Muurtje bouwen

Themanummer: ‘There’s a road (Noorderlaan)’ van Admiral Freebee

First they teach you how to walk
But you really wanna run
They tell you how to swim
But you don’t know how it feels to drown
So back for an act
Cos you’re life has only just begun
Here you’ve got your victory
Go ahead and take it, I don’t need it
Cause there’s a road out in the north
Yeah I took it a several times
And I might take it tonight

De voorbije dagen waren zwaar. Mijn IBS is in vrije val, mijn rug doet pijn, ik voel me mentaal niet stabiel en zonder me af om te overleven.

Het lijkt momenteel wel alsof er nauwelijks een grens bestaat tussen mezelf en de wereld rondom mij. Ik word overweldigd en grijp terug naar oude reddingsstrategieen om een muurtje te bouwen ter afgrenzing. Ik zoek afzondering op, vermijd drukke plaatsen en winkels en ik sluit de gordijnen om het huis prikkelvrijer te maken. Ik begraaf me in een veilig boek, kijk veilige tv en structureer mijn dagen netjes om orde aan te brengen in de emotionele chaos.

Ik ben tevreden dat het een beetje verlichting brengt, het is fijn om op mijn ervaring te kunnen terugvallen nu het wat moeilijker gaat. Het is vandaag gelukkig wat frisser en minder zonnig. Ook dat brengt rust. Ik kon vanmorgen de auto nemen zonder drijfnat van het zweet uit te stappen (geen airco) en zelfs dat deed me deugd. Ik mis mijn leven. Ik heb het gevoel dat ik aan het kamperen ben op een overbevolkte camping vol Hollanders. Need I say more?

 

Advertenties

Patstelling

Themanummer: ‘Last Flowers’ van Radiohead

And if I’m gonna talk
I just want to talk
Please don’t interrupt
Just sit back and listen…
It’s too much, too bright, too powerful
Too much, too bright, too powerful

De lyrics van dit nummer vatten het perfect samen. Het is teveel, te helder, te sterk. De intensiteit van de zomer is te hoog, de sterkte van het licht te groot en het overweldigt me. Ik word verblind door het licht, ik voel me als een schichtig dier zonder veilig nestje.

Het resultaat is dat ik overloop van de emoties, de prikkels, de rusteloosheid. Mijn eigen gedachten overprikkelen me, net als de mensen rondom mij. Ik voel mijn eigen grenzen niet meer goed aan, alsof ze weggesmolten zijn door de warmte. Mijn lichaam staat ook onder druk; ik heb rugpijn, mijn buik is overgevoelig en ik slaap slecht.

Ieder jaar ga ik in de zomer door zo’n dip en dit jaar is niet anders. Ik sprak er net over met mijn beste vriendin en zij herkende de overweldigende kracht van de zon en de warmte op het gemoed. Nochtans lig ik graag in de zon en houd ik van mooi weer. Maar dit jaar is het te warm en duurt het te lang. Morgen gaan we naar het strand om verkoeling op te zoeken en ik hoop dat dat mij deugd zal doen.

-=-=-=-=-

Vorige week kreeg ik een mail van mijn moeder. Ze liet me weten dat ze het spijtig vond dat de laatste vier contactloze jaren verloren tijd waren. Tja, ik kan daar niks op zeggen. Ik ben in die tijd rechtgekropen uit het dal, dus voor mij zijn het net hele vruchtbare jaren geweest. Ieder zijn perspectief, zeker?

-=-=-=-=-

Gisteren kwam een vriendin langs met heel slecht nieuws. Haar man heeft terminale kanker. Als een sloophamer die tegen je voorhoofd knalt. Ik kan het niet bevatten, wat zij nu doormaken. Er is ook weinig dat je kan doen, ze hebben nu ruimte en rust nodig om te bekomen en recht te krabbelen. Het nieuws is wel hard aangekomen bij ons en ik kan het momenteel geen plaats geven. Het komt mee op de hoop ‘emotionele chaos‘ in mijn hoofd terecht. Morgen ga ik naar de psy en daar kan ik misschien alles eens op een rij zetten. Ik hoop het voor mezelf, want ik kan wel wat ruggesteun gebruiken.

 

Beklemd en overprikkeld

Themanummer: ‘Kites’ van Alin Coen Band

Stealing my anchor, chasing my heart
Wind finds me, wind bribes me
Let me be free to rise up and drift
But hold on to what l’m tied to’

De impact van het toeristisch seizoen op mijn welzijn wordt stilaan zichtbaar. Ik slaap niet goed, voel me vaak overprikkeld en ik loop rond met het beklemmend gevoel ingesloten te zijn. Mijn maag is overgevoelig waardoor ik vaak misselijk ben en me niet zo lekker voel.

Gisteren zijn we naar het binnenland gevlucht om een wandeling te maken en te relaxen, weg van de kust en de drukte. De ironie is dat de drukte dit jaar bijzonder goed meevalt. En toch heb ik er last van. Vrijdag was zo’n dag waarop ik weer wist waarom ik ooit met een angstremmer begonnen ben… De angst om mezelf te verliezen in de overprikkeling was groot en ik moest me echt terugtrekken in mijn kokonnetje om weer tot mezelf te komen. Dat lukte godzijdank en een paar uur later ging het al wat beter.

Hoeveel ik ook van de zon en het mooie weer houd, ook de warmte kan een bron van overprikkeling zijn. Daarom zou ik een beetje verfrissing verwelkomen, maar dat is misschien ondankbaar tegenover de mooie zomer die ons te beurt valt?

Heerlijke reis

Themanummer: ‘Sally’ van Vasco Rossi

Sally cammina per la strada leggera
Ormai è sera
Si accendono le luci dei lampioni
Tutta la gente corre a casa davanti alle televisioni
Ed un pensiero le passa per la testa
Forse la vita non è stata tutta persa
Forse qualcosa s’è salvato
Forse davvero non è stato poi tutto sbagliato
Forse era giusto così
Forse ma, forse ma sì

Ik ben weer in het land en heb heimwee naar de Provence. Wat een heerlijke reis! Mijn zintuigen hebben genoten en mijn geest en lichaam zijn tot rust gekomen.

Het duurt meestal zes dagen vooraleer ik me ergens thuis begin te voelen. Ook dit keer voelde ik op dag 6 dat er een rust over mij neerdaalde waar ik diep naar verlangd had. Mijn buik was tot rust gekomen en ik begon me lekker in mijn vel te voelen. Een zalig gevoel!

Toen we naar huis vertrokken was ik misselijk en voelde ik me intriest. Het leek alsof ik alle blijheid en lichtheid die ik daar had gevonden opnieuw moest achterlaten. Gelukkig scheen hier in Belgie de zon ook en vond ik dezelfde lichtheid terug in mezelf. Ik heb ze als het ware meegenomen in mijn rugzak en kan ze hier opnieuw inzetten als een troefkaart.

-=-=-=-=-

Het toeristisch seizoen aan de kust is begonnen en er heerst een – voorlopig nog – gezellige drukte. Hopelijk wordt het geen overrompeling, want ik voel nu al dat ik begin te verlangen naar de doodse rust die je hier normaal buiten het seizoen vindt. Ik ben nu eenmaal een gewoontediertje.

Momenteel voel ik me goed en kom ik de dagen goed door. Alleen slapen vormt een probleem. Ik kan niet inslapen, mijn geest laat niet los. Ik heb geen inzicht in het waarom, behalve dan dat ik makkelijk overprikkeld ben de laatste weken. Ik heb meer energie en daardoor tast ik mijn grenzen opnieuw af, en ga ik er ook al eens over. Een eeuwig leerproces

 

Opklaringen

Themanummer: ‘Un cielo senza nuvole’ van Pino Daniele

Vedrai un cielo senza nuvole
e penserai al nostro amore
come un raggio di sole
che ti scalda la mente ed il cuore
perché sarà sempre così, sarà così

De storm is gaan liggen, ik voel me terug beter en kom er bovenop. Het was een heftige week, maar ik zie het terug zonniger in.

Ik heb uiteindelijk medicatie genomen om wat te kalmeren en mijn buik te laten rusten, zodat ik niet meer overprikkeld werd en opnieuw kon ontspannen. Zo ben ik me stap voor stap beter beginnen te voelen. Ik vind het spijtig dat het me niet gelukt is zonder medicatie, maar ik lig er ook niet van wakker. Het duidt wel op een pijnpunt waar we verder aan moeten werken in de therapie, nl zelfredzaamheid en het vertrouwen dat ik voor mezelf kan zorgen.

Intussen is mijn vriend ook weergekeerd uit Japan en zijn we herenigd. Heerlijk dat alles weer back to normal is. Al is het nu ook best spannend, want morgen vertrekken we voor twee weken op reis en vandaag zijn we bezig met de voorbereidingen. Ik voel het aan mijn buik, die ligt weer wat overhoop. Zodra we morgen vertrokken zijn zal dat ook weer een stuk beter gaan.

Stress is verdorie toch een bron van ellende, jongens toch. Zodra ik uit mijn comfortzone tuimel – en daar is weinig voor nodig – is mijn lichaam ook uit evenwicht en beginnen de kwaaltjes. Ik wou dat ik daarin sterker zou worden, maar als HSP ben je nu eenmaal heel gevoelig. Mijn FT (fasciatherapeute) zegt dat mijn gekwetste kind opspeelt en dat ze aandacht en verzorging wil. Zij wil me helpen om mijn lichaam meer vertrouwen te geven zodat geest en lichaam beter in balans komen.

Ik ga de komende twee weken genieten van mijn vakantie en lekker in mijn comfort zone kruipen. Tot dan!

Het kaartenhuis is in elkaar gezakt

Themanummer: ‘Chasing cars’ van Snow Patrol

Let’s waste time
Chasing cars
Around our heads
I need your grace
To remind me
To find my own

Donderdagavond begon mijn buik raar te doen; mijn IBS speelde op. Ik wijdde het aan mijn opkomende therapiesessie waar ik de laatste tijd wel vaker nerveus voor ben. Waarom weet ik niet, maar ik voel het aan mijn lichaam. De sessie ging over de geluksgevoelens die me beangstigden en mijn lichaam en geest op hol deden slaan. We ontleedden wat er gebeurde en bereidden een EMDR voor die we in de volgende sessie zullen uitvoeren.

In plaats van opluchting voelde ik bij het terugrijden een toegenomen nervositeit en gejaagdheid. Ik kreeg meer last van dwanggedachten en mijn buik deed echt pijn. Sindsdien is het hek van de dam. Mijn buik terroriseert me, ik kan er niet van slapen. Mijn moraal is gekelderd, ik voel me de speelbal van mijn lichaam en weet niet hoe ik op dit moment goed voor mezelf kan zorgen. Ik voel me in toenemende mate hulpeloos en angstig.

Mijn vriend is in Japan, ik mis fysiek contact zoals een baby dat mist. Ik snak naar een knuffel, naar zijn warme lichaam dat me, gewoon door er te zijn, sust. Gelukkig heb ik hier vrienden die ik zich om me bekommeren en me helpen mijn gedachten te verzetten. Maar wanneer ik thuiskom valt alles weer op mij.

Vandaag stond ik op met buikpijn, een geblokkeerde nek en zware hoofdpijn. Volgende week zaterdag vertrekken we voor twee weken op reis. Wat als dit niet overgaat, wat als ik in deze staat aan de reis waar ik zo naar uitgekeken heb moet vertrekken? Nog een reden om bang te zijn. Het benauwt me dat ik zo snel weer patineer en geen manier vindt om mezelf gerust te stellen. Mijn lichaam spartelt tegen als een vis die uit het water getrokken wordt. Het feit dat ik pas heel recent van mijn medicatie vanaf ben speelt natuurlijk ook mee. Plots val ik weer zonder vangnet. Ben ik daar wel klaar voor? Uit wat ik nu meemaak kan ik alleen maar concluderen dat ik het zo niet red.

Ik moet iedere avond een inslaper innemen om ondanks mijn pijnlijke buik te kunnen slapen. ‘s Avonds kan ik niet rusten of ontspannen want mijn lichaam prikkelt me constant. Het is geen pretje. Ik word er stilaan moedeloos van. Where do I go from here?

Blijheid, Vrijheid?

Themanummer: ‘Cold little heart’ van Michael Kiwanuka

Did you ever want it?
Did you want it bad?
Oh, my
It tears me apart
Did you ever fight it?
All of the pain, so much power
Running through my veins
Bleeding, I’m bleeding
My cold little heart
Oh I, I can’t stand myself

Nadat ik mijn vorige post schreef kelderde mijn humeur langzaam maar zeker. Ik had mijn blijheid en verlangen uitgesproken en het leek me alsof ik te ver was gegaan, alsof het daardoor niet meer echt was. Ik wil de harmonie die ik momenteel voel zo graag vasthouden en inkaderen dat ik er bijna niet meer van kan genieten.

Ik voelde me zo kwetsbaar omdat ik me had durven overgeven aan iets positiefs, iets moois en iets zonnigs. Diep in mezelf geloof ik nog steeds dat zulke dingen niet voor mij zijn weggelegd, dat ze verraderlijk zijn en zullen opgaan in rook nog voordat ik ze heb uitgesproken. Ik werd bang van mijn woorden, bang van mijn gevoelens. Geluk houdt nog geen geborgenheid voor me in.

De angst dat iemand het kapot zal maken is groot, net zoals de angst dat mijn omgeving me zal laten vallen wanneer ik gelukkig ben. Deze angstbeelden zijn niet uit de lucht gegrepen, ik heb gelijkaardige situaties meegemaakt en die hebben diepe sporen nagelaten. Zo diep dat ik al jaren niet meer gelukkig durf te zijn. Zo diep dat ik met een IC (Interne Criticus) rondloop die me behoedt voor geluk door het bij het minste gevaar in de kiem te smoren.

Nu het me eindelijk opnieuw te beurt valt – geluk – voel ik me onwennig en angstig. Dat vertaalt zich in een luidere IC, in OCD gedrag (tellen, woorden herhalen, songteksten opzeggen in mijn hoofd), in spierpijn. Het lijkt wel alsof ik stiekem moet genieten en door bezweringen op te zeggen het geluk toch dichtbij me wil houden.

Natuurlijk wil ik dit geluk, wil ik het in alle vrijheid en blijheid kunnen voelen en beleven. En gelukkig ben ik sterk genoeg om dat ook te doen met mijn volle bewustzijn. De neveneffecten moet ik er voorlopig bij nemen, die probeer ik te dragen en er niet teveel aandacht aan te schenken. Hopelijk leer ik intussen hoe ik gelukkig kan zijn op een niet-angstige maar blije manier. Morgen zal ik het er in de therapie zeker over hebben.