Spiralling

Themanummer: ‘Spiralling’ van A&TJ

Where go?
Where now?
Can’t stand
And if I can

Can die
I’m freezing
Sly curse
I’m spiralling
Spiralling

 

Nu de medicatie min of meer op punt staat en dus ook de pijn zich min of meer constructief opstelt, vat er zich een nieuw leerproces aan.

Wie ben ik immers, als ik minder pijn heb, of zelfs geen soms geen pijn heb? Hoe leef ik met de onzekerheid? Soms doen mijn armen bvb ’s nachts zoveel pijn dat ik kerm en niet omgedraaid geraak. Maar ’s morgens gaan het dan weer beter. De kwestie is niet: gvd die fucking pijn! Nee, wat mij betreft is de kwestie: hoe worstel ik mij doorheen de steeds wisselende dagen en situaties zonder gek te worden and without losing my mind?

Een voorbeeld: vorige week liep een deadline af van een verhaal dat ik niet had geschreven. Ik kon alsnog alles op alles zetten om een letter op papier te krijgen of ik kon – zoals mijn vriend voorzichtig suggereerde – de kool de kool laten. Ik heb enkele minuten nagedacht, naar mijn uitnodigende zetel gekeken en beslist dat ik er geen zin in had, dat het thema me niet aansprak en dat er altijd weer nieuwe weken, maanden en jaren zullen zijn. Ik was opgelucht en trots op mezelf toen ik de dag erna besefte dat ik de facto iets losgelaten had. Het vergde complimenten van FT, BFF en mijn man, maar ik zag het uiteindelijk in: loslaten doet deugd. Ik heb weer een stapje gezet.

De ironie wil dat een ander verhaal, dat ik ook niet op papier had gezet maar dat in mijn hoofd wel bijna af was, toch afgeraakt is dankzij de inspirerende energie van mijn BFF en een goed gesprek (met BFF). De looptijd van de wedstrijd was 2 maanden en ik heb er 2 weken over gedaan wegens tijdsgebrek, maar… deze week kreeg ik bericht dat ik bij de winnaars ben wiens kortverhaal van 1250 woorden in een geprinte anthologie zal verschijnen in de UK! HELLLLLLLLLLLLL YEAHHHHHHHHHHHH!!! I ROCK!!!

Met andere woorden: when does one yield and when does one persevere? Input, anyone?

-*-*-*-*-

Ik wil even terugkomen op de kwestie van medicatie en het omgaan met de pijn. Dit schrijf ik voor mezelf, zodat ik het nooit vergeet: P.A.I.N. is a fucking bastard en drugs are no better.

Ik heb heel hard afgezien en en me vaak bere-eenzaam gevoeld. Maar uiteindelijk is het wel degelijk aan mij om mijn Lijden en Pijn te erkennen en niet aan anderen. Ik mag erom bleten, balen en me alleen voelen. Vanaf nu zal ik iedereen die meent te moeten zeggen dat het allemaal “het vallen van het blad is” sereen de weg tonen naar zijn favoriete hoge boom, stevig wit touw incluis.

Dat betekent echter niet dat ik alleen ben, al lijkt dat helemaal anders wanneer pijn je in zijn houdgreep heeft. Ik ben goed omringd door fijne mensen. De enige fijne mens die mij soms tekortschiet ben ik zelf. Door de illusie van eenzaamheid in stand te houden blijf ik vaak blind voor de liefde die er wel degelijk is, alleen misschien niet exact op DIE manier, op DAT moment, ZO, DAAR, DAN… Het is mij om te leren daardoor te zien en de liefde te durven voelen. Liefde impliceert soms/vaak het risico op afwijzing en dus een buitenproportionele hoeveelheid angst voor afwijzing aan mijn kant. Maar hoe Vitaya het ook klinkt: ik kan zoveel leren uit deze maanden nu ik terug kan ademen en niet langer in de houdgreep van Pijn verstik.

Blij met mij, samen blij

liefste bomma

ik vernam net dat mijn langste kortverhaal ooit in aanmerking komt voor publicatie. Letterlijk, op papier!!! Ik ben zo onverwacht blij en voel hoe we in elkaars armen zouden springen om te vieren dat echt een schrijfster ben!

Je zou houden van het verhaal, dat weet ik. Ik lees het soms door jouw ogen.

let’s party, bomma en bompa! Haal de Duvel maar boven! En de ijscrème voor bommeke.

ik houd van jullie

xxx

Ontspannen rusten

Themanummer: ‘Patience’ van Guns ’n Roses

Said, woman, take it slow
And things will be just fine
You and I’ll just use a little patience
Said, sugar, take the time
‘Cause the lights are shining bright
You and I’ve got what it takes
To make it, we won’t fake it,
I’ll never break it
‘Cause I can’t take it

Little patience
Need a little patience

 

Momenteel heb ik al 5 dagen geen pijn meer – op de laatste paar uur na, maar daarover meer.

De pleisters werken. Het is een onbeschrijflijk gevoel om geen pijn te hebben en rustig in je vel te zitten. Om te rusten en de ontspanning door je heen te voelen gaan. Je niet meer constant af te vragen: waarom heb ik pijn? Wat doe ik verkeerd? Wat is er nu wéér?…

Bij extreme stress komt de pijn nog wel boven, zoals dinsdag toen ik op controle moest. Ik kwam buiten bij de ‘dokter’ en heel mijn rechterkant was geblokkeerd. Gelukkig ging dat met wat rust snel weer over.

Vandaag bespraken mijn arts en ik het behandelplan voor de komende maanden. Lees: hoe overleef ik de verhuis – er van uit gaande dat we op tijd kunnen verhuizen – en kerstmis? En hoe voorkomen we dat ik daarna weer crash?

Om dat te bespreken moesten we in vrij groot detail ingaan op alle facetten van de realiteit en sommige van het verleden. Het resultaat is dat mijn lichaam nu gespannen is en trekt langs alle kanten. Ik ben ook misselijk en vind geen rust. Dat gaat wrschlk allemaal wel weer over, maar toch is er die Angst (mind-blowing fear) dat het niet over zal gaan en dat de pijnvrije tijd alweer voorbij is. Ik moet vertrouwen hebben, ik weet het, maar waar moet ik dat vertrouwen vandaan komen? Dit is weeral een totaal nieuwe situatie. Vertrouwen zal moeten groeien, zeker bij een gehavende scepticus zoals ik.

Morgen naar de TT en een sessie TRE. Ik kijk er tegenop om naar de TT te gaan. Ik neem het hem kwalijk dat hij zo weinig betrokken is en ondervind het laatste jaar gemiddeld te weinig baat bij onze sessies. Ben wel benieuwd hoe mijn lichaam nu zal reageren op de TRE – nu de spanning lager is en het meer openstaat. Hopelijk komt er iets goed uit voort; komt er iets los: spanning, angst, … en slaan de brokstukken niet onmiddellijk in mijn gezicht terug, zoals de vorige keer mijn IC geactiveerd werd.

De wanhoop voorbij

Themanummer: ‘Rags ’n Run’ van Admiral Freebee

There is no room service
No sign of food in the kitchen
And the luggage is gone

We need more strong mommas in this town
Too much monkeys putting each other down

Soon I’m gonna leave my rags ‘n’ run
I’m gonna leave my rags ‘n’ run
And the big times they’re talking about
Well now I know
They have not even yet begun

Oh oh oh, I’m betting on a miracle again

 

De pijn begon vandaag in mijn nek, hoog-cervicaal en trok door naar mijn hoofd en oren. Alsof er constant iets trok aan de achterkant van mijn hoofd. Tegen de middag versteef mijn nek en trokken mijn spieren nog harder aan mijn hoofd waardoor de pijn bonst met elke hartslag. Om gek van te worden! 

Ik had gehoopt dat de derde pleister verlossing ging brengen – al ben ik blijven twijfelen, ergens diep vanbinnen (Am I betting on a miracle again?). Maar helaas… ik ben wel een beetje suffer en de niet-acuut pijnlijke lichaamsdelen voelen relaxter aan. Maar waar de oorzaak van de pijn huist is het nu kermis.

Het trekt mijn moraal verder naar beneden in die mate dat ik vrij depressieve gedachten heb (wat is de zin van alles, waarom sta ik überhaupt op, waarom moet ik me aankleden? …). Het vergroot ook de eenzaamheid omdat ik nog steeds bang blijf voor afwijzing, zelfs nu het zwart op wit staat dat de FuBarness erg groot is.

Mijn instinct zegt nu: ‘leave your rags and run!’ Ik zou willen weglopen van de ellende. Hond onder de arm en rennen! Maar helaas kan ik niet weglopen. Waar zou ik al naartoe gaan? En aan mezelf kan ik toch niet ontsnappen.

Mijn hart roept: zorg voor me, luister naar me, blijf dicht bij me. Maar het leven gaat natuurlijk verder… Mijn vriend doet alles wat hij kan, maar hij moet nu eenmaal naar school en in huis werken… Eigenlijk wil ik vooral begrip. En troost. En voor de rest opgevrolijkt worden. Ik slaag er momenteel niet in om mezelf uit de lethargie te trekken.

Nu ga ik rusten. Ik ben doodop. Hopelijk gaat de hoofdpijn liggen als ik mij leg, of ik neem een valium bij. Fuck de wereld. 

Blijven plakken!

Themanummers: ‘The Drugs don’t work’ van The Verve in de versie van Ben Harper

All this talk of getting old
It’s getting me down my love
Like a cat in a bag, waiting to drown
This time I’m comin’ down

Now the drugs don’t work
They just make you worse
But I know I’ll see your face again

Vandaag plakken we drie morfinepleisters in de hoop dat we eindelijk aan de juiste dosis zitten. Met twee plakkers heb ik nog steeds veel pijn. De FT zei dat ik megagespannen was, vooral mijn rechterschouder. Mijn schouders worden naar voor getrokken, deze keer door een bezwaarde lever. Bezwaard door verdriet.

Tja, daar moest ik niet lang over nadenken. Ik zit met zoveel verdriet. Wie krijgt dat allemaal verwerkt op zo’n korte tijd? En dus schreeuwt mijn lichaam het uit. Ik loop nochtans niet weg van mijn verdriet; ik praat erover, schrijf erover, denk er bewust over na. Maar mijn draagkracht is te klein. Ik kan het niet meetorsen en ik kan het ook niet amputeren. Er is maar één weg en dat is erdoor. En daar heb ik nu de ballen niet voor.

Ik begin wel slecht gezind te worden van de pijn en het feit dat de pleisters de verwachtingen niet inlossen. Eigenlijk had ik kunnen voorzien dat mijn lichaam zich niet zomaar zou geven, maar ik snakte zo naar verlossing dat ik er geen rekening mee gehouden heb.

I just want my life back. Ik wil alle chaos achter me laten en terug rust vinden zodat ik herstel en weer kan schrijven.

Zaterdagavond wilde mijn vriend met mij over de planning voor het huis spreken en ik voelde mijn rechterschouder verkrampen. De dag erna stond ik op me mega-spanningshoofdpijn. Ook nu ik erover schrijf voel ik mijn schouders zich opspannen.

Voorlopig is het enige goede aan de pleisters dat ik minder pieker omdat ik een beetje suf ben. Klinkt mss als een verwaarloosbaar lichtpuntje, maar het is er wel echt één, want mijn hoofd is normaal zo chaotisch dat deze rust me wel deugd doet. Helaas word ik dan weer zo geprikkeld door de pijn dat ik geen echte rust vind. Catch-22.

Pijn om pijn te bestrijden?

Themanummer: ‘Hol mich ein’ van Alin Coen Band

Stell dir vor
wir könnten all die Päckchen sehn, die wir tragen
stell dir vor
wir könnten trotzdem nich verstehn, was wir sagen

Hol mich a-ein
ich bin an dir vorbei gelaufen
hol mich a-ein
ich glaub ich will erst dann verschnaufen
wenn du irgendwo hinter mir stehst

 

Ik snap er niks meer van. Frustratie alom! Sinds 72u heb ik een morfinepleister op mijn arm plakken. Resultaat: quasi geen. Ondanks de pleister heb ik deze NM hoofdpijn gekregen aan de rechterkant van mijn hoofd, komende van mijn schouder via mijn oor. Om van de IBS maar te zwijgen!

Hoe is het nu mogelijk dat mijn lichaam zich niet laat kalmeren? Dadelijk moet ik de dosis verdubbelen. We zullen zien… Godzijdank dat ik kan rekenen op mijn vriend en Nick. Zonder hen was ik verloren.
Wist ik maar hoe ik de oorzaak van de pijn kon aanpakken. Maar er zoveel mogelijke oorzaken en ze zijn vaak gelinkt aan elkaar.

Enkele kanshebbers: trauma, onverwerkte rouw, de verbouwing, het gebrek aan gemoedsrust, een gebrek aan een comfort zone, het vooruitzicht van een verhuis, …

Ik wou dat ik de tijd met zes maanden kon fast-forwarden en dat we al in ons huis woonden, dat de meeste dozen uitgeladen waren en ik stilaan aan de recuperatie kon beginnen.

Oh ja, Kerstmis komt er ook nog een keer bij/tussen. We gaan dit jaar wel weg, maar ik vrees dat ik extra vatbaar zal zijn voor haar destructieve trauma-inducerende kracht.

De huidige missie is: de pijn zodanig verzachten dat ik er mentaal terug voldoende bovenop kom om weer een tijdje verder te kunnen. Hopelijk duurt het geen vier weken voor we de juiste dosis gevonden hebben…

^*^*^*^

Ik mis mijn BFF. Ze is weer op reis met haar vriend en hoewel ik haar dat natuurlijk gun, merk ik wel dat ik de weken waarin ze weg is een beetje verwelk. Ik kijk ernaar uit om haar weer te zien, bij te praten, samen te lachen… gewoon samenzijn en genieten van elkaars mooie energie.

Ik ben echt gezegend dat ik op mijn leeftijd nog zo’n vriendschap heb kunnen opbouwen. Heel mijn leven heb ik daarnaar verlangd en hier, in ons kleine dorp aan zee, ben ik ze tegen het lijf gelopen. Daar ben ik erg dankbaar voor.

^*^*^*^

Deze week heb ik viooltjes geplant ter ere van mijn bomma en bompa. Terwijl ik schrijf zie ik ze wiebelen in de wind, in een zwak zonnetje. Het is een geruststelling om ze te zien.

Feelgood was van korte duur

Themanummer: ‘String Reprise/Treaty’ van Leonard Cohen

I wish there was a treaty we could sign;
it’s over now, the water and the wine.

We were broken then, but now we’re borderline,

I wish there was a treaty,
Between your love and mine.’

 

Vrijdag voelde ik me goed, ik zag weer even het bos door de bomen. Zaterdag beloofde een mooie dag te worden, de zon scheen… en ik stond op met Pijn. Veel pijn. de spieren tussen mijn sleutelbeen en mijn schouders stonden zo gespannen als een boog en de pijn straalde uit naar mijn hoofd/slapen en mijn arm. Mijn heupen waren stijf en stram, maar dat verbeterde na een korte wandeling.

Van pure ellende heb ik een dafalgan codeïne genomen en geprobeerd me niet te laten klein krijgen (mentaal) door de pijn. De avond eindigde heel gezellig aan de buitenkachel en ik voelde me weer wat beter. Zondag. Ellendig. Mijn hoofd leek wel een nucleaire zone: betreden op eigen risico. Schouders en nek deden nog meer pijn dan zaterdag en ondanks een pijnstiller veranderde er niets. Mijn hoofd klaarde een beetje op, maar daar bleef het bij.

Tegen het einde van de dag was ik erg prikkelbaar door de aanhoudende pijn en de uitzichtloosheid. Bovendien liet mijn IBS me geen moment vergeten dat het een ellendige dag was. GVD. Ik wil ook wel eens ‘gewoon’ opstaan zonder pijn. Dat lukte vrijdag, een dag na de yoga, maar daar bleef het bij.

Het resultaat is dat ik vandaag op ben. Ik ben diep moe, lusteloos en ontmoedigd. En ik heb weer pijn. Of wat dacht je?

Misschien zweet ik nu de stress van onze trouw uit. De kine zegt altijd dat het lichaam trager is dan de geest. Maar los daarvan is het eigenlijk altijd wat. Pijn is zo’n sterke prikkel. Het herinnert je aan je ellende en maakt ze nog groter. Bovendien twijfel ik er sterk aan of de spierspanning in mijn lichaam ooit gemiddeld draaglijk zal zijn. De FT zegt dat ik altijd meer spierspanning zal hebben dan een ‘gemiddelde’ mens. Dat geloof ik graag; dat is al jaaaaren zo.

Maar ik heb grenzen en daar wordt nu overgegaan. Ik heb niet de draagkracht om deze pijn te (blijven) dragen. Ik baal ervan.

Straks naar de FT. Hopelijk kan ze verlichting brengen die langer dan 24u duurt…

Het ergste aan pijn is voor mij de eenzaamheid van het afzien. Rondom mij snapt niemand echt wat het is, welke impact het heeft. En het trauma van de afwezige zorgende ouder steekt ook onvermijdelijk weer de kop op.