illustratie

Themanummer: ‘Birds’ van Kate Nash

Well so they ran out of the station and jumped onto a bus
With two of yesterday’s travel cards and two bottles of Bud
And he said “you look well nice”
Well she was wearing a skirt
And he thought she looked nice
And yeah, she didn’t really care about anything else
Because she only wanted him to think that she looked nice
And he did…

De voorbije 24u waren een perfect illustratie van de dark side van de huidige medaille.

Gisteren omstreeks 18u begon ik mij raar te voelen. Ik was ijl in mijn hoofd en ik leek wel boven de planeet te zweven. Ik had nochtans niks gedronken of geslikt. Toen ik ging slapen voelde ik me zo opgedraaid dat ik al snel wist dat het niet vanzelf ging gaan… Ik nam een inslaper en ipv in te slapen begonnen mijn benen raar te doen. Geen wiebelbenen zoals zo vaak gebeurt, maar zware benen.

Ik sliep vreselijk slecht. Ik heb gezweet als een paard, ik had het te koud of te warm, mijn darmen sloegen op hol, ik had allerlei rare dromen en ik was belachelijk vroeg wakker – en nog steeds even overprikkeld. Toen ik opstond en ontbeet zag ik mijn pillendoosje van de dag ervoor liggen en plots begreep ik het: ik was vergeten om ’s ochtends mijn anti-depressivum te nemen. Nadat ik het vanmorgen had genomen ebde het rare gevoel een uur of drie later weg, maar ik bleef me nog lang belabberd voelen.

Ik sla er steil van achterover hoe verstrekkend de gevolgen zijn van één vergetelheid. Een hele nacht en halve dag naar de knoppen. Pas nu voel ik me terug normaal – whatever that may be.

Gisteren voelde ik me tot een uur of zes redelijk high en happy, en de volgende 24u pretty shitty, wat me opnieuw heeft doen inzien dat ik graag in het midden van het bed lig. Lekker saai, doe mij maar gewoontjes, dat is al gek genoeg. Of weet je wat? Doe maar extra saai. Dan voel ik mij in mijn nopjes. Het leven van een HSP-er is al ingewikkeld genoeg; laat de highs maar aan de anderen over. Dit HSP’tje weet hoe heerlijk precies de juiste dosis van saai kan zijn.

Advertenties

Omgaan met onveiligheid

Themanummer: ‘The end of the world as we know it’ van REM

Six o’clock, T.V. hour, don’t get caught in foreign tower
Slash and burn, return, listen to yourself churn
Lock him in uniform, book burning, bloodletting
Every motive escalate, automotive incinerate
Light a candle, light a motive, step down, step down
Watch your heel crush, crush, uh oh
This means no fear, cavalier, renegade and steering clear
A tournament, a tournament, a tournament of lies
Offer me solutions, offer me alternatives and I decline
It’s the end of the world as we know it (I had some time alone)

 

Vorige vrijdag was ik helemaal opgedraaid en nerveus. Ik wist geen weg met mezelf en liep de muren op. Later die dag had ik een therapiesessie en die kwam geen moment te vroeg.

Nadat ik had verteld over mijn klachten, kwam het plots in mij op dat mijn dromen misschien inzicht zouden bieden en ik vertelde een paar opvallende details uit de nachtmerries van de voorbije dagen. Stilaan kwamen we tot het inzicht dat de veranderingen die momenteel in mijn leven plaatsvinden leiden tot een diep gevoel van onveiligheid – ongeborgenheid als je wil.

Een van de oorzaken is het feit dat mijn dagindeling er momenteel totaal anders uitziet dan twee maanden geleden. Enerzijds door het feit dat ik nu tijd neem om te schrijven, en anderzijds omdat ik nog moet uitzoeken hoe ik mijn dag het best indeel. Routine is voor mij heel belangrijk. Ik heb nood aan een hoge mate van voorspelbaarheid om goed te kunnen functioneren. Momenteel is er te weinig routine en dat veroorzaakt stress en angst. Vandaar dat ik me onveilig voel.

De oplossing ligt volgens mij in het geduldig afwachten tot het stof weer gaat liggen. Stilaan vind ik mijn draai wel terug en dan valt alles opnieuw in de plooi, alleen zal het een andere plooi zijn dan diegene waarmee ik vertrouwd ben. Vroeger draaide alles rond het in toom houden van angst, terwijl er nu inspiratie vloeit. Twee tegengestelde bewegingen die je niet gescheiden kan houden. Inspiratie vooronderstelt emotionele ruimte, maar zo krijgen angst en stress ook meer bewegingsvrijheid. Het komt er dus op aan om een nieuw evenwicht te vinden en dat kost tijd.

Terwijl ik afwacht probeer ik soms te schuilen voor de heftige emoties. Dat lukt de ene dag al beter dan de andere. Mijn lichaam is de voornaamste uitlaatklep voor de onrust die in mij woedt. Soms helpt een glaasje wijn of een massage om wat rust te vinden, een andere keer kan ik mij verliezen door ‘Suits’ te bingewatchen of een nachtje goed te slapen – al komt dat laatste (te) weinig voor.

 

Grote Dag

Themanummer: ‘I’m a bitch, I’m a lover’ van Alanis Morisette

Yesterday I cried
Must have been relieved to see
The softer side
I can understand how you’d be so confused
I don’t envy you
I’m a little bit of everything
All rolled into one

Vandaag was een Grote Dag: ik heb elk hoofdstuk in mijn boek uitgetekend, de plot ligt vast, de personages hebben vorm en ik ben tevreden. Ik heb vandaag zes uur onafgebroken gewerkt, dus het tolt nog allemaal door mijn hoofd, maar toch ben ik opgelucht. Ik zat vast en kwam gisteren geen stap verder. Vanochtend ben ik opnieuw achter mijn bureautje gekropen en toen kwam mijn diesel op gang.

Nu is het natuurlijk pas echt ernst. Het schrijfwerk kan beginnen, en dat vind ik heel spannend. Ik heb koudwatervrees aan de ene kant en ongelofelijk veel goesting om eraan te beginnen aan de andere kant. Het najagen van mijn schrijversdroom brengt veel spanning met zich mee. Ik sukkel met psychosomatische klachten, de spanning in mijn lichaam is torenhoog en ik slaap moeilijk in. Soms wou ik dat ik er niet mee begonnen was, maar meestal ben ik heel blij dat de ban gebroken is!

-=-=-=-=-=-

Omgaan met veranderingen vind ik een van de moeilijkste processen dat er is. Ik word al slecht gezind wanneer de krant van layout verandert of er rubrieken veranderen. Denk je dan maar eens in hoe ik me nu voel, nu mijn wereld op zijn kop staat omdat ik de vermetelheid heb om mijn jeugddroom in vervulling te doen gaan… Ik zweet er soms van, ben angstig en verwachtingsvol tegelijkertijd. Ik droom soms dat het een succes wordt en vrees soms dat ik er helemaal niks van zal bakken. Intussen laat mijn concentratie het afweten omdat ik aan mijn verhaallijn denk waardoor ik eten laat aanbranden, verkeerd rijd en alles vergeet zoals medicatie nemen en douchen. LOL! ‘You look for your dreams in heaven but what the hell are you supposed to do when they come true?’ dixit George Michael.

Ik hoop dat ik gaandeweg een nieuw evenwicht zal vinden tussen inspanning en ontspanning zodat mijn hersenen opnieuw wat meer rust vinden. Ik houd nu immers drie ballen in de lucht: mijn droom (het boek), mijn trauma (me dik voelen) en mijn lichaam sussen (pijn, jeuk, kwaaltjes). En avant! 😉

 

EMDR

Themanummer: ‘Anima Fragile’ van Vasco Rossi

‘Da tutte quelle situazioni che ci univano
Da tutte quelle piccole emozioni che bastavano
Da tutte quelle situazioni che non tornano mai
Perché col tempo cambia tutto lo sai
E cambiamo anche noi’

Zopas had ik in de therapie de gelegenheid om een EMDR te doen rond het thema lichaamsbeeld en voeding. Zoals verwacht was het een intense sessie, maar ze bracht interessante dingen in beeld.

Er zijn voor mij twee emoties verbonden met eten: bij mijn grootouders leerde ik dat eten verbindt, dat het liefde en geborgenheid uitdrukt en dat het puur genieten kan zijn. Bij mijn ouders was eten eerder een bron van conflict; voor mijn vader was eten puur genieten, maar mijn moeder keurde dat af omdat mijn vader te zwaar was. Nooit heb ik anders geweten dan dat ik moest kiezen tussen mee genieten of mee afkeuren. Het is uiteindelijk afkeuren geworden…

Ik durfde niet te kiezen voor mijn vaders manier van genieten omdat mijn vader veel te volatiel was als volbloed narcist. Ik koos dus voor de voorwaardelijke liefde van mijn moeder die inhield dat genieten af te keuren viel.

Wanneer ik tijdens de EMDR nog dieper probeerde te peilen naar mijn emoties, bleek er achter de keuze tussen genieten en afkeuren vooral eenzaamheid schuil te gaan. Want welk kind wil nu kiezen tussen zijn moeder en zijn vader, of verscheurd zijn tussen de geborgenheid bij de bomma of kilte en afwijzing bij de ouders?

Eenzaamheid is een lastige emotie. Ieder van ons kent ze en wordt er in mindere of meerdere mate mee geconfronteerd. Maar tegenover leegte kan je in feite alleen liefde plaatsen, en warmte. En die heb ik godzijdank bij mijn grootouders gekend. En die ken ik ook in mijn huidige leven en relatie. Toch zo spijtig dat de leegte die mijn ouders hebben achtergelaten zo gapend en pijnlijk is… Het is een wonde die nooit geneest, maar waar ik mee moet leren leven en omgaan.

EMDR voorbereiden

Themanummer: ‘Paradise blues’ van Eels

Your contempt and your sarcasm
It’s all so transparent
Why don’t you give up the act now, kid
Woo, and let some love in?
Cause that’s all that we got
Singin’ these paradise blues

Straks ga ik naar de psy met de bedoeling om een EMDR te doen rond het thema lichaamsbeeld. Ik ben heel nerveus, heb buikkrampen en mijn keel zit dicht. Het is niet alleen een zwaar proces (EMDR) maar vooral ook een delicaat thema.

Woensdagavond stak het ik-ben-dik-gevoel weer de kop op. Ik had ervoor gekozen om mezelf een lasagne te gunnen – alleen al mijn woordkeuze, tsss – en die smaakte me geweldig. Al terwijl ik at voelde ik hoe het genieten omsloeg in een gevoel van walging van mezelf. Toen ik achteraf in de zetel zat voelde ik me net een aangespoelde walrus: opgeblazen, zwak, onwaardig. Het drong tot me door dat wat me echt dwarszat het toegeven aan mijn eigen goesting was. Ik verlangde naar een lasagne en ik had die simpelweg gekocht en opgegeten. Ik realiseer me nu dat ik op dat moment zelfs besefte dat het een daad van rebellie was. En daar moest ik voor gestraft worden met genadeloos kritische en afwijzende gedachten. Ik zag de afkeurende blik van mijn moeder voor me, voelde de afwijzing van mijn kritische vader en ik voelde me klein en waardeloos.

Meestal gehoorzaam ik aan de roep om flink te zijn en eet ik gezond en redelijk mager. Maar eigenlijk wil ik de vrijheid om zelf te kiezen en wil ik me losmaken van de dictatuur die zo diep ingeprent is. Soms gehoorzaam  ik aan de roep en stel ik een daad van rebellie, zoals een lasagne kopen. Helaas zijn de consequenties daarvan vreselijk zwaar. En toch blijf ik het doen en kies ik stiekem toch voor iets lekkers… ik WIL namelijk luisteren naar mezelf, maar de dictator in mezelf roept zoveel luider. (De ironie is dat ik zowiezo zou kiezen voor gezond eten simpelweg omdat ik graag lekker en puur eet.)

Donderdag waren de straffende gedachten nog steeds van de partij, maar na een wandeling met de hond en een terrasje ging het weer beter met me. ’s Avonds ging ik voor het eerst naar de leesclub in het dorp en die aanstaande confrontatie met nieuwe mensen bracht opnieuw gevoelens van waardeloosheid naar boven, met het daaraan gekoppelde afwijzen van mijn lichaam – en dus mezelf.

Ik herinner me een gevoel uit mijn droom van de voorbije nacht. Kort geschetst werd ik door mijn ouders afgebroken en wijsgemaakt dat niemand ooit van me zou houden. En plots was daar een jongeman die verliefd op me was en die me vasthield. Die omarming bracht een intens gevoel van thuiskomen in de wereld met zich mee. Een warme golf overspoelde mij en ik was diep gelukkig. Een heerlijk gevoel, dat ik godzijdank in het echte leven ook terugvind in mijn relatie. Nu nog kunnen/durven thuiskomen in mezelf…

Epiphany

Themanummer: ‘Feeling good’ door George Michael

Fish in the sea
You know how I feel
River running free
You know how I feel
Blossom on the tree
You know how I feel
It’s a new dawn
It’s a new day
It’s a new life
For me
And I’m feeling good

Ik droom er al mijn hele leven van om een boek te schrijven, maar het was zo een van die projecten die niet van de grond kwam en waar ik ook wel een beetje bang voor was. Stel dat ik het me niet lukte, dan moest ik mijn droom opgeven…

Vorige week zat ik nietsvermoedend in de zetel naar de tv te kijken en plots kreeg ik een epiphany – een openbaring. Ik wist ineens waar mijn boek over zou gaan. Een aantal zaken had ik al beslist: ik zou een detectiveroman schrijven die zich afspeelt in Engeland, aan de kust, waarin een vrouwelijke detective de hoofdrol speelt. Ik zou een wereld scheppen waarin ik mij goed zou voelen, waar ik zelf graag deel van zou uitmaken, met kleurrijke personages en een prachtig ongerept landschap. En nu had ik plots ook een misdaad in gedachten.

Deze openbaring heeft een rollercoaster aan hersenactiviteit en emoties in gang gezet. De doos van Pandora is geopend en ik denk koortsachtig na over waar, wie, hoe, wat, wanneer… Het is heerlijk bevrijdend en beangstigend beklemmend tegelijk. Mijn vriend spreekt bvb tegen me en ik hoor maar de helft want er valt me plots een idee in. Of ik lig wakker omdat ik mijn hersenen niet gekalmeerd krijg. De krant lezen is plots onmogelijk; ik kan me eenvoudigweg niet concentreren. Overal ontwaar ik motieven voor moord, mogelijke twists voor de plot en er vliegen zoveel ideeën rond in mijn hoofd dat ik ze allemaal niet gestructureerd krijg.

Normaal twijfel ik enorm aan mezelf en zou ik zo bang zijn om te falen dat ik het mogelijks zou opgeven. Maar nu twijfel ik geen moment, het heeft gewoon zo moeten zijn en ik accepteer mijn lot. Eindelijk doe ik wat ik al jaaaren wil doen maar nooit aandurfde. Bangelijk.

Ik hoop wel dat mijn adrenalineniveau met de tijd opnieuw zal dalen en dat ik terug meer rust vind. Vandaag ben ik alvast begonnen met het structureren van de stapel ideeën en informatie die ik tot nu toe bijeengesprokkeld heb. Het is vermoeiend maar ook enorm plezant en ik voel me voor het eerst sinds lang terug een volledig mens, met een doel in haar leven. Wanneer ik nu buitenstap voel ik me niet minder dan de anderen of verloren in een maatschappij waarin iedereen zijn plaats lijkt te hebben en ik me altijd een buitenstaander voelde. It feels bloody good.

 

Rauw

Themanummer: ‘Don’t give in’ van Snow Patrol

Don’t give in
Don’t you dare quit so easy
Give all that you got on the soul
Don’t say that you want it forever
I know, I know
It’s in your blood
And it’s in your making
So don’t hold your tongue
‘Cause it’s, it’s no longer working
Don’t fall on your sword
Just follow your instinct
Like an old lesson learned
Like an old lesson learned

 

Ik voel me verdrietig en leeg. Ik heb zaterdag met Nick gesproken en het was een heel leerrijk en intens gesprek. Achter mijn obsessie zit een groot Verdriet verborgen, nl het verdriet er niet te mogen zijn, het verdriet dat mijn ouders en anderen mij hebben afgewezen om wie ik ben, dat ik niet genoeg ben. De reden dat het het laatste jaar zo fel de kop opsteekt is dat een vriendin van mij precies datgene is wat mijn ouders wilden dat ik was, en dat die confrontatie zo pijnlijk is dat ik wegvlucht. Ik probeer me kleiner te maken (dik, waardeloos…) in de hoop de afwijzing binnen te perken te houden. Maar zo doe ik mezelf geweld aan en het verdriet wordt er niet minder om.

Wat ik nu moet doen is het verdriet er laten zijn, niet wegrennen en me verstoppen, maar de ‘exposure’ aangaan. Heel moeilijk en lastig, zoals ik deze ochtend merkte. Mijn darmen sloegen op hol, ik was afgeleid en zenuwachtig en wou weglopen. Maar ik ben gebleven, heb alles laten zijn en ben nu alleen thuis en een beetje ellendig.

Ik herinner me nog het rouwproces n.a.v het overlijden van mijn lieve bomma. Zeven jaar lang ben ik ervan weggelopen, tot ik in de veiligheid van de therapie de eerste voorzichtige stappen richting ‘het in de ogen kijken’ zette en van daaruit alleen verder kon. Zo weet ik dat verdriet in de ogen kijken met pieken en dalen gaat en een proces van lange adem is. Er komen kwaadheid bovendrijven, frustratie, spijt… Het is erg complex, maar ik denk dat dit nu op mijn pad is gekomen omdat ik er klaar voor ben om deze berg te beklimmen.

Stapje voor stapje dus, op mijn eigen tempo, en met de steun van mijn psy en mijn vriend. Ik geraak er wel. Ik heb al zoveel overwonnen en doorworsteld dat ik genoeg in mezelf geloof om ook deze grote stap te zetten.