Opklaringen

Themanummer: ‘Un cielo senza nuvole’ van Pino Daniele

Vedrai un cielo senza nuvole
e penserai al nostro amore
come un raggio di sole
che ti scalda la mente ed il cuore
perché sarà sempre così, sarà così

De storm is gaan liggen, ik voel me terug beter en kom er bovenop. Het was een heftige week, maar ik zie het terug zonniger in.

Ik heb uiteindelijk medicatie genomen om wat te kalmeren en mijn buik te laten rusten, zodat ik niet meer overprikkeld werd en opnieuw kon ontspannen. Zo ben ik me stap voor stap beter beginnen te voelen. Ik vind het spijtig dat het me niet gelukt is zonder medicatie, maar ik lig er ook niet van wakker. Het duidt wel op een pijnpunt waar we verder aan moeten werken in de therapie, nl zelfredzaamheid en het vertrouwen dat ik voor mezelf kan zorgen.

Intussen is mijn vriend ook weergekeerd uit Japan en zijn we herenigd. Heerlijk dat alles weer back to normal is. Al is het nu ook best spannend, want morgen vertrekken we voor twee weken op reis en vandaag zijn we bezig met de voorbereidingen. Ik voel het aan mijn buik, die ligt weer wat overhoop. Zodra we morgen vertrokken zijn zal dat ook weer een stuk beter gaan.

Stress is verdorie toch een bron van ellende, jongens toch. Zodra ik uit mijn comfortzone tuimel – en daar is weinig voor nodig – is mijn lichaam ook uit evenwicht en beginnen de kwaaltjes. Ik wou dat ik daarin sterker zou worden, maar als HSP ben je nu eenmaal heel gevoelig. Mijn FT (fasciatherapeute) zegt dat mijn gekwetste kind opspeelt en dat ze aandacht en verzorging wil. Zij wil me helpen om mijn lichaam meer vertrouwen te geven zodat geest en lichaam beter in balans komen.

Ik ga de komende twee weken genieten van mijn vakantie en lekker in mijn comfort zone kruipen. Tot dan!

Het kaartenhuis is in elkaar gezakt

Themanummer: ‘Chasing cars’ van Snow Patrol

Let’s waste time
Chasing cars
Around our heads
I need your grace
To remind me
To find my own

Donderdagavond begon mijn buik raar te doen; mijn IBS speelde op. Ik wijdde het aan mijn opkomende therapiesessie waar ik de laatste tijd wel vaker nerveus voor ben. Waarom weet ik niet, maar ik voel het aan mijn lichaam. De sessie ging over de geluksgevoelens die me beangstigden en mijn lichaam en geest op hol deden slaan. We ontleedden wat er gebeurde en bereidden een EMDR voor die we in de volgende sessie zullen uitvoeren.

In plaats van opluchting voelde ik bij het terugrijden een toegenomen nervositeit en gejaagdheid. Ik kreeg meer last van dwanggedachten en mijn buik deed echt pijn. Sindsdien is het hek van de dam. Mijn buik terroriseert me, ik kan er niet van slapen. Mijn moraal is gekelderd, ik voel me de speelbal van mijn lichaam en weet niet hoe ik op dit moment goed voor mezelf kan zorgen. Ik voel me in toenemende mate hulpeloos en angstig.

Mijn vriend is in Japan, ik mis fysiek contact zoals een baby dat mist. Ik snak naar een knuffel, naar zijn warme lichaam dat me, gewoon door er te zijn, sust. Gelukkig heb ik hier vrienden die ik zich om me bekommeren en me helpen mijn gedachten te verzetten. Maar wanneer ik thuiskom valt alles weer op mij.

Vandaag stond ik op met buikpijn, een geblokkeerde nek en zware hoofdpijn. Volgende week zaterdag vertrekken we voor twee weken op reis. Wat als dit niet overgaat, wat als ik in deze staat aan de reis waar ik zo naar uitgekeken heb moet vertrekken? Nog een reden om bang te zijn. Het benauwt me dat ik zo snel weer patineer en geen manier vindt om mezelf gerust te stellen. Mijn lichaam spartelt tegen als een vis die uit het water getrokken wordt. Het feit dat ik pas heel recent van mijn medicatie vanaf ben speelt natuurlijk ook mee. Plots val ik weer zonder vangnet. Ben ik daar wel klaar voor? Uit wat ik nu meemaak kan ik alleen maar concluderen dat ik het zo niet red.

Ik moet iedere avond een inslaper innemen om ondanks mijn pijnlijke buik te kunnen slapen. ‘s Avonds kan ik niet rusten of ontspannen want mijn lichaam prikkelt me constant. Het is geen pretje. Ik word er stilaan moedeloos van. Where do I go from here?

Blijheid, Vrijheid?

Themanummer: ‘Cold little heart’ van Michael Kiwanuka

Did you ever want it?
Did you want it bad?
Oh, my
It tears me apart
Did you ever fight it?
All of the pain, so much power
Running through my veins
Bleeding, I’m bleeding
My cold little heart
Oh I, I can’t stand myself

Nadat ik mijn vorige post schreef kelderde mijn humeur langzaam maar zeker. Ik had mijn blijheid en verlangen uitgesproken en het leek me alsof ik te ver was gegaan, alsof het daardoor niet meer echt was. Ik wil de harmonie die ik momenteel voel zo graag vasthouden en inkaderen dat ik er bijna niet meer van kan genieten.

Ik voelde me zo kwetsbaar omdat ik me had durven overgeven aan iets positiefs, iets moois en iets zonnigs. Diep in mezelf geloof ik nog steeds dat zulke dingen niet voor mij zijn weggelegd, dat ze verraderlijk zijn en zullen opgaan in rook nog voordat ik ze heb uitgesproken. Ik werd bang van mijn woorden, bang van mijn gevoelens. Geluk houdt nog geen geborgenheid voor me in.

De angst dat iemand het kapot zal maken is groot, net zoals de angst dat mijn omgeving me zal laten vallen wanneer ik gelukkig ben. Deze angstbeelden zijn niet uit de lucht gegrepen, ik heb gelijkaardige situaties meegemaakt en die hebben diepe sporen nagelaten. Zo diep dat ik al jaren niet meer gelukkig durf te zijn. Zo diep dat ik met een IC (Interne Criticus) rondloop die me behoedt voor geluk door het bij het minste gevaar in de kiem te smoren.

Nu het me eindelijk opnieuw te beurt valt – geluk – voel ik me onwennig en angstig. Dat vertaalt zich in een luidere IC, in OCD gedrag (tellen, woorden herhalen, songteksten opzeggen in mijn hoofd), in spierpijn. Het lijkt wel alsof ik stiekem moet genieten en door bezweringen op te zeggen het geluk toch dichtbij me wil houden.

Natuurlijk wil ik dit geluk, wil ik het in alle vrijheid en blijheid kunnen voelen en beleven. En gelukkig ben ik sterk genoeg om dat ook te doen met mijn volle bewustzijn. De neveneffecten moet ik er voorlopig bij nemen, die probeer ik te dragen en er niet teveel aandacht aan te schenken. Hopelijk leer ik intussen hoe ik gelukkig kan zijn op een niet-angstige maar blije manier. Morgen zal ik het er in de therapie zeker over hebben.

En het werd zomer…

De laatste weken voel ik me steeds beter in mijn vel. Mijn zelfvertrouwen groeit en ik voel eindelijk een innerlijke kracht opborrelen die ik al jaren kwijt was. Het magische is dat deze kracht niet verdwijnt, maar telkens opnieuw weerkeert. Een heerlijk gevoel, zo heerlijk dat ik de tijd zou willen bevriezen om zeker te zijn dat ik deze nieuwe kracht nooit meer verlies.

De zomer is stilaan begonnen, en ik geniet van het zachtere weer en de terrasjes die weer binnen ons bereik liggen. De tuin leeft helemaal op en de moestuin begint te groeien. De natuur is heel mooi en de zee is prachtig. Elke dag weer anders.

Ik begin me stilaan ook beter in mijn lichaam te voelen en worstel minder met mijn Interne Criticus. Hij heeft me zo lang in de put geduwd door me in te fluisteren dat ik dik en lelijk was, maar stilaan vervaagt hij en word ik sterker. Ik voel dat mijn complexen minder dwingend worden en dat ik me terug mooi kan voelen. Wat een opluchting! Ik kom steeds dichter bij mezelf.

-=-=-=-=-

Mijn voornaamste hobby is lezen en ik ben momenteel bezig aan de eerste Napolitaanse roman van Elena Ferrante: ‘De geniale vriendin’. Wat een prachtboek! Het zuigt me helemaal mee en ik verheug me op elk leesmoment. Het is een ideaal boek om in dit seizoen te lezen, omdat het hier ook zomer is en de dagen lang zijn. Dat maakt het makkelijker om aan te knopen bij de Italiaanse sfeer en hitte. Een aanrader.

-=-=-=-=-

Mijn vriend is alweer naar Japan getrokken voor zijn werk en ik voel me sterk genoeg om de periode van zijn afwezigheid (tien dagen) alleen te overbruggen. Alleen mijn lichaam aarzelt nog. Zondag kreeg ik heel veel last van mijn IBS en van nek- en schouderpijn. Gelukkig had ik gisteren een afspraak bij mijn fasciatherapeute en heeft zij de pijn kunnen verlichten. Het celgeheugen van mijn lichaam is nog ingesteld op de oude angsten zoals ‘ik kan het niet alleen’ en het heeft meer tijd en overredingskracht nodig om zich aan de nieuwe situatie aan te passen. Daarbij helpt zij mij, want dat kan ik niet op mijn eentje. De angst en trauma’s hebben zo’n diepe sporen nagelaten dat mijn lichaam nog steeds niet durft loslaten. Het gelooft als het ware niet dat het niet meer nodig is om zo bang te zijn. Daardoor voelt mijn lichaam vaak aan als een blok aan mijn been, want ik wil vooruit maar mijn lichaam houdt me tegen door pijnsignalen te geven. Op den duur zou je denken dat het slecht gaat, enkel en alleen omdat je lichaam je dat vertelt. In dit geval moet ik dus niet naar mijn lichaam luisteren, maar mijn lichaam geduldig leren om beter naar mij te luisteren.

Welkom!

Welkom op mijn ‘nieuwe blog’! Hopelijk vinden jullie de interface aangenaam en vinden jullie me makkelijk terug. Ik heb ervoor gekozen om mijn blog een andere naam te geven omdat mijn focus nu eerder op leven met mijn hooggevoeligheid ligt dan op depressie. Voor de rest verandert er niets. Blijven lezen! 😉

 

Succesvolle EMDR

Themanummer: ‘Iris’ van The Goo Goo Dolls

And I don’t want the world to see me
‘Cause I don’t think that they’d understand
When everything’s meant to be broken
I just want you to know who I am

Vorige week hebben we tijdens mijn therapiesessie een EMDR gedaan rond het laatste gesprek dat ik met mijn ouders had, waarin ze me een ‘stuk stront’ noemden. Ik werd erdoor geplaagd, het achtervolgde me en ik wist er geen blijf mee. Op alle momenten van de dag kwam het in mijn hoofd op en barstte de bom in mijn hoofd opnieuw en opnieuw.

Tijdens de EMDR voelde ik eerst verdriet en dan kwaadheid en frustratie opborrelen. En uiteindelijk bleek dat ik zinde op wraak. Naarmate de sessie vorderde begon ik te beseffen dat ik, door de gedeelde woede, met hen verbonden blijf. Plots zag ik voor mij het woord ‘loslaten’ opdoemen en realiseerde ik mij dat ik verkeerd bezig was. In plaats van kwaad te blijven en op wraak te zinnen moet ik het loslaten en pas dan kan ik meer afstand van hen nemen. Daar zijn we dan dieper op ingegaan en ik voelde hoe de woede zakte en ruimte maakte voor opluchting

Het was een wonderlijk proces en sindsdien heb ik er niet meer aan teruggedacht. Zelfs tijdens het poetsen werd ik niet geplaagd door herinneringen of kwaadheid. EMDR is echt een hele krachtige anti-traumatherapie en ik ben dankbaar dat ik zo’n goede therapeut heb gevonden die me echt kan helpen. It makes all the difference.

-=-=-=-=-

Mijn literaire helden vallen als vliegen. Eerst gaf Tom Wolfe er de brui aan en nu Philip Roth… Vooral Tom Wolfe heeft me met zijn boeken beroerd en geamuseerd. Weergaloze schrijver. Ik beveel iedereen aan om ‘Het vreugdevuur der ijdelheden’ asap te lezen. Een prachtige ervaring, je verveelt je geen moment.

Kiezen en delen

Themanummer: ‘Roar’ door Tom Odell

Now I’m floating like a butterfly
Stinging like a bee I earned my stripes
I went from zero, to my own hero

 

Vorig weekend kwam mijn suikeroom op bezoek en hoewel ik met hem een speciale band heb, is zo’n bezoek toch altijd dubbel. Enerzijds ben ik blij om nog contact te hebben met een deel van mijn familie en zeker iemand met wie ik zo’n nauwe band heb gehad. Anderzijds brengt hij ook een stukje moeder met zich mee

Deze keer heb ik het aangedurfd om te vragen of iemand van zijn bezoekjes afweet. Blijkbaar niet, hij heeft het tegen niemand verteld. Dat was een opluchting, omdat ik vreesde dat mijn moeder hem anders zou grillen tot hij iets blootgaf. En hij kan niet goed weerstaan aan de paramilitaire technieken van mijn moeder. Toch voelde ik me heel naakt toen ik de vraag stelde, omdat ik een weervraag verwachtte, in de genre van ‘wat is er nu eigenlijk aan de hand?’ Maar die vraag kwam gelukkig niet. 

Het werd een gezellige namiddag en ik voel me altijd meer ontspannen na een uurtje of twee in zijn gezelschap. Ook al valt zijn bezoek iedere keer weer mee, toch blijf ik gestresseerd wanneer de nieuwe afspraak in het vooruitschiet ligt. 

-=-=-=-

Vandaag moest ik weer naar Brugge voor een bloedname, om te kijken of de behandelingen resultaat hebben opgeleverd. Het ging allemaal heel snel en binnen een maand heb ik de uitslag. Ik was al een tijdje aan het spelen met het idee om de inspuitingen in mijn nek stop te zetten, aangezien ik daar ten eerste geen baat bij heb, ze ten tweede heel duur zijn, en ik finaal de marteling beu ben. Ik wist niet goed of ik het zou doen, maar toen de verpleegster mijn ader prikte en me weeral pijn deed was ik het plots beu. Volgende week weeral op de pijnbank liggen: nee, danku. Ik wil van die stress en druk vanaf, en ik ben niet meer gemotiveerd om de behandeling verder te zetten. Ik heb dan al mijn moed bijeen geraapt en bij de secretaresse mijn afspraken afgezegd. Tegen de dokter zelf heb ik niets kunnen zeggen, die heb ik niet gezien vandaag. Ik ben blij met mijn beslissing, ik heb goed geluisterd naar mezelf en prioriteiten gesteld. Toppie.