is eerder stresserend en soms vernederend. Gelukkig viel het dit keer mee in die zin dat de dame in kwestie zeer gerichte vragen stelde en to the point was. Ze heeft me wel n beetje gegrild, maar ze was fair.

Daarna ben ik naar de yoga geweest. Dat deed enorm veel deugd. Na de controle voelde ik mijn spieren verstrammen omdat de stress plots op mijn lijf sloeg en die verstijving is nu wat weggetrokken. Oef.

-*-*-*-

Gisteren had ik afgesproken met een goeie vriend van me. We hebben bijgebabbeld op een heerlijk terrasje en tot 21u buiten gezeten. Wat een luxe! Daar werd ik echt goedgezind van. Vandaag ben ik natuurlijk een beetje kroket omdat ik pas om 23u in mijn bed lag en moe ben van het babbelen en luisteren. Dat heb je als HSP: je luistert heel intens, maar dat vergt veel energie. Dadelijk ga ik even n rustje doen.

-*-*-*-

Morgen ga ik naar de TT. Momenteel heb ik er geen courage voor, maar dat zal morgen weer wel beter gaan, hoop ik. Laat vanavond komt mijn vriend thuis uit Lyon; die moest een laatste keer een weekje weg voor zijn job. Ik vraag me af hoe het zal verlopen.
Heb ik me te sterk gehouden (onbewust) en val ik als n pudding ineen of is het effectief vlot gegaan (zoals het lijkt) en doet het simpelweg deugd dat hij er weer is?

In het verleden zette ik me altijd schrap als hij op buz trip ging, dus ik weet echt niet goed waar ik nu aan toe ben.